دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 Editor's Note سخن سردبیر 5 8 106613 10.48308/kj.2025.106613 FA Journal Article 2026 01 03 We open this issue by examining the inner logic of perception and consciousness. The first article, “Robert Brandom’s Inferential Interpretation of the Degrees of Perceptual Clarity in Leibniz,” investigates the role of perceptual clarity in differentiating monads. Drawing on Brandom’s inferentialist reading, the author argues that perceptions bear an “inferential load,” and that greater richness of inferential content results in greater distinctness of perception. The study proposes a model that, while preserving the principle that each monad represents the entire world, explains differences in their degrees of consciousness and shows that not every distinct perception is necessarily conscious. Cognition, however, is not confined to the mental sphere and requires a redefinition of the relation between mind and body. The second article, “The Dialectic of Causality and Constitution؛ A Structural Rereading of the Phenomenology of Embodied Cognition,” argues that the way beyond the impasses of Cartesian dualism is a shift from “causal” explanations to “constitutive” explanations. The author’s analysis shows that phenomenological concepts are all manifestations of a single “Constitutive Turn,” in which constitution is redefined as a diachronic process intertwined with causality, and thus a dynamic and dialectical model for understanding cognition is offered. In the third step, the question of cognition leads to the question of the human being’s existential truth and freedom. The article, “An Account of the Reality of Freedom According to Mullā Ṣadrā’s Theory of the Soul’s Unveiling,” by distinguishing between Ṣadrā’s intermediate and final views, presents freedom not as the transition from potentiality to actuality, but as a “manifestational transcendence” grounded in the “unveiling of what lies within.” On this basis, the “reality of freedom” is not an accidental or acquired matter, but rather the “manifestation of latent inner perfections” in the human essence, whose end is the station of the Perfect Human. Extending the discussion of consciousness and personal identity into the horizon of contemporary technology, the fourth article, “A Critical Study on the Mind Uploading Hypothesis,” addresses a hypothesis which, on the basis of a computationalist reading, promises the possibility of transferring the mind from a biological substrate to a non-biological one. The author argues that by disregarding human embodied existence, this approach reduces identity merely to psychological states and therefore fails to account for two fundamental metaphysical issues: the phenomenological character of consciousness and the preservation of personal identity (especially numerical identity). Challenges concerning the continuity of identity are rooted in how we understand time. Accordingly, the fifth article, “The Paradox of Discontinuity and Continuity of Time in Descartes’ Physics and Metaphysics,” is devoted to this issue. By examining Descartes’ scattered and sometimes seemingly contradictory remarks on time, the study shows that textual evidence and philosophical interpretations support Descartes’ commitment to a version of “temporal atomism” (strong discontinuity). It also presents the opposing reading, according to which Descartes affirms temporal continuity, and critically assesses its scope and limits. If, in Descartes’ thought, the issue of the discontinuity and continuity of time is contested, then in Iranian–Islamic philosophy, especially in Suhrawardi’s works, we also witness a conceptual rupture with the Greek tradition. The sixth article, “Suhrawardi’s Break with the Foundations of Aristotle’s Political Thought,” explains how Suhrawardi refers the Aristotelian concept of “chance” to human ignorance regarding events. The authors show that Shaykh al-Ishrāq, by basing political administration on a law that the philosopher enacts and by linking the provision of suitable material and people to the political sage Farah