دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219Antigone's moral model according to Lacan based on the symbolic and real worldالگوی اخلاقیِ آنتیگونه نزد لکان، براساسِ ساحت نمادین و واقع113110555110.48308/kj.2025.236102.1257FAعلیرضاضمیریدانشگاه قمHassanFatzadeدانشگاه زنجانسید احمدفاضلیدانشگاه قمJournal Article20240623According to the theory of different fields of ontology in Lacan, which consists of the imaginary, the real, and the reality, the ego and the subject find a relationship with reality, and the attribution of this relationship to ethics leads to a distinct moral model. But Lacan needs to go beyond reality to present the moral model of reality. Transcending reality is achieved through the doctrine of Beyond the principle of pleasure. Lacan tries to explain the gap and lack of reality through the unconscious to extend the theory of pure desire to the field of ethics. Based on this, Antigone's moral model is the only model that, from Lacan's point of view, is loyalty to pure desire that can describe unconscious desire. Antigone is loyal to her will until the last moment, and her loyalty comes from ignoring and passing through the visible realm. Antigone not only acts according to her desire, but also pushes desire to the end until it reaches pure drive, a drive that insists on the object of desire until the end and on a specific object. According to Lacan, this model can be a suitable model for the ethics of self-centered desire and against any kind of reactionary and alternative ethics, including the law of the superego and the ideological matter.مطابق نظریۀ ساحتهای مختلف هستیشناسی در لکان، که متشکل از ساحت خیالی، ساخت واقعی و ساخت امر واقع است، ایگو و سوژه نسبتی با واقعیت پیدا میکنند که انتساب این نسبت به اخلاق الگوی اخلاقی متمایزی را پیش رو مینهد. اما لکان برای ارائه الگوی اخلاقی امر واقع به گذر از واقعیت نیاز دارد. عبور از واقعیت بهواسطۀ آموزۀ فراسوی اصل لذت حاصل میشود.<br /> لکان تلاش میکند تا شکاف و فقدان روی واقعیت را بهواسطۀ ناخودآگاه توضیح دهد تا نظریۀ میل محض را به حوزۀ اخلاق گسترش دهد. برایناساس، الگوی اخلاقی آنتیگونه یگانه الگویی است که، ازمنظرِ لکان، وفاداری به میل محض است و میتواند میل ناخودآگاه را توصیف کند. آنتیگونه به میل خود تا لحظۀ آخر وفادار است و وفاداری او ناشی از نادیدهگرفتنِ ساحتِ نمادین و عبور از آن است. آنتیگونه نهتنها مطابق میلِ خود عمل میکند بلکه میلورزی را تا انتها پیش میبرد تا به رانۀ محض میرسد، رانهای که اصرار بر ابژۀ میل تا پایان و بررویِ یک ابژۀ خاص ادامه دارد. ازنظرِ لکان، این الگو میتواند الگوی مناسبی برای اخلاقِ میلِ خودبنیاد و دربرابرِ هر نوع اخلاق واکنشی و دگرگرایانه ازجمله قانون سوپرایگو و امر ایدئولوژیک باشد.https://kj.sbu.ac.ir/article_105551_0f846a8e237c7c73aca469233ab1f2d1.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219Mulla Sadra and the Difference of Opinion on the Issue of the Homeland of Certain People in the Descending Arcملاصدرا و تهافت نظر در مسئله موطن نفوس جزئی در قوس نزول335110553210.48308/kj.2025.237346.1281FAعلیکریمیانعضو هیات علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه گیلانJournal Article20241023The purpose of this article is to examine two seemingly contradictory views on the home of partial souls from Mulla Sadra’s perspective. In the series of discussions on philosophical psychology proposed by Mulla Sadra, the issue of the home of partial souls in the arc of descent does not appear to have a single foundation, and two different views can be identified in his works. According to the first approach, which is based on substantial movement, partial souls originate from partial bodies, and therefore, the material world is the first home of both in the arc of descent. Partial souls have no prior realization before the material world except as a general soul in fixed objects. However, according to the second view, which is based on a specific, skeptical unity, Mulla Sadra holds that man is a single reality with four levels: <em>divine man, spiritual man, heavenly man,</em> and <em>earthly man.</em> In this view, apart from being realized as a general soul in the world of reason (<em>ʿ</em><em>aql</em> or <em>power</em>), man also exists as partial souls in numerical plurality in the world of example (<em>ʿ</em><em>alam al-mithal</em>), and partial souls never descend into the world of matter.