دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Freedom and Necessity: From the Abyss of the Ungrund to Foundational Perfectionآزادی و ضرورت؛ از مغاک نابنیاد تا کمال بنیاد93010640510.48308/kj.2025.241732.1360FAالهام ساداتکریمی دورکیدکتری فلسفه، دانشگاه اصفهاناحمدعبادیدانشیار فلسفه دانشگاه اصفهان0000-0003-4719-2196Journal Article20250927This research presents a critical and comparative study of the fundamental problem of Freedom and Necessity in two distinct intellectual traditions: German Idealism and Sadrian Theosophy. Moving beyond traditional, reductionist dichotomies (Determinism and Absolute Free Will), the article demonstrates how both philosophers achieve a profound and sophisticated understanding of Freedom as an ontological manifestation. The analysis shows that Schelling, by introducing the concept of the abyss of the Ungrund, defines freedom as a supratemporal act that arises from this dark, shapeless ground and yet, is itself the necessary and ultimate basis of Existence. In contrast, Mulla Sadra, by relying on the ontological principles of the Primacy of Existence, the Gradation of Existence, and especially the innovative doctrine of "the Matter Between the Two Matters" based on Substantial Motion, explains freedom not in contradiction to necessity, but as its inherent continuity and the highest stage in the process of Existential Perfection (<em>Becoming</em>). The result of this re-examination reveals a striking Convergence between the two thinkers in defining freedom as an Ontological Matter that is not an exception to the unified cosmic order, but its most Self-Conscious and Highest Manifestation. Freedom is deeply interconnected with necessity, revealing its true, Paradoxical nature.این پژوهش به بررسی انتقادی و تطبیقی مسئلۀ بنیادین آزادی و ضرورت در دو نظام فکری متفاوت یعنی ایدئالیسم آلمانی و حکمت صدرایی میپردازد. این نوشتار، با فراتر رفتن از دوگانگیهای سنتی و فروکاهشگرایانه (جبرگرایی و اختیار مطلق)، نشان میدهد که چگونه هر دو فیلسوف به درکی عمیقتر و پیچیدهتر از آزادی بهمثابۀ یک تجلی وجودی دست یافتهاند. این تحلیل نشان میدهد که شلینگ، با معرفی مفهوم مغاک «نابنیاد»، آزادی را کنشی فرازمانی میداند که از دل این بنیادِ تاریک و بیشکل برمیخیزد و، درعینحال، خود مبنای ضروری و نهاییِ وجود است. درمقابل، ملاصدرا، با استناد به مبانی هستیشناختیِ اصالت وجود، تشکیک در مراتب وجود و بهویژه نظریۀ نوآورانۀ «امر بین امرینِ» مبتنی بر حرکت جوهری، آزادی را نه در تعارض با ضرورت بلکه در امتدادِ آن و بهعنوانِ عالیترین مرحله از فرآیند تکامل وجودی (شدن) تبیین میکند. نتیجۀ این بازخوانی آشکارساختنِ همگرایی شگفتانگیز این دو اندیشمند در تعریف آزادی بهمثابۀ امری وجودی است که استثنایی بر نظم یکپارچۀ هستی نیست بلکه خودآگاهانهترین و عالیترین تجلی آن است. در این نگاه، آزادی، در ژرفترین لایههای خود، با ضرورت پیوند خورده است و پارادوکسیکال بودنِ آن ماهیت حقیقی این مفهوم را آشکار میسازد.https://kj.sbu.ac.ir/article_106405_d24a86f3dcc00880affc1f40c8f27694.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Scientific Realism Meets Accounts of Scientific Representationبرخورد واقعگرایی علمی با شروح بازنمایی علمی315310640910.48308/kj.2025.240800.1338FAابوترابیغمائیپژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250723On scientific realism, mature scientific theories are (approximately) true, and in virtue of this (approximate) truth they are successful. According to the substantialist accounts of scientific representation, scientific models enable cognitive agents to reach epistemic virtues because they represent the world. This article aims to scrutinize the question of whether scientific realism is consistent with the three well-known approaches to scientific representation, namely similarity-based, agent-based, and hybrid views. To do so, it will be argued that these approaches are, at least prima facie, orthogonal to scientific realism. After addressing the ways in which they become related, it will be argued that scientific realism is inconsistent with instances of all three approaches, provided certain assumptions are taken into account.مطابق واقعگرایی علمی، نظریههای علمی بالغْ (تقریباً) صادقاند و بهخاطر این صدق (تقریبی) است که موفقاند. مطابق شروح (اصالتگرایانه) از بازنمایی علمی، مدلهای علمی به تحقق فضایل معرفتی میانجامند، چون جهان را بازنمایی میکنند. هدف اصلی این مقاله بررسی این پرسش است که آیا واقعگرایی علمی با نگرشهای مختلف به بازنمایی علمی، یعنی دیدگاههای شباهت-محور، عامل-محور و ترکیبی، سازگار است یا خیر. برای این منظور، ابتدا نشان داده میشود که واقعگرایی علمی، حداقل در نظر اول، با این شروح نسبتی ندارد. سپس راههای ارتباط میانشان بررسی و سرانجام استدلال میشود که، بهشرطِ اضافهکردن جزئیاتی، واقعگرایی علمی با نمونههایی از هر سه نگرش ناسازگار است.https://kj.sbu.ac.ir/article_106409_e9f859895809906591d8c54523d89e16.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Heidegger’s Ontical-Ontologicol Criticism on Descartes’ Ontologyنقد اونتیکی–اونتولوژیکی هایدگر بر اونتولوژی دکارت557710639910.48308/kj.2025.238299.1295FAرمضانعلیفلاح رفیعگروه فلسفه، دانشگاه تربیت مدرسحسیناسفندیاردانش آموخته دکتری فلسفه اسلامی دانشگاه تربیت مدرس
پژوهشگر همکار، دانشگاه ادیان و مذاهبJournal Article20250108The depth and spread of Descartes’ philosophical thoughts, he man transferred from the Renaissance to the modern period to the <strong>Modern</strong> ages, made it possible for the contemporary and later philosophers to interpret, analyze and criticize them. Descartes called his knowledge tree, the undoubted foundation as “I” or “thinking thing” (Res Cogitans); then, based on that, he proved the body or the outer world, God and other sciences. Heidegger considered such a thing by Descartes as meaning the separation of subject and object, something he did not believe in himself. By introducing the interrogator nature of the human being, which he calls Dasein or “being-in-the-world” or “existence-there” nature of humans, he rejected the subjectivity and objectivity separation, and criticized the foundation of Descartes’ philosophical thoughts. He considered Descartes’ ontology as the continuance of the ontology in the Middle Ages and criticized it. Through consideration of Heidegger’s well-known book, “Existence and Time”, the present paper distinguishes his five main Onticol-Ontological criticisms on Descartes’ philosophy and investigates them.دکارت، در تلاش برای اثبات ریشۀ تردیدناپذیر معرفت و رسیدن به یقین در مابعدالطبیعه و شاخههای معرفت بشری، وجود را به دو بخشِ شیء اندیشنده (من اندیشنده) و ابژۀ اندیشه (جهان خارج) تقسیم میکند و مبنای تردیدناپذیر معرفت را در شیء اندیشنده جستوجو مینماید و، براساسِ آن، جسم یا جهان خارج، خدا و سایر علوم را اثبات میکند. هایدگر این فکر ریشهای در فلسفۀ دکارت را مورد نقادی قرار میدهد و آن را بهمعنایِ تفکیک سوژه و ابژه میداند، امری که به بحرانهایی در فهم حقیقت وجود، واقعیت و تجربۀ انسانی منجر شده است. این نوشتار از دیدگاه اونتیکی-اونتولوژیکی و به روش تحلیلی به نقدهای هایدگر درموردِ دکارت میپردازد. هایدگر، با معرفی مفهوم <em>دازاین</em> (وجود انسانی در جهان)، بهجایِ تفکیک سوژه و ابژه، بر ضرورت پیوستگی انسان با جهان تأکید میکند و تفکیکِ دکارتی سوژه و ابژه را رد میکند. وی معتقد است که تنها ازاینطریق میتوان به حقیقت وجود دست یافت. در این مقاله، با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی هایدگر و امعاننظر در کتاب هستی و زمانِ هایدگر، پنج نقد عمدۀ اونتیکی-اونتولوژیکی وی بر فلسفۀ دکارت را از دیگر نقدهای وی تفکیک کرده و به بررسی آن پرداختهایم. این نقدها بهعنوانِ پیشنیازی برای بازاندیشی در متافیزیک مدرن و راهی برای فهم عمیقتر از <em>وجود</em> و <em>هستی</em> محسوب میشود.https://kj.sbu.ac.ir/article_106399_797fadcb9e044c9c7554d3c7f3f20b7f.