Kiani, completely cuts off the role of luck and chance from the realm of politics and, in this way, creates a fundamental rupture between the Greek tradition and the Islamic philosophical tradition. Finally, this issue closes with a reflection on the fundamental limits of the human condition. The article, “Thomas Nagel’s Theory of Tragic Epistemology: The Limits of the Subject and the Ideal of Objectivity,” focuses on the basic paradox of realism and skepticism. By examining the knowing subject’s fourfold limitations, existential, temporal, perceptual, and epistemic, the author shows that the human epistemic condition is “tragic,” because human beings are condemned to seek a truth that, due to their structure of existence, they can never fully possess, even as reason relentlessly draws them toward it. It is hoped that this collection of studies will open a new window onto philosophical reflection. این شماره را با واکاوی منطقِ درونیِ ادراک و آگاهی آغاز می‌کنیم. مقاله‌ی نخست با عنوان «تفسیر استنتاجی رابرت براندوم از درجات وضوح ادراکی در لایبنیتس»، به بررسی نقش وضوح ادراک در تمایز مونادها می‌پردازد. نویسنده با استناد به خوانش استنتاج‌گرایانه براندوم، استدلال می‌کند که ادراکات واجد «بار استنتاجی» هستند و غنای بیشتر محتوای استنتاجی موجب تمایز بیشتر ادراک می‌شود. این پژوهش، الگویی را پیش می‌نهد که ضمن حفظ اصل بازنمایی کلّ جهان توسط هر موناد، تفاوت درجات آگاهی آن‌ها را تبیین می‌کند و نشان می‌دهد که هر ادراک متمایزی الزاماً آگاهانه نیست. اما شناخت تنها محدود به ساحتِ ذهنی نیست و نیازمندِ بازتعریفِ نسبتِ ذهن و بدن است. مقاله‌ی دوم، «دیالکتیک علیت و تقویم: بازخوانی ساختاری پدیدارشناسی شناخت بدنمند»، استدلال می‌کند که راه عبور از بن‌بست‌های دوگانه‌انگاری دکارتی، گذار از تبیین‌های «علّی» به توصیف‌های «تقویمی» است. تحلیل نویسنده نشان می‌دهد که مفاهیم پدیدارشناسی همگی تجلیاتِ یک «چرخش تقویمی» واحد هستند که در آن، تقویم به‌عنوانِ فرایندی درزمانی و درهم‌تنیده با علیت بازتعریف می‌شود و بدین‌سان مدلی پویا و دیالکتیکی برای فهم شناخت ارائه می‌شود. در گام سوم، پرسش از شناخت به پرسش از حقیقتِ وجودی انسان و آزادی او می‌انجامد. مقاله‌ی «تبیین حقیقت آزادی بر اساس نظریه انکشاف نفس در فلسفه ملاصدرا»، با تفکیک میان دیدگاه‌های میانی و نهایی صدرا، آزادی را نه خروج از قوه به فعل، بلکه «فراروی ظهوری» و مبتنی بر «انکشاف ما فی الضمیر» معرفی می‌کند. بر این اساس، «حقیقت آزادی» امری عروضی و اکتسابی نیست، بلکه «آشکارشدگی کمالات نهفته باطنی» در ذات انسان است که غایتِ آن، مقام انسان کامل خواهد بود. در امتدادِ بحثِ آگاهی و هویت، اما در افقِ فناوری معاصر، مقاله‌ی چهارم به «بررسی انتقادی فرضیۀ بارگذاری ذهن» می‌پردازد؛ فرضیه‌ای که برپایۀ خوانشی محاسبه‌گرایانه، امکان انتقال ذهن از بستری زیستی به بستری نازیستی را نوید می‌دهد. نویسنده استدلال می‌کند که این رویکرد با نادیده‌گرفتن وجود بدنمند انسان، هویت را صرفاً به حالات روان‌شناختی فرو می‌کاهد و به همین دلیل، در تبیین دو مسئلۀ متافیزیکی بنیادین، یعنی ماهیت پدیدارشناختی آگاهی و حفظ هویت شخصی (به‌ویژه هویت عددی)، ناکام می‌ماند. چالش‌های مربوط به تداوم هویت، ریشه در فهم ما از زمان دارد. از این‌رو، مقاله‌ی پنجم به «پارادوکس گسستگی و پیوستگی زمان در فیزیک و متافیزیک دکارت» اختصاص یافته است. این پژوهش با واکاوی اظهارات پراکنده و گاه متناقض‌نمای دکارت، نشان می‌دهد که شواهد متنی و تفسیرهای فلسفی از تعهد دکارت به نسخه‌ای از «اتم‌گرایی زمانی» (ناپیوستگی قوی) حمایت می‌کنند. در ادامه نیز قرائتی مخالف که دکارت را قائل به پیوستگی زمانی می‌داند طرح شده و حدود اعتبار و محدودیت‌های آن به‌طورِ انتقادی بررسی شده است. اگر در اندیشهٔ دکارت، مسئله‌ی گسستگی و پیوستگیِ زمان محل مناقشه است، در فلسفه‌ی ایرانی-اسلامی، به‌ویژه در آثار سهروردی، نیز شاهدِ گسستی مفهومی از سنت یونانی هستیم. مقاله‌ی ششم، «گسست سهروردی از مبانی اندیشه سیاسی ارسطو»، توضیح می‌دهد که چگونه سهروردی مفهوم ارسطویی «بخت» را به جهل انسان نسبت به رویدادها ارجاع می‌دهد. نویسندگان نشان می‌دهند که شیخ اشراق با ابتنای ادارۀ سیاسی بر «فره کیانی» و قانونی که فیلسوف وضع می‌کند، دست بخت و تصادف را به‌کلی از قلمروی سیاست کوتاه کرده و بدین‌ترتیب، گسستی بنیادین میان سنت یونانی و سنت فلسفی اسلامی ایجاد می‌کند. در نهایت، این شماره با نگاهی به محدودیت‌های بنیادین بشر بسته می‌شود. مقاله‌ی «نظریۀ شناخت تراژیک نزد تامس نیگل»، بر پارادوکس بنیادینِ واقع‌گرایی و شکاکیت متمرکز است. نویسنده با واکاوی محدودیت‌های چهارگانه‌ی سوژۀ شناسنده (وجودی، زمانی، ادراکی و معرفتی)، نشان می‌دهد که وضعیت معرفتی انسان وضعیتی «تراژیک» است؛ زیرا انسان محکوم به جست‌وجوی حقیقتی است که به دلیل ساختار وجودی‌اش، هرگز نمی‌تواند به‌تمامی آن را در اختیار گیرد، هرچند عقل او را بی‌وقفه به‌سویِ آن می‌کشاند. امید است مجموعه‌ی این پژوهش‌ها، دریچه‌ای نو به سوی تأملات فلسفی بگشاید. https://kj.sbu.ac.ir/article_106613_3fc097700c0ee45d072c7609e47ea5a5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 Robert Brandom’s Inferential Interpretation of the Degrees of Perceptual Clarity in Leibniz تفسیر استنتاجی رابرت براندوم از درجات وضوح ادراکی در لایبنیتس 9 30 106564 10.48308/kj.2025.242090.1372 FA مجتبی بنواری نژاد گروه فلسفه دانشگاه تبریز محمد اصغری استاد فلسفه دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی دانشگاه تبریز- گروه فلسفه Journal Article 2025 10 20 In this paper, drawing on Leibniz’s works and Robert Brandom’s inferentialist reading in his 1981 essay “Leibniz and Degrees of Perception,” the concept of perception, its degrees of clarity, and the relation between these degrees and apperception (consciousness) in Leibniz’s philosophy are examined, along with their role in the individuation of monads. The main issue explored is the function of perceptual clarity in differentiating monads and the relation between clarity of perception and consciousness. In other words, if all perceptions are in some sense distinct, why are not all monads equally conscious? Brandom’s view, through his inferentialist interpretation of perception and the introduction of the notion of a “discursive domain,” treats perceptions as inferentially contentful, considering greater inferential richness to constitute greater distinctness of perception. On this basis, a model emerges that, while preserving the principle that each monad represents the entire world, explains the varying degrees of monadic consciousness and the distribution of expressive content among them. Furthermore, in this model, apperception (consciousness) is regarded as a higher-order perception that determines the content of lower-order perception; thus, consciousness is conceived as an expanded form of perception, and not every distinct perception is necessarily conscious. Ultimately, this study offers a model for understanding the difference between perception and consciousness, clarifies certain interpretive ambiguities in Leibniz’s philosophy, and responds to objections such as the problem of “bare monads.” در این مقاله با استناد به آثار لایبنیتس و خوانش استنتاج‌گرایانه رابرت براندوم در مقاله‌ای با عنوان لایبنیتس و درجات ادراک (1981)، مفهوم ادراک و درجات وضوح آن و نسبت این درجات با ادراک نفسانی (آگاهی) در فلسفۀ لایبنیتس و نقش آن در تشخّص‌یابی مونادها بررسی شده است. مسئله اصلی پژوهش نقش وضوح ادراک در تمایز مونادها و نسبت میان وضوح ادراک و آگاهی است؛ به بیان دیگر، اگر همه ادراکات به‌نوعی متمایزند، چرا همه مونادها به همان نسبت آگاه نیستند. دیدگاه براندوم، با تفسیر استنتاج‌گرایانه ادراک و طرح مفهوم «دامنه بیانی»، ادراکاتدر این مقاله، با استناد به آثار لایبنیتس و خوانش استنتاج‌گرایانه رابرت براندوم در مقاله‌ای با عنوان لایبنیتس و درجات ادراک (1981)، مفهوم ادراک و درجات وضوح آن و نسبت این درجات با ادراک نفسانی (آگاهی) در فلسفۀ لایبنیتس و نقش آن در تشخّص‌یابی مونادها بررسی شده است. مسئلۀ اصلی پژوهش نقش وضوح ادراک در تمایز مونادها و نسبت میان وضوح ادراک و آگاهی است. به بیان دیگر، اگر همۀ ادراکات به‌نوعی متمایزند، چرا همۀ مونادها به همان نسبت آگاه نیستند. دیدگاه براندوم، با تفسیر استنتاج‌گرایانه ادراک و طرح مفهوم «دامنۀ بیانی»، ادراکات را واجد بار استنتاجی می‌داند و غنای بیشتر محتوای استنتاجی را موجب تمایز بیشتر ادراک قلمداد می‌کند. براین‌اساس، الگویی شکل می‌گیرد که، ضمن حفظ اصل بازنمایی کلّ جهان توسط هر موناد، تفاوت درجات آگاهی مونادها و نحوۀ توزیع محتوای بیانی میان آن‌ها را تبیین می‌کند. همچنین در این مدل، ادراک نفسانی (آگاهی) به‌عنوانِ ادراکی مرتبه‌بالاتر در نظر گرفته می‌شود که محتوای ادراک مرتبه‌پایین‌تر را مشخّص می‌کند. بنابراین، آگاهی گونه‌ای ادراک بسط‌یافته است و هر ادراک متمایزی الزاماً آگاهانه نیست. درنهایت، این پژوهش الگویی برای فهم تفاوت ادراک و آگاهی ارائه می‌کند و، ضمن رفع برخی ابهام‌های تفسیری در فلسفۀ لایبنیتس، به انتقاداتی نظیر مسئلۀ مونادهای