هدف این مقاله بررسی دو دیدگاهِ بهظاهر متناقض درخصوصِ موطن نفوس جزئی از منظر ملاصدراست. به نظر میرسد که، در سلسلهمباحثِ مربوط به علمالنفسِ فلسفی که توسط ملاصدرا طرح شده است، مسئلۀ موطن نفوس جزئی در قوس نزول از مبانی یکسانی برخوردار نیست و میتوان دو دیدگاه متفاوت از وی احصا کرد. براساسِ رویکرد نخست، که مبتنی بر حرکت جوهری است، نفوس جزئی حادث به حدوث ابدان جزئی هستند و لذا عالم ماده موطنِ نخستینِ هردوی آنها در قوس نزول است و نفوس جزئی، قبل از عالم ماده، هیچ سابقه تحقق ندارند، مگر بهصورتِ نفس کلی در اعیان ثابته. اما براساسِ دیدگاه دوم، که مبتنی بر وحدت تشکیکی خاصالخاصی است، وی معتقد است که انسان یک حقیقت واحد با چهار مرتبۀ «انسان لاهوتی، انسان جبروتی، انسان ملکوتی و انسان ملکی» است و انسان، جدای از تحقق، بهصورتِ نفس کلی در عالم عقل (جبروت)، بهصورتِ نفوس جزئی و به کثرت عددی در عالم مثال موجود بوده و ارواح جزئی، هیچگاه به عالم ماده هبوط نمیکنند.https://kj.sbu.ac.ir/article_105532_3d68cd1f452a78a488d87a43746e72ef.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219The Act-type Theory of Propositions and Cancellation Maneuverنظریۀ عمل-نوع دربارۀ سرشت گزارهها و شگرد الغا537410549410.48308/kj.2024.237527.1284FAفرازقلبیمحقق مقیم در پژوهشکده فلسفه تحلیلی در پژوهشگاه دانش های بنیادیJournal Article20241110Over the past three decades, many philosophers of language have concluded that traditional theories of propositions fail to adequately explain how propositions represent the world as being certain ways. As a result, alternative theories are necessary. One such theory is the act-type theory, which posits that a proposition is a type of predication. Peter Hanks is a prominent advocate of this theory, arguing that predication is a committal act. However, this raises the Frege-Geach problem. Hanks proposes a cancellation maneuver to address this issue. In this paper, I introduce the act-type theory, clarify how predication is committal, explain the Frege-Geach problem, and outline the cancellation maneuver. I then raise two concerns regarding this maneuver and conclude that it, in its current form, does not satisfactorily resolve the Frege-Geach problem. Finally, I suggest two alternative approaches that a proponent of this maneuver might pursue to address the Frege-Geach problem.در سه دهۀ اخیر بسیاری از فیلسوفان زبان قانع شدهاند که نظریههای سنتی دربارۀ گزارهها نمیتوانند بهنحوِ رضایتبخش توضیح دهند که چرا گزارهها واجد ویژگی بازنمایی هستند و، بنابراین، ما نیازمند نظریههایی بدیل برای توضیح بازنمایی گزارهها هستیم. یکی از نظریههای بدیل که اخیراً پیشنهاد شده است نظریۀ عمل-نوع است. مطابقِ نظریۀ عمل-نوع، گزاره نوعِ عملِ حمل است. پیتر هنکس یکی از مدافعان اصلی این نظریه است. او استدلال میکند که عمل حمل عملی التزامآور است. اما مشکل این است که اگر حمل عملی التزامآور باشد، بلافاصله با مسئلهای به نام مسئلۀ فرگه-گیچ مواجه میشویم. هنکس برای پاسخ به مسئلۀ فرگه-گیچ از شگردی استفاده میکند که میتوان آن را شگرد الغا نامید. من در این مقاله، پس از معرفی نظریۀ عمل-نوع از یک سو و توضیح دربارۀ معنای التزامآور بودن عمل حمل، مسئلۀ فرگه-گیچ و راهِحل مبتنی بر شگرد الغا از سوی دیگر، دو نگرانی مهم را دربارۀ این راهِحل مطرح میکنم و نتیجه میگیرم که شگرد الغا در شکل فعلیاش پاسخی رضایتبخش برای مسئلۀ فرگه-گیچ فراهم نمیکند. درنهایت، به دو مسیر متفاوت اشاره میکنم که شاید مدافع شگرد الغا بتواند ازآنطریق به مسئلۀ فرگه-گیچ پاسخ دهد. https://kj.sbu.ac.ir/article_105494_3be42147e2f912061b46ef207c3181b4.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219Moods: Dasein’s Determination and the Semantic Field of Facticityحالوهواها: تعیّنِ دازاین و میدان معناشناختی «واقعبودگی»759310549910.48308/kj.2025.238055.1291FAاحسانکریمی ترشیزیدانشآموخته دکتری فلسفه، دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20241224Within the framework of Aristotelian ontology, being is understood as a result of two vectors: determinacy (actuality) and indeterminacy (potentiality). In this paper, we aim to clarify the specific meaning of Dasein's determinacy, which Heidegger refers to as "facticity" (Faktizität), within this ontological context. We will demonstrate that Dasein's facticity is ontologically-existentially crystallized in its <em>Befindlichkeit</em> (dispositional attunement) and ontically-existentiell in its <em>Gestimmtheit</em> (moodedness). We then endeavor to map out the general coordinates of moods through the specific case of "fear" (<em>Furcht</em>) and explore the intrinsic connections between facticity, thrownness (<em>Geworfenheit</em>), and understanding (<em>Verstehen</em>). This will allow us to delineate the semantic field of Dasein's facticity as a conceptual network centered