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Internal Rationality in Religious Disagreement: A Critique of John Pittard’s Theoryعقلانیت درونی در اختلافنظر دینی: نقدی بر نظریهی جان پیتارد7910010640110.48308/kj.2025.240771.1335FAغزالهحجتیگروه فلسفه و عرفان اسلامی، دانشکدهی ادیان و معارف اسلامی، دانشگاه بینالمللی مذاهب اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20250721Religious disagreement poses a fundamental challenge in the philosophy of religion and epistemology, raising profound questions regarding the rationality of religious beliefs and believers’ commitments. This article offers a thorough and detailed analysis of John Pittard’s theory in <em>Disagreement, Deference, and Religious Commitment</em>. Pittard introduces the concept of “internal rational defense,” proposing a model that enables believers to maintain deep commitment to their religious convictions while simultaneously acknowledging the widespread and serious disagreements across various religious beliefs. This approach seeks to balance religious loyalty with epistemic humility and to preserve sincere dialogue amid religious diversity. Alongside an extensive exposition of Pittard’s views, the article critically examines key epistemological and philosophical challenges, including the risk of relativism inherent in the distinction between individual and intersubjective rationality, the ambiguity surrounding the boundaries between rational loyalty and dogmatism, the proximity of Pittard’s framework to reformed epistemology, and the insufficient articulation of epistemic responsibility in the face of disagreement. The practical and cultural implications of this approach are also explored, followed by proposals to develop and strengthen the theory. Ultimately, this paper aims to contribute to a deeper understanding of religious rationality in a pluralistic world and to promote interfaith dialogue by highlighting the necessity of more precise definitions of rational criteria and epistemic duties.مسئلة اختلافنظر دینی یکی از چالشهای اساسی در فلسفة دین و معرفتشناسی است که همواره پرسشهایی عمیق دربارة عقلانیت باورهای دینی و التزام مؤمنان به آنها را مطرح میکند. این مقاله به تحلیل دقیق و مفصل نظریة جان پیتارد در کتاب اختلافنظر، تسلیم و التزام دینی میپردازد. پیتارد با معرفی مفهوم «دفاع عقلانی درونی» مدلی را پیشنهاد میکند که به مؤمنان اجازه میدهد با حفظ تعهد عمیق به باورهای خود، در عین حال، به واقعیت وجود اختلافهای گسترده و جدی در میان باورهای دینی مختلف نیز اذعان کنند. این رویکرد، تلاشی است برای ایجاد تعادل میان وفاداری دینی و فروتنی معرفتی، و برای حفظ گفتوگوی صادقانه در مواجهه با تنوع دینی. در این مقاله، ضمن تشریح مفصل دیدگاه پیتارد، به نقد معرفتشناختی و فلسفی آن میپردازیم و به تهدیدهایی، از جمله خطر نسبیگرایی در تمایز عقلانیت فردی و بینالاذهانی، ابهام در تعیین مرزهای وفاداری عقلانی و جزماندیشی، نزدیکی نظریة پیتارد به معرفتشناسی اصلاحشده، و ضعف در ارائة مسئولیت معرفتی روشن در مواجهه با اختلافنظر دینی، اشاره میکنیم. همچنین، پیامدهای عملی و فرهنگی این دیدگاه را برمیرسیم و پیشنهادهایی برای توسعه و تقویت نظریه ارائه میکنیم. در نهایت، با هدف کمک به فهم بهتر عقلانیت دینی در دنیای متنوع معاصر و ارتقای گفتوگوی بیندینی، بر اهمیت تبیین دقیقتر معیارهای عقلانیت و مسئولیتهای معرفتی تأکید خواهیم کرد.https://kj.sbu.ac.ir/article_106401_6ec7e9fcd51e1b070231edef57cd2ca1.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023The Self and Metaphoric Identity: An Ontological Development of Ricoeur's Theory of Metaphor in Relation to Heidegger's thoughtنسبت «خود» با ویژگی استعاری: بسط هستیشناختی نظریۀ استعارۀ ریکور در پیوند با تفکر هیدگر10112010640310.48308/kj.2025.241087.1345FAسیده اکرمبرکاتیاستادیار، گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.Journal Article20250812In this paper we aim to broaden the scope and significance of Ricoeur’s theory of metaphor to an ontological level. He has innovatively mentioned this possibility but has not so much proceeded to it. This potentiality has been considered