عریان پاسخ می‌دهد. رابرت براندوم، لایبنیتس، موناد، ادراک نفسانی، دامنۀ بیانی را واجد بار استنتاجی می‌داند و غنای بیشتر محتوای استنتاجی را موجب تمایز بیشتر ادراک قلمداد می‌کند. بر این اساس الگویی شکل می‌گیرد که ضمن حفظ اصل بازنمایی کلّ جهان توسط هر موناد، تفاوت درجات آگاهی مونادها و نحوه توزیع محتوای بیانی میان آن‌ها را تبیین می‌کند. همچنین در این مدل، ادراک نفسانی (آگاهی) به‌عنوان ادراکی مرتبه بالاتر در نظر گرفته می‌شود که محتوای ادراک مرتبه پایین‌تر را مشخّص می‌کند؛ بنابراین آگاهی گونه‌ای ادراک بسط‌یافته است و هر ادراک متمایزی الزاماً آگاهانه نیست. در نهایت، این پژوهش الگویی برای فهم تفاوت ادراک و آگاهی ارائه می‌کند و ضمن رفع برخی ابهام‌های تفسیری در فلسفۀ لایبنیتس، به انتقاداتی نظیر مسئله مونادهای عریان پاسخ می‌دهد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106564_8528905c7e86effe5e67378cedf98e3f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 The Dialectic of Causality and Constitution؛ A Structural Rereading of the Phenomenology of Embodied Cognition دیالکتیک علیت و تقویم: بازخوانی ساختاری پدیدارشناسی شناخت بدنمند 31 53 106567 10.48308/kj.2025.242192.1375 FA الهه سیف اللهی فرد گروه فلسفه و حکمت و منطق - دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمد سعیدی مهر گروه فلسفه و حکمت و منطق - دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2025 10 27 The long-standing mind-body problem, traditionally framed by Cartesian dualism, has led to theoretical impasses in contemporary philosophy of mind. By critiquing dualistic foundations, phenomenology offers a new perspective on embodied cognition and introduces a constellation of concepts. Yet, these concepts are often presented as scattered insights. This research provides a structural rereading of the phenomenological project of embodied cognition to uncover an inner logic connecting them, arguing that this unifying principle emerges from a paradigm shift: the move from causal to constitutive explanations of cognition. Employing a descriptive-analytical method and drawing on the causal-constitutive distinction in contemporary philosophy of science, the study analyzes phenomenology’s internal structure. Findings emerge on two levels: first, these scattered concepts manifest a single “Constitutive Turn,” traced across three domains—the redefinition of the “cognitive agent,” the “cognitive world,” and the “boundaries of cognition.” Second, at a deeper level, phenomenology, by framing constitution as a diachronic process intertwined with causality, transcends the standard causal-constitutive distinction, offering a dynamic and dialectical model for understanding cognition. These findings are significant not only for providing a coherent framework for the phenomenology of embodied cognition but also for furnishing a conceptual tool to engage pivotal debates in the philosophy of mind and address theoretical challenges with a non-reductive framework. مسئلۀ دیرپای ذهن‌-بدن که طی قرون در قالب دوگانه‌انگاری دکارتی تبیین می‌شد امروزه در فلسفۀ ذهن به بن‌بست‌هایی نظری انجامیده است. پدیدارشناسی، با نقد مبانی دوگانه‌انگارانه، چشم‌اندازی نو برای تبیین شناخت بدنمند گشوده و منظومه‌ای از مفاهیم پیش می‌نهد. بااین‌حال، این مفاهیم اغلب به‌صورتِ مجموعه‌ای از بینش‌های پراکنده معرفی شده‌اند. این پژوهش، در بازخوانی ساختاری پروژۀ پدیدارشناسی شناخت بدنمند، در پی کشف منطقی درونی است که این مفاهیم را به یکدیگر پیوند می‌دهد و استدلال می‌کند که این اصل وحدت‌بخش در قالب انقلابی پارادایمی نهفته است: گذار از تبیین‌های علّی به توصیف‌های تقویمی از شناخت. پژوهش حاضر به روش تحلیلی ـ توصیفی، با بهره‌گیری از تمایز میان تبیین «علّی» و «تقویمی» در فلسفۀ علم معاصر، به تحلیل ساختار درونی پدیدارشناسی می‌پردازد. یافته‌های این پژوهش در دو سطح آشکار می‌شود: نخست، تحلیل ما نشان می‌دهد که این مفاهیمِ پراکنده‌ همگی تجلیات مختلفِ یک «چرخش تقویمی» واحد هستند که در سه قلمرو‌ی اصلی یعنی بازتعریف «عامل شناختی»، «جهان شناختی» و «مرزهای شناخت» ردیابی می‌شود. سپس، در سطحی عمیق‌تر، استدلال می‌شود که پدیدارشناسی، با بازتعریف تقویم به‌عنوانِ فرایندی درزمانی و درهم‌تنیده با علیت، از تمایز استاندارد علّی-تقویمی فراتر می‌رود و مدلی پویا و دیالکتیکی برای فهم شناخت ارائه می‌کند. اهمیت این یافته‌ها نه‌تنها در ارائۀ چارچوبی منسجم برای پدیدارشناسی شناخت بدنمند بلکه در فراهم‌آوردن ابزاری مفهومی برای مداخله در مناظرات محوری فلسفۀ ذهن و حل چالش‌های آن با چارچوبی غیرتقلیل‌گرایانه است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106567_ac6b393b410a51323797f86cf1c5e7e9.