دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250922Editor's Noteسخن سردبیر5810623410.48308/kj.2025.106234FAاصغرواعظیدانشیار گروه فلسفه دانشگاه شهید بهشتیJournal Article19700101One of the advantages of transforming Shenakht into a quarterly publication and increasing the number of its issues each year is that it allows us to devote certain issues to special editions on contemporary philosophical topics. The present summer issue is dedicated to one of the most significant debates in contemporary philosophy: metaphilosophy. Metaphilosophy, or the “philosophy of philosophy,” takes philosophy itself as its subject of inquiry, reflecting on its methods, aims, and place within the human sciences. In our time, new questions in epistemology, ethics, philosophy of science, philosophy of language, and philosophy of mind have posed fresh challenges to philosophy and highlighted the need for renewed reflection on philosophy itself.<br /> This special issue comprises seven research articles, each approaching metaphilosophy from a distinct perspective:<br />Conceptual Engineering and Some Methodological Challenges introduces conceptual engineering as a new approach designed to address the difficulties of linguistic analysis and thought experiments, and outlines new directions for its development.<br />Naturalism and the Metaphilosophy of Time critiques naturalistic approaches to the metaphysics of time and defends the independence of metaphysics from the natural sciences.<br />Metaphilosophy and the Production of Space draws on Henri Lefebvre’s thought to reconsider the relation between politics of space, the modern city, and everyday urban life.<br />Priority of the Political over Philosophy: A Metaphilosophical Approach to Richard Rorty’s Pragmatism shows how Rorty, through a critical rereading of classical philosophy, emphasizes the primacy of the political along with the roles of language and social solidarity in redefining philosophy’s function.<br />The Historical Thesis about Philosophy categorizes and evaluates different versions of this thesis and explores its epistemological implications.<br />A Critique of the Concept of Structure in Sider’s Metametaphysics analyzes the notion of structure in Theodore Sider’s account of metaphysical realism and highlights its ambiguities and limitations.<br />An Outline of Heidegger’s Metaphilosophy examines Heidegger’s thought through metaphilosophical frameworks and analyzes his role in shaping the analytic–continental divide and the possibility of renewed dialogue between the two traditions.<br />This diversity demonstrates that metaphilosophy, in addition to its theoretical dimension, serves a clarifying and practical role in understanding both analytic and continental traditions and in guiding future research.<br />We hope this special issue will provide a platform for deeper dialogue among scholars, especially the younger generation of students and researchers interested in philosophy. We also warmly invite contributions, critiques, and suggestions from all colleagues to help us further enhance the academic and substantive quality of the journal.<br />In conclusion, I would like to sincerely thank the authors whose valuable articles enriched this issue, the reviewers who carefully evaluated the submissions, and my colleagues on the editorial board for their dedicated efforts in preparing and publishing this volume. We hope that our readers will find this special issue both useful and inspiring.