on moodedness. In the first part, we outline the facticity of Dasein within the framework of an Aristotelian ontology centered on potentiality and actuality as a paradigm for understanding the determinacy of Dasein. In the second part, we show that the facticity of Dasein manifests ontologically-existentially in 'attunement' and ontically-existentiell in its 'mood.' In the third part, to achieve a general structure of moods, we focus on Heidegger's analysis of the phenomenon of 'fear' in order to derive the general coordinates of moods from it. In the fourth part, for a deeper understanding of the structure of facticity, we examine the intrinsic connection between attunement, understanding, and thrownness. Finally, in the fifth part, we endeavor to enumerate the general characteristics of moods and delineate a diagram of the semantic field of Dasein's facticity.در چارچوب هستیشناسی ارسطویی، هر موجودی برآیندی از دو بردار تعیّن (فعلیّت) و بیتعینّی (امکان) دانسته میشود. در این مقاله میخواهیم معنای خاص متعیّنبودن دازاین را، که هیدگر به آن «واقعبودگی» میگوید، در چارچوب این هستیشناسی مشخص کنیم. نشان خواهم داد که واقعبودگی دازاین ازحیثِ انتولوژیکی-اکسیستنتسیال در «یافتگی» و ازحیثِ انتیکی-اکسیستنتسیل در «حالوهواداری» او متبلور میگردد. سپس میکوشم، با مشخصنمودنِ مختصاتِ کلی حالوهواها از روی مورد خاص «ترس» و پیوندهای درونی واقعبودگی با پرتابشدگی و فهم، میدان معناشناختی «واقعبودگی» دازاین را بهصورتِ شبکهای مفهومی بر محورِ حالوهواداری ترسیم کنم. در بخش نخست این مقاله، واقعبودگی دازاین را، در چارچوب یک هستیشناسی ارسطویی، بر محور امکان و فعلیّت طرح کردهام. درواقع، این طرح هستیشناختی ارسطویی را بهمنزلۀ پارادایمی برای فهم نحوۀ متعیّنبودن دازاین به کار گرفتهام. در بخش دوم، نشان دادهام که واقعبودگی دازاین ازحیثِ هستیشناختی-اکسیستنتسیال در «یافتگی» و ازحیثِ انتیکی-اکسیستنتسیل در «حالوهواداری» او تبلور میگیرد. در بخش سوم، برای دستیافتن به ساختار کلّی حالوهواها، روی تحلیل هیدگر از پدیدار «ترس» تمرکز کردهام تا مختصات کلّی حالوهواها را از روی آن به دست آورم. در بخش چهارم، با اتکا بر درک عمیقتر ساختار واقعبودگی، پیوند درونی میان یافتگی، فهم و پرتابشدگی را بررسی کردهام. و سرانجام در بخش پنجم، کوشیدهام، ضمن برشمردن مختصات کلّی حالوهواها، نموداری از میدان معناشناختی «واقعبودگی» دازاین ترسیم کنم.https://kj.sbu.ac.ir/article_105499_1a519cf3143c19233966c108b40ba88b.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219God,Time, and Certain Knowledge in Descartes' Philosophyخدا، زمان و معرفت یقینی در فلسفه دکارت9511410549310.48308/kj.2025.237356.1296FAنیره ساداتمیرموسیگروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250109In Descartes' epistemological system, God is the foundation and basis for the duration of knowledge and its certainty. He is not merely a transcendent and passive being but an active entity who continuously intervenes in the structure of the world, ensuring the continuity of phenomena and, as a result, the coherence of knowledge. The dependence of certainty on God confronts Descartes' epistemology with one of its most fundamental challenges, the "Cartesian Circle." Proving the existence of God is necessary to validate clear and distinct perceptions, while these very perceptions serve as the basis for proving God's existence. This article offers a way to resolve this circularity by linking Descartes' theory of time to the notion of continuous creation. Descartes does not believe in the intrinsic continuity between different moments. The continuity of time and the survival of each moment of the world are the results of God's constant action. According to this interpretation, Descartes' epistemological system is not separate from theology, and the validity and foundation of knowledge are tied to the existence and will of God.خدا در نظام معرفتشناسی دکارت اساس و بنیانِ دوامِ معرفت و، درنتیجه، یقینیبودنِ آن است. او نه صرفاً موجودی متعالی و منفعل، بلکه موجودی فعال است که بهصورتِ مداوم در ساختار جهان دخالت دارد و استمرار وجود پدیدهها و، بهتبعِ آن، دوام معرفت را تضمین میکند. وابستگی یقین به خداوند معرفتشناسی دکارت را با یکی از بنیادیترین چالشهای آن مواجه میکند که از آن با عنوان «دور دکارتی» یاد میشود. اثبات وجود خدا برای اعتباربخشی به ادراکات واضح و متمایز ضروری است، درحالیکه خودِ این ادراکاتِ مبنایی برای اثبات وجود خدا هستند. در ای ن مقاله، با پیوند میان نظریۀ زمان و خلق مدام در اندیشۀ دکارت، راهی برای رفع این دور ارائه میشود. دکارت به پیوستگی ذاتی میان لحظات مختلف زمان قائل نیست. پیوستگیِ زمان و بقای هر لحظه از جهان محصول عمل دائمی خداوند است. مطابقِ این خوانش، نظام معرفتشناسی دکارت از الهیات جدا نیست و اعتبار و بنیان معرفت به وجود خدا و ارادۀ او پیوند خورده است.https://kj.sbu.ac.ir/article_105493_49a7cfed5694aed99640473a5057c1be.