باورهای خودتحقق‌بخش و اختیارگرایی باورمندانه در معرفتشناسی معاصر

نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسنده

دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران

10.48308/kj.2026.242603.1383

چکیده

به طور کلی در معرفت‌شناسی قرن بیستم باور حالتی غیرارادی تلقی می‌شده است که مبتنی بر شواهد است و  بر اساس اراده و تصمیم سوژه قابل شکل‌گیری نیست. در قرن 21ام تلاش‌های مختلفی در دفاع از اراده‌گرایی درباب باور صورت گرفته است. مطابق یک گروه از این تلاش‌ها، حداقل در شرایط خاص و برای بخش محدودی از باورها، اراده‌گرایی قابل دفاع است. این شامل شرایطی است که رابطه‌ای خاص میان باورکردن ارادی و صدق متعلق باور وجود دارد به نحوی که صدق باور به صورت مفهومی یا به خاطر شرایط خاص با باور کردن تضمین می‌شود. این مقاله به بررسی نسخه‌های مختلف این ایده در آثار دیوید ولمن و ریک پلیز (مبتنی بر باورهای خودتحقق‌بخش) و اندرو رایسنر (مبتنی بر وضعیت تعلیق معرفتی) می‌پردازد.  سپس نقد گریگوری آنتیل علیه این تلاش‌ها بررسی می‌شود و نشان داده می‌شود که این نقد در صورت فعلی‌اش کفایت لازم را ندارد. در نهایت نقد آنتیل تقویت می‌شود و استدلال می‌شود که باورهای خودتحقق‌بخش و وضعیت‌های تعلیق معرفتی نمی‌توانند شاهدی برای اراده‌گرایی باورمندانه باشند. در نتیجه دفاع از اراده‌گرایی حتی در مورد موارد مشخص و محدود با مشکلات جدی روبه‌رو است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Self-Fulfilling Beliefs and Doxastic Voluntarism in contemporary epistemology

نویسنده [English]

  • hussein joodi
, Department of Philosophy, Faculty of Literature and Human Sciences(M.A. Graduate), University of Tehran, Tehran, Iran.
چکیده [English]

Generally, in 20th-century epistemology, belief was considered an involuntary state based on evidence, and its formation was not subject to the subject's will or decision. In the 21st century, various attempts have been made to defend voluntarism in belief (doxastic voluntarism). According to one group of these attempts, voluntarism is defensible, at least under specific conditions and for a limited range of beliefs. This includes situations where there is a special relationship between the voluntary act of believing and the truth of the belief's content, such that the truth of the belief is guaranteed either conceptually or due to specific circumstances upon believing. This article examines different versions of this idea in the works of David Velleman and Rick Peels (based on self-fulfilling beliefs) and Andrew Reisner (based on epistemic suspension). Subsequently, Gregory Antill's critique against these efforts is analyzed, and it is shown that this critique, in its current form, lacks sufficient force. Finally, Antill's critique is reinforced, and it is argued that self-fulfilling beliefs and situations of epistemic suspension cannot serve as evidence for doxastic voluntarism. Consequently, the defense of voluntarism, even for specific and limited cases, faces serious problems.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Belief
  • Voluntarism
  • Epistemic Responsibility
  • Practical Reasons
  • doxastic Involuntarism

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 16 اردیبهشت 1405
  • تاریخ دریافت: 02 آذر 1404
  • تاریخ بازنگری: 18 آذر 1404
  • تاریخ پذیرش: 16 اردیبهشت 1405