<br /> <br /> Asghar Vaezi<br /> Editor-in-Chief, shenakht یکی از مزایای تبدیل شدن مجله شناخت به فصلنامه و افزایش شمارههای آن در هر سال این است که به ما این امکان را میدهد که برخی از شمارههای مجله را به ویژهنامههایی در موضوعات فلسفی روز اختصاص دهیم. ویژهنامهای که پیشِ رو دارید به یکی از مباحث مهم فلسفی معاصر پرداخته است: فرافلسفه. فرافلسفه یا همان «فلسفهٔ فلسفه» خودِ فلسفه را موضوعِ پژوهش قرار میدهد و به روشها، اهداف و جایگاه آن در میان علوم انسانی میاندیشد. در روزگار ما، پرسشهای تازهای در حوزههای معرفتشناسی، اخلاق، فلسفهٔ علم، فلسفهٔ زبان و فلسفهٔ ذهن پدید آمده است؛ پرسشهایی که فلسفه را با چالشهای جدید روبهرو ساخته و ضرورت بازاندیشی در خودِ فلسفه را پررنگتر کردهاند. این ویژهنامه دربرگیرندهٔ هفت مقالهٔ پژوهشی است که هر یک از منظری خاص به این موضوع پرداختهاند:<br />مهندسی مفهومی و برخی چالشهای روششناختی با نقد دو روش مرکزی فلسفهٔ تحلیلی-یعنی روش تحلیل زبانی و روش آزمایش فکری-مهندسی مفهومی را بهعنوان رویکردی تازه معرفی و افقهای جدیدی برای آن ترسیم میکند.<br />طبیعیگرایی و فرافلسفهٔ زمان رویکردهای طبیعیگرایانه به متافیزیک زمان را نقد کرده و از استقلال متافیزیک در برابر علوم طبیعی دفاع میکند.<br />فرافلسفه و تولید فضا با الهام از اندیشهٔ لوفور، نسبت میان سیاست فضا، شهر مدرن و زندگی روزمرهٔ شهری را بازاندیشی میکند.<br />تقدّم امر سیاسی بر فلسفه؛ رویکرد فرافلسفی در پراگماتیسم رورتی نشان میدهد که رورتی چگونه با بازخوانی فلسفهٔ کلاسیک، بر اولویت امر سیاسی و نقش زبان و همبستگی اجتماعی در بازتعریف کارکرد فلسفه تأکید میکند.<br />برنهادِ تاریخیتِ فلسفه به دستهبندی و ارزیابی تقریرهای مختلف این دیدگاه میپردازد و لوازم معرفتشناختی آن را بررسی میکند.<br />نقدی بر مفهوم ساختار در فرامتافیزیک سایدر به بررسی مفهوم ساختار در تبیین سایدر از واقعگرایی متافیزیکی میپردازد و مشکلات و ابهامهای آن را نشان میدهد.<br />طرحوارهای از فرافلسفهٔ هایدگر اندیشهٔ هایدگر را در پرتو الگوهای فرافلسفی مورد توجه قرار داده و نقش او را در شکلگیری شکاف قارهای–تحلیلی و امکان گفتوگوی دوباره میان این دو سنت بررسی میکند.<br />این تنوع موضوعی نشان میدهد که فرافلسفه، علاوه بر بعد نظری، کارکردی مؤثر برای فهم بهتر جریانهای فلسفی تحلیلی و قارهای و نیز جهتدهی به پژوهشهای آینده دارد.<br />امیدوارم این ویژهنامه زمینهای برای گفتوگوی عمیقتر میان پژوهشگران، بهویژه نسل جوان علاقمند به فلسفه، فراهم آورد. همچنین از همهٔ صاحبنظران دعوت میکنم با نقدها و پیشنهادهای خود ما را در ارتقای علمی و محتوایی مجله یاری دهند.<br />در پایان، از نویسندگان گرامی این شماره، داوران ارجمند و همکاران سختکوش در هیئت تحریریه صمیمانه سپاسگزاری میکنم. امیدوارم مطالعهٔ این ویژهنامه برای خوانندگان فرهیخته سودمند و الهامبخش باشد.<br /><br /><br /> اصغر واعظی<br />سردبیر مجله علمی شناختhttps://kj.sbu.ac.ir/article_106234_350ea0f17dc30aeb4ce4fffbcf4236ac.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823Conceptual Engineering and Some Methodological Challengesمهندسی مفهومی و برخی چالشهای روششناختی93310623210.48308/kj.2025.240849.1340FAمحمد حسینمحمدعلی خلجدانشکده علوم انسانی. دانشگاه خاتم. تهران. ایرنسیدمحمدحسنآیتاللهزاده شیرازیگروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250726In recent years, analytic philosophy has faced various methodological challenges. The present paper begins by discussing two of these challenges, both of which question central methods of analytic philosophy—namely, the method of linguistic analysis and the method of thought experiments. The