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219Metaphysics and Observation: A Critical Examination of McLaurin and Dyke’s Views on the Relationship Between Metaphysics and Scienceبررسی انتقادی آرای مکلورین و دایک دربابِ رابطۀ متافیزیک و علم11513410554510.48308/kj.2025.238253.1293FAحسنامیری آراگروه مطالعات علم، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20250105In recent decades, naturalism in metametaphysics has manifested through debates surrounding both the methodology and subject matter of metaphysics. One significant point in these debates is the criterion proposed by Ladyman and Ross (2007) for distinguishing naturalized metaphysics from non-naturalized metaphysics. McLaurin and Dyke (2012), while critiquing Ladyman and Ross’s proposal, offer an alternative approach to naturalized metaphysics. According to them, a metaphysical theory qualifies as naturalized if it can, in principle, have observational consequences. McLeod and Parsons (2013) challenge this proposal by pointing to long-standing objections against the verifiability criterion of logical positivism. They argue that the distinction between naturalized and non-naturalized metaphysics cannot hinge on a semantic connection between theoretical content and observational statements. In their critique, they briefly mention the B-theory of time. This article first explains McLaurin and Dyke’s criterion for delimiting naturalized metaphysics, McLeod and Parsons’ critique, and McLaurin and Dyke’s subsequent response (2013). We then focus on the A-theory vs. B-theory debate in contemporary metaphysics to highlight additional issues with McLaurin and Dyke’s criterion. We argue that their approach (1) risks circularity, (2) undermines the possibility of naturalizing metaphysical debates, and (3) fails to address the relationship between metaphysical theories and future scientific developments.طبیعیگرایی در متامتافیزیک در دهههای اخیر بهشکلی نیرومند در مناقشات دربارۀ روششناسی و نیز موضوع متافیزیک ابراز شده است. یک محور این مناقشات معیارهایی است که لیدیمن و راس برای تمییز متافیزیک طبیعیشده ارائه کردهاند. مکلورین و دایک ضمن نقد معیار آنها پیشنهاد دیگری را ارائه میدهند. در نظر آنها، نظریهای متافیزیکی برایِآنکه طبیعی به شمار رود، باید علیالاصول واجد <em>پیامد</em> مشاهدتی باشد. مکلوید و پارسونز معیار آنها را، بنابه اعتراضات قدیمی، با معیار تحقیقپذیری پوزیتیویسم منطقی رد کردند. از نظر آنها، معیار تمییز متافیزیک طبیعیشده نمیتواند بر ارتباط معناشناختی محتوای نظریه و گزارههای مشاهدتی مبتنی باشد. آنها در پیشنهادشان اشارهای به نظریۀ B در فلسفۀ زمان دارند. در این مقاله ابتدا میکوشم که معیار مکلورین و دایک را برای تحدید متافیزیک طبیعیشده و نیز نقد مکلوید و پارسونز به آنها و پاسخ مجدد آنها را توضیح دهم. سپس با تمرکز بر مناقشۀ نظریۀ A و نظریۀ B در فلسفۀ زمان، نشان میدهم که معیار آنها دچار مشکلاتی است فراتر از آنچه مکلوید و پارسونز طرح کردهاند. استدلال میکنم که معیار آنها، اولاً، در خطر دوریبودن قرار دارد و، ثانیاً، نافی امکان طبیعیگرایانهبودنِ مناقشات متافیزیکی است و، نهایتاً، نمیتواند مسئلۀ رابطۀ نظریههای متافیزیکی و علوم بنیادینِ آینده را حلوفصل کند.https://kj.sbu.ac.ir/article_105545_c4bbbd9cb32d0645fc5eb4b67baa9dac.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219The Nature and Types of Ignorance in the Epistemological Structure of Mulla Sadra's Transcendental Wisdomچیستی و انواع جهل در ساختار معرفتشناسی حکمت متعالیه ملاصدرا13515410553310.48308/kj.2025.238326.1297FAمهدیزمانیاستاد تمام گروه الهیات دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20250110This article uses a descriptive-analytical method to explain the nature of ignorance and its types in Mulla Sadra's works. Sometimes, ignorance is referred to as (1) lack of knowledge, sometimes (2) lack of true belief, and sometimes (3) lack of knowledge or true belief. Mulla Sadra's view on the relationship between knowledge, imagination, and affirmation shows that, from his perspective, ignorance cannot be limited to a lack of knowledge (<em>imagination</em>) or a lack of belief (<em>affirmation</em>). Mulla Sadra classifies ignorance into three categories: (1) simple ignorance, (2) compound ignorance, and (3) ignorance opposed to reason. In Mulla Sadra's intellectual