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 An Account of the Reality of Freedom According to Mullā Ṣadrā’s Theory of the Soul’s Unveiling تبیین «حقیقت آزادی» بر اساس «نظریه انکشاف نفس» در فلسفه ملاصدرا 55 76 106566 10.48308/kj.2025.242200.1374 FA امین دهقانی دانش آموخته دکتری فلسفه (گرایش حکمت متعالیه)، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سید مرتضی حسینی شاهرودی استاد، گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2025 10 27 This article aims to infer and present a correct definition of one of the most important contemporary issues and challenges, namely the nature of freedom, according to the final viewpoint of Ṣadr al-Mutaʾallihīn, known as Mullā Ṣadrā. Freedom in the Sadraean philosophical system can be defined as "transcendence in sublimity." According to Mullā Ṣadrā's intermediate viewpoint, this transcendence is "existential transcendence" which is grounded in emerging from potentiality to actuality and acquiring perfections. However, according to Mullā Ṣadrā's final viewpoint and the theory of unveiling, it is "manifestational transcendence" grounded in unveiling what is within the heart. In this research, by utilizing Mullā Ṣadrā's passages and taking his final theories into consideration, and by presenting three arguments—namely, the relational essence (ʿayn al-rabṭ), innate nature (fiṭra), and self-knowledge (maʿrifat al-nafs)—we establish a sublime definition of the nature of freedom, interpreting freedom as the unveiling and manifestation of the reality and essence of the soul. This manifestation is directed toward the sacred divine essence and the concealed stage of the soul, and its prerequisite is existential expansion and an increase in human capacity. Therefore, freedom is not an accidental or acquired matter, but rather a revelatory one, consisting of the manifestation of hidden inner perfections in the essence of humanity through manifestational movement and transcendence. This freedom is of degrees; the more one is cleansed of animal and psychic determinations, the more freedom become manifest, and the ultimate goal of this freedom is the station of the perfect human (insān kāmil). هدف این مقاله استنباط و ارائۀ تعریفی صحیح از یکی از مهم‌ترین مسائل و چالش‌های معاصر یعنی «حقیقت آزادی» براساسِ دیدگاه نهایی صدرالمتألهین است. اندیشۀ ملاصدرا را می‌توان به دو دستۀ میانی و نهایی تفکیک کرد. آزادی در نظام حکمت صدرایی را می‌توان به «فراروی در تعالی» تعریف کرد. این فراروی، براساسِ دیدگاه صدرای میانی، «فراروی وجودی» و مبتنی بر «خروج از قوه به فعل و اکتساب کمالات» است اما، براساسِ دیدگاه صدرای نهایی و نظریۀ انکشاف، «فراروی ظهوری» و مبتنی بر «انکشاف ما فی الضمیر» خواهد بود. در این پژوهش، با استفاده از عبارات ملاصدرا و مبنا قرار دادن نظریات نهایی او و با اقامه سه دلیل عین‌الربط، فطرت و معرفت نفس، به اثبات تعریفی متعالی از حقیقت آزادی دست یافته و آزادی را به «انکشاف و آشکارشدگی حقیقت و ذات نفس» معنا کرده‌ایم. این آشکارشدگی به جانب ذات اقدس ربوبی و مرتبه کمونی نفس است و لازمه‌اش توسعۀ وجودی و افزایش ظرفیت انسانی است. بنابراین، آزادی امری عروضی و اکتسابی نیست بلکه امری انکشافی و آشکارشدگی کمالات نهفته باطنی در ذات انسان در حرکت و فراروی ظهوری است. این آزادی دارای مراتب است. هرچه از تعیّنات حیوانی و نفسانی بیشتر زدوده شود، اطلاق و آزادی بیشتر متجلی می‌گردد. غایت این آزادی مقام انسان کامل است. این نظریۀ ملاصدرا دارای لوازم و نتایجی است که موجب تحولاتی در نگاه‌های رایج می‌گردد. ازجمله اینکه (1) بنیاد آزادی «خویشتنِ خویش» است، (2) مسیر آزادی فراروی انکشافی و اکتشاف کمالات است، و (3) غایت آزادی غایت انکشاف است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106566_94c12f7c9e9dea4256438898dc214c25.