paper then introduces conceptual engineering as an emerging methodology designed to address these methodological concerns. After outlining the general framework of this approach, we examine its responses to the two aforementioned challenges and defend their plausibility. In addition, we present two novel ideas regarding conceptual engineering. The first is a comprehensive five-stage model that maps the relationship between conceptual engineering and relevant fields such as linguistics and experimental philosophy. The second is a new response to the challenge posed to the use of thought experiments, one that avoids the criticisms raised against existing responses. In this way, the paper not only introduces the literature on conceptual engineering in Persian for the first time but also advances it by offering original contributions.فلسفۀ تحلیلی در سالهای اخیر با چالشهای روششناختی گوناگونی مواجه بوده است. در مقالۀ حاضر، ابتدا دو مورد از این چالشها به بحث گذاشته میشود که دو روش مرکزی فلسفۀ تحلیلی را زیر سؤال میبرند، یکی معطوف به روش تحلیل زبانی و دیگری معطوف به روش آزمایش فکری. در ادامه به معرفی مهندسی مفهومی بهمنزلۀ یک روش نوپا که برای غلبه بر چالشهای روششناختی فلسفۀ تحلیلی طراحی شده است میپردازیم. پس از تقریر کلیات این رویکرد، پاسخهای آن به دو چالش بالا را بحث میکنیم و از معقولیت آنها دفاع مینماییم. افزون بر این، ما دو ایدۀ تازه را نیز درموردِ مهندسی مفهومی به اشتراک میگذاریم، یک ایده یک صورتبندی جامعِ پنجمرحلهای از مهندسی مفهومی است که نسبتِ آن را با برخی حوزههای مرتبط همچون زبانشناسی و فلسفۀ آزمایشی به تصویر درمیآورد. دومی پاسخی تازه به چالش معطوف به آزمایش فکری است که نگرانیهای پاسخ کنونی در موردش مطرح نشود. بدینترتیب، مقالۀ حاضر نهتنها ادبیات مهندسی مفهومی را برای نخستین بار به زبان فارسی معرفی میکند بلکه آن را یک گام نیز به جلو میبرد.https://kj.sbu.ac.ir/article_106232_2d0eeb0e32ed7e00523dff05d8420812.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823Naturalism and the Metaphilosophy of Timeطبیعیگرایی و فرافلسفهٔ زمان355110622310.48308/kj.2025.240443.1329FAحسنامیری آراگروه مطالعات علم، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20250621In recent decades, metametaphysics has emerged as a central arena for examining the methodology and subject matter of metaphysics within the analytic tradition. Naturalistic approaches seek to align metaphysics with the natural sciences. In contrast, a number of philosophers—most notably Jonathan Lowe—defend the autonomy of metaphysics, conceiving it as a rational and a priori inquiry into metaphysical possibilities, such that the contribution of science lies in identifying the actual instances of these possibilities. In the field of the metaphysics of time, despite occasional references to this domain, only a few works—such as Heather Dyke’s recent study—explicitly focus on the naturalization of the metaphysics of time. This paper defends a non-naturalistic approach to the metaphysics of time. It explores the various ways in which science and metaphysics might interact and considers three principal naturalistic strategies: (a) metaphysics as derived from science; (b) metaphysics as serving science; and (c) a moderate approach that grants metaphysics a degree of methodological independence. The paper argues that these approaches, when applied to the metaphysics of time, face significant difficulties and ultimately fail to abandon, or distance themselves from, the Loweian conception of metaphysics as a science of the possible.