system, different types of ignorance exist in contrast to <em>justified true belief</em>: (a) false belief, or belief in things that are contrary to reality; (b) unjustified true belief, such as imitative true beliefs without justified reason; (c) disbelief—the failure to acknowledge and denial of justified true belief due to prejudice, stubbornness, or concealment of the truth; (d) suspension of judgment regarding a true belief in a state of doubt and uncertainty; (e) light inattention (<em>negligence</em>) toward a true belief that can be resolved with attention; (f) heavy inattention (<em>negligence</em>) toward a true belief that cannot be resolved with attention (<em>deep ignorance</em>); (g) lack of talent or ability to pay attention, understand, and acknowledge a true belief (<em>complete ignorance</em>). Based on the doctrine of transcendental wisdom regarding doubt, the types of ignorance can be considered as different levels and degrees of severe and weak ignorance.در این مقاله، با روش توصیفی-تحلیلی، به تبیین ماهیت جهل و انواع آن در آثار ملاصدرا پرداخته شده است. اخیراً، در میان مباحث معرفتشناختی فلسفۀ معاصر، مبحث جهلشناسی اهمیت بسیاری یافته و بهعنوانِ مسئلهای مستقل مورد توجه قرار گرفته است. گاهی از جهل در معنای (1) فقدان علم و گاه در معنای (2) فقدان باور حقیقی و گاه در معنای (3) فقدان علم یا باور حقیقی یاد میشود. دیدگاه ملاصدرا دربارۀ نسبت میان علم با تصور و تصدیق نشان میدهد که، از دیدگاه وی، نمیتوان جهل را به فقدان علم (تصور) یا فقدان باور (تصدیق) محدود نمود. او گاهی مسئلۀ جهل را در چارچوب موانع شناخت مطرح نموده است. ملاصدرا، در یک دستهبندی، برای جهل سه معنا در نظر میگیرد: (1) جهل بسیط، (2) جهل مرکب و (3) جهل درمقابلِ عقل. در نظام فکری ملاصدرا، درمقابلِ «باور صادق موجه» انواعی از جهل وجود دارد: (الف) باور کاذب یا اعتقاد به اموری خلاف واقع؛ (ب) باور صادق غیرموجه مانند اعتقادات درست تقلیدی و فاقد دلیل موجه؛ (ج) کفر، عدم تصدیق و انکار باور صادق موجه ازرویِ تعصب، لجاجت و کتمان حق. (د) تعلیق حکم درموردِ باوری صادق در حالت شک و تردید؛ (ﻫ) بیتوجهی (غفلت) سبک نسبت به باور صادق که با انتباه رفع شود؛ (و) بیتوجهی (غفلت) سنگین نسبت به باور صادق که با انتباه رفع نشود (جهل عمیق)؛ (ز) فقدان استعداد و توانایی توجه، درک و تصدیق باوری صادق (جهل کامل). براساسِ آموزۀ حکمت متعالیه درخصوصِ تشکیک، میتوان انواع جهل را سطوح و مراتب مختلف جهل شدید و ضعیف تلقی نمود.https://kj.sbu.ac.ir/article_105533_87565b9088fcb3e6dac3f16ac1688a91.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219A study of Strauss's thought in relation to his complex interpretation of the founder of modern political thoughtبررسی اندیشه اشتراوس در ارتباط با تفسیر پیچیده او از موسس اندیشه سیاسی جدید15517510556510.48308/kj.2025.238459.1300FAمحسنباقرزاده مشکی بافاستادیار گروه فلسفه دانشگاه کردستانJournal Article20250121Leo Strauss, according to the author, is one of the most important interpreters of modern and classical political philosophy, and his interpretations have been very useful and enlightening for understanding philosophers who have created profound ruptures in history. In this article, the author discusses Strauss's complex position toward the founder of modern political thought in the West, namely Niccolò Machiavelli. On the one hand, Strauss speaks of Machiavelli’s irreversible rupture in numerous articles and books, and on the other hand, he considers Machiavelli to be the beginning of theoretical thinking that marks the decadence of the West. Strauss believes that if Machiavelli appeared innovative, it is only because he lowered the intellectual horizon of classical philosophers and made their goals appear unrealistic and imaginary. In this article, the author first explains Greece from Strauss's point of view and then, based on the texts of important philosophers from both traditions, explores how one can not only gain a deeper understanding of Machiavelli by using the tools of classical philosophy but also, in addition to recognizing his rupture, introduce objections and criticisms using the same tools, ultimately providing a more realistic depiction of him.