by some thinkers in various ways. In this essay, we will discuss it in relation to the ontological structure of the "self" or Da-Zein in Ricoeur and Heidegger. By focusing on the concept and structure of the self, in both philosophers, we would graft the semantic approach of Ricoeur onto the ontological view point of Heidegger. We will show that how the "self", from the aspect of its ontological structure, could have a metaphorical nature. To do so, we argue that the concepts of (1) understanding and (2) time, as the ontological structure of the self in both philosophers, have metaphoric feature. The result of this enquiry would offer an ontological basis for creating metaphors and at the same time would show the innovative and interpretive structure of the self. It, also, enables us to relate ontology to epistemology from a new standpoint.هدف این مقاله بررسی دامنه و جایگاه نظریۀ استعارۀ ریکور ازجهتِ هستیشناختی است. ریکور امکان این بحث را بهنحوی نوآورانه یادآوری کرده است اما در آثار خود چندان به آن نمیپردازد. برخی از متفکران این دیدگاه و امکان آن را مورد توجه و مطالعه قرار دادهاند. ما در پژوهش حاضر میخواهیم نظریۀ استعارۀ ریکور را در نسبت با ساختار هستیشناختی «خود» یا دازاین تحلیل کنیم. به این منظور، با تمرکز بر مفهوم و ساختار وجودی «خود»، میان رویکرد معناشناسانۀ ریکور و تفکر هستیشناسانۀ هیدگر نسبت و پیوند برقرار میکنیم. نشان خواهیم داد که چگونه «خود»، ازجهتِ ساختار هستیشناختی، ماهیتی با ویژگی استعاری دارد. برای مدللکردن این ایده، نشان خواهیم داد که فهم و زمان، که از مفاهیم مشترک در تفکرات دو فیلسوف هستند، بهعنوانِ وجهِ وجودیِ ساختارِ «خود»، از ویژگی استعاری برخوردارند. بهاینترتیب، از سویی مبنایی هستیشناختی برای امکان ایجاد استعارهها به دست میدهیم و از سوی دیگر وجه خلاق و تأویلپذیر ساختار استعاری خود را روشن میکنیم. این پژوهش ما را قادر میسازد که میان رویکردهای معرفتشناسی و هستیشناسی، از منظری تازه، پیوند برقرار کنیم.https://kj.sbu.ac.ir/article_106403_7f62a7f839dda1587c9406ed73da9ea3.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Knowledge in the Mirror of Language from the Perspectives of Heidegger and Gadamerمعرفت در آینۀ زبان از دیدگاه هایدگر و گادامر12114310640610.48308/kj.2025.240695.1334FAاسماعیلدانشاستاد و پژوهشگر جامعه المصطفیJournal Article20250714Knowledge, as reflected in the mirror of language, reveals a profound and enigmatic connection between existence and consciousness—where language is not merely a tool for transmitting meaning, but rather a constitutive field of truth and a creator of meaning. This article, employing a descriptive-analytical method, examines and analyzes the concept of knowledge in the mirror of language from the perspectives of Martin Heidegger and Hans-Georg Gadamer. The findings indicate that knowledge in language is not a passive reflection of reality, but rather the creation of truth within the realm of discourse. Language is a living, fluid, and self-generating entity that both reveals and structurally shapes knowledge. Thus, the relationship between language and knowledge is interdependent and reciprocal: language enables the understanding of being while simultaneously being imbued with historical and cultural presuppositions. Every form of knowledge—be it scientific, religious, philosophical, or artistic—takes shape and gains meaning within the framework of language. Therefore, language is not merely the form of thought but its very condition of possibility. The mirroring function of language concerning knowledge signifies both the potential for truth's discovery and its limitation; language opens the horizon for the manifestation of meaning to the extent of its existential capacity, yet simultaneously acts as a barrier to the totality of truth. Accordingly, knowledge cannot be comprehended without an understanding of its linguistic origins and mechanisms. Language is both a reflector and a constructor of knowledge.