در دهههای اخیر، متامتافیزیک به عرصهای مهم برای بررسی روششناسی و موضوع متافیزیک در سنت تحلیلی تبدیل شده است. رویکردهای طبیعیگرایانه تلاش میکنند متافیزیک را با علوم طبیعی همسو سازند. در مقابل، شماری از فیلسوفان چون جاناتان لو از استقلال متافیزیک دفاع میکنند و آن را پژوهشی عقلانی و پیشینی در باب امکانهای متافیزیکی مینگرند، بهطوریکه مساهمت علم در این میان، بهتعبیری، در تعیین مصادیق صادقِ این امکانها خواهد بود. در حوزهٔ فلسفهٔ زمان، علیرغم ارجاعات پراکنده به این حوزه، معدود آثاری چون اثر اخیر هتر دایک بهطور مستقیم به طبیعیسازی متافیزیک زمان میپردازند. این مقاله از رویکردی غیرطبیعیگرایانه به متافیزیک زمان دفاع میکند و ضمن بررسی امکانهای مختلفِ تعامل علم و متافیزیک، سه رویکرد اصلی طبیعیگرایانه را مدنظر قرار میدهد: الف) متافیزیک بهمثابه نظریهای برگرفته از علم، ب) متافیزیک در خدمت علم، و ج) رویکرد میانهروانه با پذیرش استقلال نسبی متافیزیک. در این مقاله کوشش بر آن است که نشان داده شود این رویکردها در مواجهه با متافیزیک زمان با چالشهایی روبهرو هستند و در نهایت، ناتوان از کنار گذاشتن یا فاصله گرفتن از تلقیِ لویی متافیزیک بهعنوان علمِ امر ممکناند.https://kj.sbu.ac.ir/article_106223_0d9b77bd4d9cd6e381c8e918a65e7b54.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823Metaphilosophy and the Production of Space: A Metaphilosophical Reading of the Politics of Space and the Creation of the Modern City in Lefebvre's Thoughtفرافلسفه و تولید فضا: خوانش فرافلسفه از سیاست فضا و آفرینش شهر مدرن در اندیشۀ لوفور537110608010.48308/kj.2025.239979.1324FAبیانکریمیاستادیار گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستانمسعودبینندهدکتری تخصصی جامعه شناسیJournal Article20250518A significant part of contemporary transformation is linked to social and urban relations. Such changes must be examined beyond traditional philosophical approaches and within the context of urban society and its associated material and cultural dynamics. From a metaphilosophical perspective, urban reality is both a socio-political-economic construct and a generative force that simultaneously produces and expresses social relations on both material and cultural levels. Traditional philosophy has typically detached its concepts from concrete contexts and lived bodies, striving for totalization and identity. Lefebvre’s metaphilosophy rejects the imposition of such disembodied totality and abstract rationality on the city. Instead, it creates independent and spontaneous practical-material forms within the fabric of everyday urban life to engage with reality.<br />This study aims to examine Lefebvre’s metaphilosophical insights into the politics of space and his role in redefining and reshaping urban space. In this context, overcoming the traditional concept of space and imagining a dynamic, functionalist notion of space is proposed as a central aspect of realizing metaphilosophy—through which concrete, practical, and embodied approaches to space emerge. The central questions of this investigation are: To what extent did Lefebvre, by proposing metaphilosophy as a tool to critique traditional philosophy, convey a deeper understanding of the relationship between subject and space and thus arrive at a new definition of the modern city? And what possibilities does this reading open up? In this sense, metaphilosophy seeks moments in which the city emerges as a product of collective civic practice, rather than being presupposed as a phenomenon predetermined by dominant discourses, as in metaphysical approaches.