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 A Critical Study on the Mind Uploading Hypothesis بررسی انتقادی فرضیۀ بارگذاری ذهن 77 102 106579 10.48308/kj.2025.242466.1378 FA محمد مهدی مقدس دانش‌آموختۀ دکتری فلسفۀ معاصر، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین علی فتح طاهری استاد گروه فلسفۀ دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین، ایران. عبدالرزاق حسامی‌‎فر استاد گروه فلسفۀ دانشگاه بین‌المللی امام خمینی، قزوین، ایران. Journal Article 2025 11 12 The This paper critically examines the Mind Uploading Hypothesis (MU), which posits that it is possible to transfer the mind from a biological to a non-biological substrate. According to this hypothesis, by precisely simulating the brain and converting it into an informational pattern, this pattern can be implemented on any suitable substrate, thereby achieving immortality and overcoming death. We argue that this hypothesis is based on a computationalist/functionalist reading of the mind that reduces the mind and consciousness to a set of computational processes and informational patterns. The hypothesis faces two fundamental metaphysical problems: consciousness and personal identity. Mind uploading, with a functionalist interpretation of consciousness, defines it as substrate-independent. Furthermore, the hypothesis considers psychological continuity to be the condition for preserving personal identity. We will argue that adopting these approaches is merely an unjustifiable assertion, and that rival theories, such as biological theories, are overlooked. It will also be examined that the Mind Uploading Hypothesis faces serious challenges in explaining consciousness and personal identity after the transfer process. By ignoring human embodied existence in the world, this hypothesis reduces identity merely to informational patterns and, in doing so, fails to explain the phenomenological and first-person nature of consciousness. Ultimately, the choice of a psychological continuity approach will fail to preserve personal identity, and thus, mind uploading will fail in explaining both of its fundamental metaphysical problems. این مقاله به بررسیِ انتقادی فرضیۀ بارگذاری ذهن می‌پردازد که، برپایۀ آن، امکان انتقال ذهن از بستری زیستی به بستری نا-زیستی وجود دارد. مطابق این فرضیه، با شبیه‌سازی دقیق مغز و تبدیل آن به الگویی اطلاعاتی، می‌توان این الگو را در هر بستر مناسبِ دیگر پیاده‌سازی کرد و، بدین‌ترتیب، به جاودانگی و غلبه بر مرگ دست یافت. ما استدلال می‌کنیم که این فرضیه برپایۀ خوانشی محاسبه‌گرایانه/کارکردگرایانه از ماهیت ذهن استوار است که ذهن و آگاهی را به مجموعه‌ای از فرایندهای محاسباتی و الگوهای اطلاعاتی فرو می‌کاهد. بارگذاری ذهن با دو مسئلۀ متافیزیکی بنیادین روبه‌روست که عبارت‌اند از آگاهی و هویت شخصی. این فرضیه، با خوانشی کارکردگرایانه از آگاهی، آن را مستقل از بستر تعریف می‌کند و همچنین شرط حفظ هویت شخصی را تداوم روان‌شناختی می‌داند. استدلال خواهیم کرد که اتخاذ این رویکردها صرفاً یک اعلام موضع توجیه‌ناپذیر است و نظریات رقیب، همانند نظریات زیستی، در این فرضیه نادیده گرفته شده‌اند. همچنین بررسی خواهد شد که فرضیۀ بارگذاری ذهن برای تبیین آگاهی و هویت شخصی پس از فرایند انتقال با چالش‌های جدی روبه‌روست. بارگذاری، با نادیده‌گرفتن وجود بدنمند انسان در جهان، هویت را صرفاً به حالات روان‌شناختی فرو می‌کاهد و، ازاین‌طریق، از توضیح ماهیت پدیدارشناختی و اول‌شخص آگاهی باز می‌ماند. همچنین، با گزینش رویکرد تداوم روان‌شناختی، نسخۀ بارگذاری‌شده قادر به حفظ هویت شخصی و به‌ویژه هویت عددی نخواهد بود و، بدین‌ترتیب، بارگذاری در تبیین هر دو مسئلۀ متافیزیکیِ بنیادینش ناکام خواهد ماند.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106579_c88dc61e71871e3d5a052f03df4576ee.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 The Paradox of Discontinuity and Continuity of Time in Descartes’ Physics and Metaphysics پارادوکس گسستگی و پیوستگی زمان در فیزیک و متافیزیک دکارت 103 126 106609 10.48308/kj.2025.242676.1387 FA نیره سادات میرموسی دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه فلسفه Journal Article 2025 11 28 The concept of time plays a central role in both Descartes’ physics and his metaphysics, yet he never treats it as an independent and systematically developed topic in its own right. This gap has led to starkly different, and often conflicting, interpretations. Some commentators argue that the Cartesian framework is fundamentally discrete and atomistic, while others contend that it is essentially continuous. This divide has its source in the complexity of Descartes’ own writings: his