لئو اشتراوس، بهزعمِ نگارنده، از مهمترین مفسران فلسفۀ سیاسی جدید و کلاسیک است که تفسیرهای او بر فهم فیلسوفانی که گسستهای ژرفی در تاریخ ایجاد کردهاند بسیار مفید و روشنیبخش بوده است. در این مقاله، نگارنده به موضع بسیار پیچیدۀ لئو اشتراوس درخصوصِ مؤسس اندیشۀ سیاسی جدید در غرب، یعنی نیکولو ماکیاولی، میپردازد. اشتراوس، از یک طرف، در مقالات و کتب متعددِ خود از گسست غیرقابلبازگشت او بهسمتِ مدرنیته صحبت میکند و، از طرف دیگر، ماکیاولی را آغاز تفکر نظریای میداند که سرآغاز انحطاط غرب است. اشتراوس معتقد است که اگر در مقام ماکیاولی مبتکر اندیشۀ سیاسی جدید ظاهر شده، تنها دلیلش آن است که افق فکری فیلسوفان کلاسیک را پایین آورده و اهداف آنها را غیرواقعی و تخیلی جلوه داده است. نویسنده در این مقاله نخست با توضیحِ یونان از نقطهنظر اشتراوس آغاز میکند و سپس، براساسِ متون فیلسوفان مهم هر دو سنت، توضیح میدهد که چگونه او با استفاده از ابزار فلسفۀ کلاسیک نهتنها میتواند شناخت ژرفتری از ماکیاولی به دست آورد بلکه، در کنار فهم گسست او، ایرادات و نقدهای خود را مبتنی بر همان ابزار بر ماکیاولی وارد میکند و طراحیای واقعگرایانهای از او در اختیار ما میگذارد.https://kj.sbu.ac.ir/article_105565_b8050dfeea81a50e16538b8b7422a8d8.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219A Comparative Study of Poetry and Poetic Thinking in Heidegger and Ibn Arabiمطالعه تطبیقی شعر و تفکر شاعرانه نزد هایدگر و ابنعربی17719510554910.48308/kj.2025.238550.1302FAحسیناسفندیاردانش آموخته دکتری فلسفه اسلامی، گروه حکمت و فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرسعلیفلاح رفیعاستادیار گروه حکمت و فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران: ایران.Journal Article20250128Existential thinking is a key concept that contrasts with metaphysical-conceptual thinking, which does not rely on representation or imagery, nor does it seek to uncover truth through conceptualization and logical categorization. This mode of thinking is directed toward the truth of existence and invites us to remain open to Being and its manifestations. Existential thinking, described as poetic, can be articulated in light of the teachings of both Ibn Arabi and Heidegger. Hence, the main issue of this paper is to provide a comparative study of poetic existential thinking from the perspectives of Heidegger and Ibn Arabi. This study employs an analytical-comparative approach and yields the following results: Both thinkers regard poetic perception as a way of encountering the truth of existence, a perception through which one gains access to a reality beyond the mere appearance of phenomena. Heidegger asserts that art, especially poetry, is the site where truth happens—a poetry in which truth reveals itself and leads to the opening of new horizons in human thought. Similarly, Ibn Arabi introduces art as craftsmanship that reflects the manifestation of divine names in the world. He believes that poetry, as the highest form of art, is a path to the realm of the unseen and can assist humans in their encounter with the truth of existence.تفکر وجودی کلیدواژهای مهم درمقابلِ تفکر متافیزیکی-مفهومی است که بر بازنمود و تمثل مبتنی نیست و، ازراهِ مفهومپردازی و مقولهسازیِ منطقی، سعی در کشف حقیقت ندارد. این تفکر معطوف به حقیقت وجود است و ما را دعوت میکند تا نسبت به وجود و ظهورات آن گشوده باشیم. این تفکر، باتوجهبه آموزههای ابنعربی و نیز هایدگر، به وصف شاعرانه نیز قابلطرح است. ازاینرو، مسئلۀ اصلیِ این نوشتار بررسی تطبیقیِ تفکر وجودیِ شاعرانه ازمنظرِ هایدگر و ابنعربی است. این مطالعه به شیوهای تحلیلی-تطبیقی صورت پذیرفته و نتایج ذیل را در بر داشته است: هر دو متفکر ادراک شاعرانه را نوعی مواجهه با حقیقتِ وجود میدانند، ادراکی که، ازطریقِ آن، انسان به حقیقتی فراتر از ظاهر پدیدهها دست مییابد. هایدگر معتقد است که هنر و بهویژه شعر جایگاه رخداد حقیقت است، شعری که در آن حقیقت خود را نشان میدهد و به گشایش افقهای جدید در تفکر انسان منجر میشود. ابنعربی نیز هنر را بهمثابۀ صنعت معرفی میکند که نمایانگر تجلی اسماء الهی در عالم است. او باور دارد که شعر، بهعنوانِ هنر برتر، راهی بهسویِ عالم غیب است و میتواند به انسان در مواجهه با حقیقتِ وجود یاری رساند. هرچند هایدگر و ابنعربی از پیشینههای فلسفی و عرفانی متفاوتی به این موضوع میپردازند، اما مواجهۀ آنها با هنر و شعر بسیار مشابه است: ادراک شاعرانه بهمثابۀ نوعی ادراکِ بیچگونگی و فراتر از تفکر منطقی ظهور میکند و همین شعر را جایگاه بروز حقیقت میکند، بهنحویکه در زبان شعر رازِ هستی به سخن میآید (ظهور میکند). هنر و شعر اصیل، که ظهور وجود را در روشنترین آشکارگی خود بیان میکند و راهی برای فهم حوالت وجود-اسم حاکم وجود است، سرچشمۀ وجودِ تاریخیِ یک قوم یا امت، در نزد هردو متفکر، است. درنتیجه، تفکر وجودی شاعرانه میتواند نقطۀ تلاقی میان فلسفۀ هایدگر و عرفان ابنعربی درک شود، جایی که شعر جایگاه ِظهورِ حقیقتِ وجود است و کلماتِ وجود را مینامد.https://kj.sbu.ac.ir/article_105549_68324c35a363ab6a3cf263794b23fe0b.