بخش مهمی از دگرگونیهای زمانۀ کنونی ما به مناسبات اجتماعی و شهری مرتبط است. چنین تغییراتی را باید فراتر از رویکرد سنتی به فلسفه و در رابطه با جامعۀ شهری و مناسبات مادی و فرهنگی مرتبط با آن جستوجو کرد. در رویکرد فرافلسفی، واقعیت شهری یک برساخت اجتماعی یا سیاسی-اقتصادی است و همچنین نیرویی مولد است که روابط اجتماعی را توأمان در سطوح مادی و فرهنگی تولید و بیان میکند. فلسفه بهشکلِ سنتی همواره مفاهیم خود را از بسترها و کالبدهای عینی جدا کرده و در پی تمامیتسازی و اینهمانی بوده است. فرافلسفۀ لوفوری تحمیل چنین تمامیت غیربدنمند و عقلانیت انتزاعی بر شهر را انکار میکند و، بهمنظورِ برقراری رابطه با واقعیت، شکلهای مستقل و خودجوش عملی و مادی را در بطن زندگی روزمرۀ شهری خلق میکند. هدف از این پژوهش، کاوش در بینشهای فرافلسفی لوفور دربارۀ مفهوم سیاست فضا و نقش آن در بازتعریف و آفرینش مجدد در فضای شهر است. در این راستا، غلبه بر مفهوم سنتی فضا و ارائۀ مفهومی پویا و عاملیتگرایانه از آن بهعنوانِ مؤلفهای محوری در تحقق فرافلسفه مطرح میشود که در خلال آن رویکردهای انضمامی، عملی و بدنمند از فضا تحقق مییابد. پرسش محوری پژوهش حاضر این است که لوفور چگونه با طرح فرافلسفه بهعنوانِ ابزاری برای نقد فلسفۀ سنتی توانسته است درکی عمیقتر از رابطۀ میان سوژه و فضا ارائه دهد و به تعریفی نو از شهر مدرن دست یابد؟ همچنین چه فرصتهایی پیشروی این خوانش وجود دارد؟ فرافلسفه در این معنا در پی یافتن برهههایی است که در آن شهر بهمنزلۀ محصول پراکتیس جمعی شهروندان تحقق یابد، نه مطابق رویکردهای متافیزیکی پدیدهای ازپیشمتعینفرضشده که همواره گفتمانهای مسلط بر آنها تحمیل شوند. https://kj.sbu.ac.ir/article_106080_59090920c2ee996bd56a9bacba1f1909.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823Priority of the Political Over Philosophy; A Metaphilosophical Approach of Richard Rorty's Pragmatismتقدّم امر سیاسی بر فلسفه؛ رویکرد فرافلسفی در پراگماتیسم ریچارد رورتی739410623110.48308/kj.2025.240818.1339FAرضانصیری حامداستادیار علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم اجتماعی دانشگاه تبریزJournal Article20250724Metaphilosophy is a critical reflection and evaluation on the nature of philosophy. In particular, the new reading of pragmatism, emphasizing the issue of language, is placed in this area. In this regard, Richard Rorty reviews the traditional assumptions of philosophy in its general and classical sense and shows how the redefinition of philosophy in recent times has been influenced by various epistemological fields, including empirical science. Here, the vertical relationship between philosophy and other human knowledge has faded and philosophy is placed in a horizontal and interactive relationship with various human knowledges. One of the most important effects of such an approach is particularly visible in political philosophy, where, due to the ground-breaking perspective of new pragmatism, categories such as good, truth, and many other fundamental concepts of philosophy are reinterpreted and fundamentally revised, resulting in the primacy of contradiction and conflict without believing that such a conflict can be resolved and necessarily lead to a new synthesis; instead of eliminating the conflict between competing views, efforts are made to manage them in society by relying on solidarity. All of these cases require the provision of insights for reflection on the function of philosophy in close relation to the field of political and social action, which, by making the sources of contemporary philosophizing more concrete, has taken into account factors such as biological and physical requirements and, in particular, desire, alongside the previous components of philosophy namely free will and reason.