scattered and sometimes seemingly inconsistent remarks about time can be marshalled in support of both positions. This article asks whether Descartes ultimately understood time as continuous (infinitely divisible) or discontinuous (a form of temporal atomism). Drawing on the work of Ken Levy, Geoffrey Gorham, Norman Kemp Smith, and Martial Guéroult, together with close readings of Descartes’ primary texts—especially the Meditations on First Philosophy and the Principles of Philosophy—it argues that both the textual evidence and the philosophical considerations point toward a commitment to temporal atomism, in the strong sense of discontinuity. The rival view, which attributes to Descartes a robust doctrine of temporal continuity, is examined in detail, and its limitations are brought to light. بااینکه مفهوم زمان جایگاهی بنیادین در فیزیک و متافیزیک رنه دکارت ایفا می‌کند اما به‌مثابۀ موضوعی مستقل و منسجم و به‌طورِ نظام‌مند در آثار وی بررسی نشده است. به همین دلیل، تفاسیر متفاوت و متضادی از مفهوم زمان در اندیشه دکارت مطرح شده است: برخی از مفسران زمان را، در چارچوب دکارتی، اساساً گسسته و اتمیستی تلقی می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر بر پیوستگی ذاتی و مداوم آن تأکید دارند. این شکاف تفسیری ریشه در پیچیدگی بنیادین متون دکارت دارد. اظهارات پراکنده و گاه متناقض‌نمای او دربابِ زمان شواهدی متنی فراهم می‌آورد که هر دو قرائت را پشتیبانی می‌کند. این مقاله به بررسی این پرسش می‌پردازد که آیا دکارت به پیوستگی زمانی (تقسیم‌پذیری بی‌نهایت زمان) یا به گسستگی زمانی (اتم‌گرایی زمانی) قائل بوده است یا نه. با تکیه بر تحلیل‌های برخی دکارت‌پژوهان مانند کن لوی، گروهام، کمپ اسمیت، مارشال گرو و با ارجاع به آثار اصلی دکارت، ازجمله تأملات در فلسفه اولی و اصول فلسفه، استدلال می‌شود که شواهد متنی و تفسیرهای فلسفی از تعهد دکارت به نسخه‌ای از اتم‌گرایی زمانی یعنی ناپیوستگی قوی حمایت می‌کنند. در ادامه، قرائتی مخالف که دکارت را قائل به پیوستگی زمانی می‌داند نیز طرح شده و حدود اعتبار و محدودیت‌های آن به‌طورِ انتقادی بررسی شده است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106609_88134e7ab003e408e8d8de02dfd015f7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 Suhrawardi's Break with the Foundations of Aristotle's Political Thought گسست سهروردی از مبانی اندیشه سیاسی ارسطو 127 149 106580 10.48308/kj.2025.242409.1377 FA مصطفی عابدی جیغه دکتری فلسفه از دانشگاه تبریز محسن باقرزاده مشکی باف استادیار گروه فلسفه دانشگاه کردستان Journal Article 2025 11 09 The main question of the present article is how Aristotle uses nature and chance to explain politics, and how Islamic philosophy, especially Suhrawardi, can create a conceptual break from the classical perspective and criticize its philosophical foundations? To answer this question, the authors first explain the ontological and political position of the concept of nature and chance in Aristotle's thought, and then clarify the break between Suhrawardi and the Islamic philosophical tradition by referring the concept of chance to human ignorance and misunderstanding of events, and criticize the ontological position and, consequently, the political effects of chance. Also, by basing political administration on a law that the philosopher establishes by considering the interests of the time, Suhrawardi eliminates the need for the political matter to dominate nature and a hidden and uncontrollable matter such as luck. On the other hand, by linking the provision of material and people suitable for the political sage Farah Kiani, he completely cuts off the hand of luck from the realm of politics. In this way, a fundamental break is created between the Greek tradition and the Islamic philosophical tradition. This article is conducted in a descriptive and analytical manner. سؤال اصلی نوشتۀ حاضر این است که ارسطو چگونه با استفاده از اصطلاحاتی چون طبیعت و بخت، به سراغ توضیح امر سیاسی میرود و فلسفۀ ایرانی-اسلامی، به‌ویژه در آثار سهروردی، با کدام امکان مفهومی از دیدگاه کلاسیک به امر سیاسی گسست ایجاد می‌کند و مبانی فلسفی آن را مورد انتقاد قرار می‌دهد؟ برای پاسخ به این سؤال، نگارندگان ابتدا جایگاه هستیشناختی و سیاسی مفهوم طبیعت و بخت را در اندیشۀ ارسطو توضیح میدهند و، در ادامه، گسست سهروردی و به‌طورکلی سنت فلسفۀ ایرانی-اسلامی را، ازطریقِ ارجاع مفهوم بخت به جهل و سوء‌فهم انسان نسبت به رویدادها، روشن می‌سازند و جایگاه هستیشناختی و، به‌تبعِ آن، تأثیرات سیاسی بخت را مورد انتقاد قرار میدهند. همچنین، در ادامه، سهروردی با ابتنای ادارۀ سیاسی بر قانونی که فیلسوف با درنظرگرفتنِ مصالح روزگار وضع میکند احتیاج امر سیاسی به سلطۀ طبیعت و امر پوشیده و غیرقابل‌کنترلی مانند بخت را منتفی میسازد و از سوی دیگر، به‌واسطۀ ارتباط‌دادن تمهید ماده و مردم مناسب برای فره کیانی، حکیم سیاسی دست بخت را به‌کل از قلمروی سیاست کوتاه میکند. به‌این‌ترتیب، گسستی بنیادین میان سنت یونانی با سنت فلسفی اسلامی ایجاد میشود. این مقاله به روش توصیفی و تحلیلی انجام پذیرفته است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106580_2b5629f7fd788514c9a1f34181ada1dc.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 18 4 2025 12 22 Thomas Nagel's Theory of Tragic Epistemology: The Limits of the Subject and the Ideal of Objectivity نظریۀ شناخت تراژیک نزد تامس نیگل: محدودیت‌ سوژه و آرمان عینیت 151 173 106586 10.48308/kj.2025.241903.1365 FA زهرا یاوری عادل دانشگاه بین المللی امام خمینی. قزوین. ایران Journal Article 2025 10 09 This paper elucidates and analyzes the theory of knowledge in the thought of Thomas Nagel, the contemporary American philosopher, focusing on the fundamental paradox he identifies at the heart of human cognition. By simultaneously embracing realism and skepticism, Nagel establishes a position that can be termed "tragic epistemology." On one hand, it affirms the existence of an independent world and the possibility of objectivity; on the other, it acknowledges the inherent and structural limitations of the human subject in attaining it. Initially, the role of reason as the primary tool of cognition and the "court of appeal" against subjectivity is examined, demonstrating that for Nagel, reason is the ultimate arbiter and the condition for the possibility of any objectivity. Subsequently, by analyzing the fourfold limitations of the knowing subject—namely existential, temporal, perceptual, and epistemological—the various dimensions of the incompleteness of human knowledge are revealed. Following this, Nagel's critique of reductive and evolutionary explanations for the origin of reason, as well as the concept of the "comprehensive conception" as the ideal endpoint of knowledge, are analyzed. Ultimately, it is shown that, from Nagel's perspective, the pursuit of truth is both an unavoidable necessity and a perpetually unfinished endeavor for humans. The existential structure of the subject precludes the possibility of attaining absolute knowledge, even as reason incessantly draws him toward it. Thus, the human epistemic condition within Nagel's framework is a tragic one: humans are condemned to seek a truth they can never fully possess. این نوشتار به تبیین نظریۀ شناخت نزد تامس نیگل، فیلسوف معاصر آمریکایی، می‌پردازد و بر محور پارادوکس بنیادینی متمرکز است که وی آن را در بطن معرفت انسانی بازمی‌شناسد. نیگل، با پذیرش هم‌زمانِ واقع‌گرایی و شکاکیت، موضعی را بنیان می‌نهد که می‌توان آن را «شناخت‌شناسی تراژیک» نامید. او از یک ‌سو بر وجود جهانی مستقل و امکان عینیت تأکید می‌کند و از سوی دیگر محدودیت‌های ذاتی و ساختاری سوژۀ انسانی را در دستیابی به آن به رسمیت می‌شناسد. در گام نخست، نقش عقل به‌عنوانِ ابزار اصلی شناخت و «دادگاه استیناف» دربرابرِ ذهنیت، بررسی می‌شود تا نشان داده شود که، از منظر نیگل، عقل مرجع نهایی داوری و شرط امکان هرگونه عینیت است. سپس، با واکاوی چهارگونه محدودیتِ سوژۀ شناسنده، یعنی محدودیتِ وجودی، زمانی، ادراکی و معرفتی، ابعاد گوناگون ناتمام‌بودنِ شناخت انسانی آشکار می‌گردد. در ادامه، نقد نیگل بر تبیین‌های تقلیل‌گرایانه و تکاملی از منشأ عقل و نیز مفهوم «تصور خودفراگیر»، به‌منزلۀ غایت آرمان شناخت، مورد تحلیل قرار می‌گیرد. درنهایت، نشان داده می‌شود که، از نظر نیگل، جست‌وجوی حقیقت برای انسان ضرورتی گریزناپذیر و، درعین‌حال، تلاشی همواره ناتمام است. ساختار وجودی سوژه امکان دست‌یابی به شناخت مطلق را از او سلب می‌کند، هرچند عقل او را بی‌وقفه به‌سویِ آن می‌کشاند. بدین‌سان، وضعیت معرفتی انسان، در نظام فکری نیگل، وضعیتی تراژیک است. چنین انسانی محکوم به جست‌وجوی حقیقتی است که هرگز نمی‌تواند به‌تمامی در اختیارش گیرد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_106586_a4d36ccfa1b497397e271ec1aff87288.pdf