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219The Fusion of Horizons in Buddhism's Theory of ‘Understanding’ and Heidegger's Existentialist ‘Hermeneutics’امتزاج افقها در نظریّۀ «فهمِ» بودیسم و «هرمنوتیکِ» اگزیستانسیالیستیِ هایدگر19721710551810.48308/kj.2025.238605.1305FAمحسنساربان نژاددانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران0000-0002-8319-3850Journal Article20250201The dialogue between Heidegger and Buddhist philosophy around the concept of “understanding’’ is studied in this article. Heidegger and the Buddhist schools agree that “man” is part of the phenomenal world. Encounters with Taoism and Zen Buddhism led Heidegger toward a space beyond the limits of understanding—a space that was not hermeneutical or phenomenological, but poetic and meditative. The results of the research indicate that, on the one hand, Heidegger's existentialist thought is in some way consistent with the fundamental doctrine of <em>Prajñāpāramitā</em>, that form is <em>Śūnyatā</em> and <em>Śūnyatā</em> is form. And it was essentially the affinity of this Mahāyāna doctrine with Heidegger's view that being and non-being are, in effect, “the same” that attracted the Kyoto School thinkers to Heidegger's thought. On the other hand, contemporary Indian philosophers, in agreement with Buddhist and Heideggerian philosophies, considered understanding to be the inherent nature of consciousness and regarded the most important element of achieving it to be the removal of obstacles created by conditioning. The research was conducted using a comparative approach, and its data were collected through library resources and analyzed using a descriptive-analytical method.گفتوگوی میان هایدگر و فلسفۀ بودایی حول محورِ مفهومِ «فهمْ» در این مقاله مورد مطالعه قرار گرفته است. هایدگر و مکاتب بودایی بر اینکه «انسان» بخشی از جهانِ پدیداری است اتّفاق نظر دارند. مواجهه با تائوئیسم و ذن بودیسم، هایدگر را به سمت و سوی فضایی فراتر از محدودیتهای فهمْ سوق داد؛ فضایی که نه هرمنوتیکی یا پدیدارشناختی، بلکه شاعرانه و مبتنی بر مراقبه بود. نتایج حاصل از پژوهش نشانگر آن است که از یک سو اندیشۀ اگزیستانسیالیتیِ هایدگر به نوعی با آموزۀ بنیادیِ پرَگْیاپارَمیتَه مبنی بر اینکه فرم (صورت)، تهی و تهی، فرم است واجد همخوانی است. و اساساً قرابتِ این آموزۀ مَهایانیستی با دیدگاهِ هایدگر مبنی بر اینکه هستی و نیستی در عمل «همان» هستند بود که اندیشمندان مکتب کیوتو را مجذب اندیشۀ هایدگر کرد. از سوی دیگر، فیلسوفانِ معاصرِ هند نیز در توافق با فلسفههای بودایی و هایدگر، فهمْ را طبیعتِ ذاتیِ آگاهی دانسته و مهمترین رکنِ دستیابی به آن را حذف موانعی که توسّط شرطیشدگی ایجاد میشود، لحاظ کردند. پژوهش با استفاده از رویکرد تطبیقی به انجام رسیده و دادههای آن از طریق منابع کتابخانهای گردآوری شده و با روش توصیفی – تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاند.https://kj.sbu.ac.ir/article_105518_28f5de646df6032b1d1386a28a5dc637.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219A comparative study of other concept in accordance with the thoughts of Buber and Levinasبررسی مقایسهای مفهوم دیگری مطابق با اندیشههای بوبر و لویناس21923510558110.48308/kj.2025.238650.1306FAمهدیخبازی کناریگروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، ایران.0000-0003-2654-4607معصومهبهاری جویباریدانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه مازندران، ایران.Journal Article20250205The purpose of this research is to investigate the relationship between Buber’s and Levinas’s ideas by emphasizing the concept of otherness. Research has been conducted on various topics related to Buber’s and Levinas’s ideas in the field of moral philosophy. However, the relationship between them remains an ambiguous area of study. This research seeks to provide a comparative reflection on the concept of otherness according to the thoughts of these two philosophers. Based on the studies conducted, while Buber’s thoughts emphasize an <em>I-Thou</em> relationship that fosters a symmetrical, close, and reciprocal connection, Levinas highlights a face-to-face encounter characterized by an asymmetrical distance. Levinas criticizes Buber’s <em>I-Thou</em> relationship as insufficiently ethical because it prioritizes the self over the other in a self-centered process of formation. In fact, Levinas argues for the irreducible distance between the <em>I</em> and the <em>Other</em>, where the <em>Other</em> is no longer assimilated into the <em>I</em> or the self. According to Levinas’s thought, if, in encountering another, there is an expectation of reciprocal and equal treatment from the <em>Other</em>, one steps outside the ethical realm.