تأمل و ارزیابی انتقادی در ماهیت فلسفه فرافلسفه خوانده میشود. یکی از رویکردهای مهم فرافلسفی، بینشی است که براساسِ آن نهتنها تعارض نظر و عمل از بین نرفته و، بهویژه، با اولویتِ نظر بر عمل فیصله نمییابد بلکه این مقتضیات عملی است که بر ساحت نظرورزی تأثیر میگذارد و گاه تعیینکننده میگردد. بهطورِ خاص، خوانش جدید از پراگماتیسم با تأکید بر مسئلۀ زبان در این حوزه جای میگیرد. در این راستا، ریچارد رورتی به بازبینیِ مفروضاتِ سنتیِ فلسفه در معنای عام و کلاسیک آن میپردازد و نشان میدهد که چگونه بازتعریف فلسفه در دوران متأخر تحتتأثیر حوزههای گوناگون معرفتی ازجمله علم تجربی بوده است. در اینجا رابطۀ عمودی بین فلسفه با دیگر معرفتهای بشری رنگ میبازد و فلسفه در ارتباطی افقی و تعاملی با معرفتهای متعدد بشری قرار میگیرد. در فلسفۀ سیاسی پراگماتیسم جدید، بهسببِ نگرش شالودهشکنانه، مقولاتی همچون خیر، حقیقت و بسیاری دیگر از مفاهیم زیربنایی فلسفی مورد بازخوانی مجدد قرار میگیرند. یکی از مفروضات این دیدگاه آن است که منازعات نظری بین بینشهای مختلف رفعشدنی نیستند و بهجایِ تلاش برای اتمام یا الغای تعارض باید، با تکیه بر همبستگی در جامعه، به امکان مدیریت آنها اندیشید. تحقق چنین امری مستلزم بازاندیشی در کارکرد فلسفه در نسبت و تعامل با امر سیاسی است. بدین منظور، پراگماتیسم جدید، با نقد فلسفۀ انتزاعی، رویکردی انضمامی اتخاذ نموده و به جای تمرکز بر عقل و ارادۀ آزاد در نظامهای فلسفی کلاسیک، اموری همچون غرایز و امیال آدمی را در کانون تأملات خویش قرار داده است. https://kj.sbu.ac.ir/article_106231_7ee69e14df44d802e1d3953d70afb7b7.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823The Historical Thesis About Philosophy: Clarifying Thesis Evaluating Reasons and Investigating Implicationsبرنهادِ تاریخیتِ فلسفه: ایضاحِ ادعا، ارزیابیِ دلایل و بررسیِ لوازم9511810617810.48308/kj.2025.240438.1328FAارشجمشیدپوردانشگاه شهید بهشتیJournal Article20250620Some contemporary philosophers put forth a claim which is called “Historical Thesis about the Philosophy”. In the first part of this paper, I clarify and classify the various formulations of this thesis and I show that these formulations can be divided into two classes of process-centered and product-centered formulations. In the second part of the paper, I evaluate the arguments made by the proponents of historical thesis about philosophy. Firstly, I explicate the arguments for the product-centered formulation of historical thesis and show that product-centered formulation consists of two claims. Then I evaluate the arguments for the process-centered formulation of historical thesis. I put forth two moderate and radical versions of process-centered formulation of historical thesis and I continue to argue that moderate version is uncontroversial, but radical version is provocative. I formulate two arguments for the radical version and continue to reconstruct two counterarguments by critics of historical thesis. In the third part of the paper, I discuss the implications of historical thesis. The main question is that even if radical version of process-centered formulation is justified, what epistemic implications we can derive from radical version. In the conclusion, I summarize the findings of this research and I emphasize that it is necessary to study the historicist movement in order to investigate the historical thesis in a more comprehensive and systematic way.