معرفت در آینه زبان تجلی پیوندی ژرف و رازآلود میان هستی و آگاهی است، آنگاه که زبان صرفاً ابزار انتقال معنا نیست بلکه خود میدانِ قوامبخش حقیقت و آفرینشگر معناست. این مقاله، با روش توصیفی تحلیلی، به بررسی و تحلیل معرفت در آینۀ زبان از دیدگاه هایدگر و گادامر پرداخته است. یافتهها نشان میدهد که معرفت در زبان انعکاس منفعلِ واقعیت نیست بلکه خَلقِ حقیقت در میدان گفتار است. زبان موجودی زنده، سیّال و خودآفرین است که جایگاه ظهور معرفت و هم معمار ساختاری آن است. بدینسان، زبان و معرفت به هم وابستهاند و رابطۀ آنها دوسویه است. زبان امکان درک هستی را فراهم میکند و در همان حال از لایههای پیشفرض تاریخی و فرهنگی سرشار است. هر معرفتی ـعلمی، دینی، فلسفی یا هنریـ در بستر زبان قوام مییابد و معنا پیدا میکند. ازاینرو، زبان فقط صورت اندیشه نیست بلکه شرط امکان آن است. آینه بودن زبان نسبت به معرفت هم دلالت بر امکان کشف حقیقت دارد و هم بر محدودیت آن. زیرا زبان بهقدرِ ظرفیت وجودیِ خویش افق تبلور معنا را میگشاید و به همان اندازه حائلی بر تمامیت حقیقت باقی میماند. بنابراین، معرفت بدون درک خاستگاهها و سازوکارهای زبانیاش قابلفهم نیست. زبان هم بازتابنده و هم سازندۀ معرفت است.https://kj.sbu.ac.ir/article_106406_3d83a265860cb5b50c14822fa1da32c5.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218320251023Critical Analysis of Graham Oppy's Criteria for a Successful Argumentبررسی انتقادی معیارهای گراهام آپی برای استدلال موفق14516410640410.48308/kj.2025.241540.1355FAسید محسنهاشمیدانشجوی دکتری، فلسفه دین، دانشگاه تهران0009-0000-6572-1771Journal Article20250914This article critically analyzes Graham Oppy’s criteria for evaluating "successful arguments" in the philosophy of religion. Oppy, a contemporary philosopher, provides a methodological framework to distinguish compelling arguments from unsuccessful ones, which includes criteria such as the acceptability of premises, explanatory power, and resistance to criticism. The aim of this research is to critically analyze this approach and examine its strengths and weaknesses. This article argues that although Oppy’s framework is useful for structuring philosophical debates and enhancing argumentative rigor, his criteria may be overly stringent and could, in practice, render metaphysical arguments vulnerable to refutation. Furthermore, this approach tends to justify belief rather than provide definitive proof, and in some cases, it overlooks the complex and intuitive nature of theological arguments. Ultimately, by providing a comprehensive assessment, this article demonstrates that while Oppy’s criteria can be used as a valuable analytical tool, they cannot, on their own, determine the fate of all arguments in the philosophy of religion and require reassessment and modification.این مقاله به نقد و بررسی معیارهای گراهام آپی، یکی از برجستهترین فیلسوفان دین معاصر، برای ارزیابی «استدلال موفق» در فلسفۀ دین میپردازد. آپی، فیلسوف معاصر، چارچوبی روششناختی برای تمایز استدلال قانعکننده از استدلال ناموفق ارائه میدهد که، در آن، سقف توجیهپذیری استدلال را تا حد متقاعدسازی همۀ افراد معقول بالا میبرد. این رویکرد سختگیرانه، که از تلفیق خاص معیارهایی چون پذیرش پیشفرضها، قدرت تبیینی و مقاومت دربرابرِ نقد حاصل میشود، محور تحلیل انتقادی این پژوهش است. در این مقاله استدلال میشود که اگرچه چارچوب آپی در نظمبخشیدن به بحثهای فلسفی و ارتقای دقت در استدلالورزی مفید است اما معیارهای او ممکن است بیش از حد سختگیرانه باشند و عملاً استدلال های متافیزیکی را در معرض خطر ابطال قرار دهند. همچنین، این رویکرد، بهجایِ اثبات نهایی، بیشتر به توجیه باور میانجامد و، در برخی موارد، از ماهیت پیچیده و شهودی استدلالهای الهیاتی غفلت میکند. درنهایت، با ارائۀ یک ارزیابی جامع، این مقاله نشان میدهد که معیارهای آپی میتوانند بهعنوانِ یک ابزار تحلیلی ارزشمند مورد استفاده قرار گیرند اما نمیتوانند بهتنهایی سرنوشت تمام استدلال های فلسفۀ دین را تعیین کنند و نیاز به بازنگری و تعدیل دارند.https://kj.sbu.ac.ir/article_106404_ec4adf6fd6e375522fca3f5836c3d533.pdf