هدف این تحقیق بررسی چگونگی ارتباط اندیشه بوبر و لویناس با تاکید بر مفهوم «دیگری» است. مطابق اندیشههای بوبر و لویناس و در زمینه فلسفه اخلاق، پژوهشهای فراوانی با موضوعهای مختلف انجام شده است. با این حال، رابطه بین آنها هنوز هم بهعنوان یک زمینه تحقیقاتی گنگ و مبهم باقیمانده است. این تحقیق درصدد است تا بازتابی مقایسهای در مواجهه با مفهوم «دیگری» مطابق با اندیشههای این دو فیلسوف ارائه نماید. با بررسیهای انجامشده در حالی که اندیشههای بوبر با یک رابطه متقابل «من» و «تو» همراه بوده است که یک رابطه متقارن، نزدیک و همسو را پرورش میدهد، لویناس بر رویارویی رو در رو تأکید کرد که با فاصلهای نامتقارن مشخص میشود. لویناس نظر انتقادی خود را به رابطه «من و تو» بوبر مطرح و مدعی میشود که برخورد بوبر به اندازه کافی اخلاقی نیست، زیرا طرف مقابل را به نفع یک فرآیند شکلگیری خودمحورانه نقض میکند. در واقع لویناس به فاصله میان «من» و «دیگری» معتقد است و «دیگری»، «من» یا «خود» دیگر نیست. از سویی در اندیشه لویناس، اگر در مواجهه با «دیگری»، انتظار برخورد متقابل و یکسان از «دیگری» وجود داشته باشد، از حیطه اخلاقی خارج میشویم.https://kj.sbu.ac.ir/article_105581_71dc347a039d17d2d0f78fce6c893b4b.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732217220250219How is Italian Neorealism a perfect example of modern cinema from the perspective of Gilles Deleuze’s philosophy of cinema?چگونه سینمای نئورئالیستی ایتالیا نمونۀ کامل سینمای مدرن از منظر فلسفۀ سینمای ژیل دلوز است؟23725710584510.48308/kj.2025.237031.1274FAفاطمهسیف اللهیدانشگاه تبریزمحمداصغریاستاد فلسفه دانشگاه تبریزمسعودامیددانشگاه تبریزJournal Article20240925In his analysis of cinema, Gilles Deleuze examines two fundamental concepts: movement and time, both of which play a central role in his philosophy of immanence and univocity. Based on this framework, Deleuze divides cinema into two primary types: the cinema of movement and the cinema of time. He particularly emphasizes the importance of the cinema of time, asserting that this type of cinema plays a crucial role in countering nihilism and disbelief in the world during modernity, especially after World War II. For Deleuze, the cinema of time possesses a unique ability to represent complex and multilayered experiences of reality that transcend the simplicity of direct movement and action. This is achieved by moving beyond the sensory-motor system and engaging with the more intricate system of memory and time.
According to the author, Italian Neorealist cinema stands as the best example of Deleuze’s cinema of time. This cinematic style, with its focus on everyday life and post-war social realities, has profoundly and effectively depicted issues such as suffering, hope, and morality. The present article aims to examine Deleuze’s theoretical foundations and analyze the overarching characteristics of Neorealist films to explore why and how these two align, and to demonstrate how Italian Neorealist cinema can serve as a complete and exemplary instance of the cinema of time. In this context, key features of Neorealist cinema, such as the subordination of montage to the shot, the emergence of purely visual and auditory images, and the intertwining of subject and object, will be highlighted.ژیل دلوز، در تحلیل سینما، دو مفهوم اساسی را بررسی میکند: حرکت و زمان. هر دوی این مفاهیم در فلسفۀ درونماندگار و تکنوایی او نقش محوری ایفا میکنند. بر همین اساس، دلوز سینما را به دو نوع اصلی تقسیم میکند: سینمای حرکت و سینمای زمان. او بهویژه بر اهمیت سینمای زمان تأکید دارد و معتقد است که این نوع سینما نقشی کلیدی در مقابله با نیهیلیسم و ناباوری به جهان در دوران مدرنیته، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، ایفا میکند. از نظر دلوز، سینمای زمان توانایی منحصربهفردی دارد در بازنمایی تجربههای پیچیده و چندلایهای از واقعیت که فراتر از سادگی حرکت و کنشهای مستقیماند.
بهزعمِ نگارندگان، سینمای نئورئالیستی ایتالیا بهترین نمونه از سینمای زمان دلوزی محسوب میشود. این سبک سینمایی، با تمرکز بر زندگی روزمره و واقعیّات اجتماعی پس از جنگ، توانسته است، به شکلی عمیق و اثرگذار، مسائلی همچون رنج، امید و اخلاق را به تصویر بکشد. مقالۀ حاضر درصدد است تا، با بررسی مبانی نظری دلوز و تحلیل ویژگیهای کلان فیلمهای نئورئالیستی، به چرایی و چگونگی تطابق این دو بپردازد و نشان دهد که چگونه سینمای نئورئالیستی ایتالیا میتواند نمونهای کامل و بارز از سینمای زمان باشد. دراینراستا، میتوان به ویژگیهای عمدۀ سینمای نئورئالیستی ازقبیلِ تبعیت مونتاژ از نما، ظهور تصاویر صرفاً دیداری و شنیداری و درهم تنیدگی سوژه و ابژه اشاره کرد.https://kj.sbu.ac.ir/article_105845_98543e344b6d9e90e63e66af610b2070.pdf