بعضی فیلسوفانِ معاصر دربارۀ فلسفه و نسبتاش با تاریخِ فلسفه ادعایی را مطرح کردهاند که «برنهادِ تاریخیتِ فلسفه» نامیده شدهاست. در بخشِ نخستِ مقاله تقریرهای مختلف از این برنهاد را ایضاح و دستهبندی میکنم و نشان میدهم که این تقریرها را میتوان در دو دستۀ تقریرهای فرایندمحور و تقریرهای فراوردهمحور قرار داد. در بخشِ دومِ مقاله دلایلی را که حامیانِ برنهادِ تاریخیتِ فلسفه در دفاع از ادعاهای خود اقامه کردهاند بررسی میکنم. نخست دلایلِ مدافعانِ تقریرِ فراوردهمحور را شرح میدهم و نشان میدهم که خودِ تقریرِ فراوردهمحور شاملِ دو ادعاست. سپس دلایلِ دلایلِ حامیانِ تقریرِ فرایندمحور را بررسی میکنم. دو روایتِ معتدل و رادیکال را معرفی میکنم و در ادامه توضیح میدهم که روایتِ معتدل جای چون و چرای چندانی ندارد، اما روایتِ رادیکال بحثبرانگیز است. دو دلیل در دفاع از روایتِ رادیکالِ تقریرِ فرایندمحور اقامه میکنم و در ادامه دو استدلالِ متقابلِ احتمالیِ منتقدانِ برنهادِ تاریخیتِ فلسفه را شرح میدهم. در بخشِ سومِ مقاله دربارۀ لوازمِ برنهادِ تاریخیتِ فلسفه بحث میکنم. پرسشِ مهمِ این بخش این است که حتی اگر روایتِ رادیکالِ تقریرِ فرایندمحور موجه باشد، از آن چه لوازمِ معرفتشناختی میتوان استنتاج کرد؟ در نتیجهگیری یافتههای تحقیق را خلاصه میکنم و توضیح میدهم که برای بحثی گستردهتر و نظاممندتر دربارۀ برنهادِ تاریخیتِ فلسفه باید ایدۀ تاریخگرایی و منابعِ مربوط به آن را مطالعه کرد.https://kj.sbu.ac.ir/article_106178_eff481f8ad64e934c4107a410a9253ed.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823Questioning the Concept of Structure in Sider’s Metametaphysicsنقدی بر مفهوم ساختار در فرامتافیزیک سایدر11913710621810.48308/kj.2025.241350.1353FAمهدیمحسنیفلسفه، ادبیات و علوم انسانی، شهید بهشتی، تهران، ایران.حسینوالهفلسفه، ادبیات و علوم انسانی، شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20250901A growing body of recent metaphysical literature is concerned with the question of what metaphysical realism amounts to. In his influential book, Writing the Book of the World, Theodore Sider presents a distinctive account of realism grounded in the notion of structure. Drawing on David Lewis’s idea of naturalness, Sider extends the concept beyond predicates to include other syntactic categories, such as quantifiers, arguing that these too can be either fundamental or non-fundamental. This extension enables a more comprehensive and nuanced understanding of what it means for a theory to carve nature at its joints. In this paper, I examine the nature of structure and explore the key arguments Sider offers in support of it. I argue that the distinction between ontology and ideology is central to understanding Sider’s proposal. Sider’s account of metaphysical inquiry enriches the scope of ideological inquiry and emphasizes its role. I will suggest that the notion of structure as ideology remains obscure. I turn to some arguments against the notion of structure. The arguments are not demonstrative. Some possible escape routes for Sider are outlined. But I think the arguments constitute a formidable challenge.بخش رو به گسترشی از ادبیات متافیزیکی اخیر تلاش میکند به این سؤال پاسخ دهد که واقعگرایی متافیزیکی چیست. تئودور سایدر در اثرش، نوشتن کتاب جهان، شرحی از واقعگرایی ارائه میدهد که بر مفهوم ساختار مبتنی است. سایدر با تعمیم ایدۀ طبیعیبودن محمولها نزد دیوید لوئیس تلاش میکند نشان دهد که علاوه بر محمولها مقولههای دستوری دیگری، ازجمله سورها، هم میتوانند بنیادی یا غیربنیادی باشند. در این مقاله، من نگاهی خواهم انداخت به اینکه ساختار چیست و چه استدلالهایی به سود آن ارائه شده است. تمایز میان هستیشناسی و ایدهشناسی برای فهم آنچه سایدر از ساختار مدنظر دارد از اهمیت ویژهای برخوردار است. درکی که سایدر از پژوهش متافیزیکی دارد گسترۀ پژوهش ایدهشناختی را توسعه میدهد و بر اهمیت نظری آن میافزاید. من استدلال خواهم کرد که مفهوم ساختار بهمثابۀ ایدهشناسی مبهم و ابتنای واقعگرایی متافیزیکی بر آن با مشکلاتی مواجه است.https://kj.sbu.ac.ir/article_106218_cabd58128be360ca80e0d54c10e73344.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732218220250823An Outline of Heidegger's Metaphilosophyطرحوارهای از فرافلسفهٔ هایدگر13915910602210.48308/kj.2025.240252.1326FAمصباحخندانگروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20250601The emergence of "metaphilosophy" as a distinct field of inquiry can be seen as a response to the contemporary crisis of philosophy—namely, its struggle to justify both its authenticity and its practical relevance. Yet this very crisis may also yield significant opportunities for philosophical thinking, particularly by providing a framework for a systematic and problem-oriented re-reading of the history of philosophy. This paper examines key elements of Heidegger’s thought through the lens of contemporary metaphilosophical models, aiming to clarify their potential contribution to ongoing philosophical debates. To this end, we begin by reviewing four dominant paradigms identified in the metaphilosophical literature as fundamental modes of philosophizing—namely, Platonism, philosophy as the logic of science, philosophy as transcendental inquiry, and philosophy as worldview. We then explore Heidegger’s relation to each of these approaches. Subsequently, in light of contemporary discussions about the methodological status of philosophy, we reconsider Heidegger’s account of what philosophy is, with particular attention to the problem of method. Finally, we conclude by framing this reassessment as a prelude to the broader question of whether a reconciliation—or even a synthesis—between these traditions remains possible in our present philosophical horizon.شکلگیری حوزهای پژوهشی با نام «فرافلسفه» بیش از هر چیز معلولِ بحرانی است که فلسفه در عصر حاضر برای اثبات اصالت و توجیه کارآمدی خود با آن مواجه است. اما همین امر میتواند مزایایی برای فکر فلسفی به همراه داشته باشد. ازجمله اینکه بستر مناسبی برای بازخوانی نظاممند و مسئلهمحور از تاریخ فلسفه فراهم آورد. در این مقاله، تلاش بر این است که، در قالب چارچوب و الگوهای طرحشده در فرافلسفه، مروری بر رئوس اندیشۀ هایدگر صورت گیرد و مزایا و امکانات مندرج در آن جهت مشارکت در مباحث جاری فلسفه تبیین شود. در این راستا، ابتدا، ضمن مرور بر چهار رویکردی که محققان فرافلسفه بهعنوانِ الگوهای کلی در فلسفهورزی معرفی کردهاند، از نسبت تفکر هایدگر با هریک از این موارد پرسش میکنیم. این الگوها بهترتیب عبارتاند از: افلاطونگرایی، فلسفه بهمثابۀ منطقِ علم، فلسفه بهمثابۀ پژوهشی استعلایی و فلسفه بهمثابۀ جهانبینی. در ادامه، باتوجهبه مباحث جاری دربارۀ نسبت فلسفه با «روششناسی»، تلقی هایدگر از چیستی فلسفه را، با تمرکز بر مسئلۀ «روش»، بازخوانی میکنیم و در انتها نیز، باتوجهبه موارد قبل، ملاحظاتی دربارۀ تکوین دوگانۀ قارهای و تحلیلی در فلسفۀ معاصر و نقش هایدگر در ایجاد و تعمیق این گسست بیان خواهیم کرد و این بازاندیشی را مقدمهای قرار میدهیم برای بحث از امکانِ وحدت و تألیف بین این دو جریان در عصر حاضر. https://kj.sbu.ac.ir/article_106022_715648d322ee40b70d7e21fea8795a76.pdf