دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Explanation and Review of Nicolas Rescher's Version of Coherentismتبیین و بررسی نسخهی انسجامگرایی نیکولاس رشر113510434810.48308/kj.2024.233139.1188FAحسینوالهگروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانآرشجمشیدپورگروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراناحمدابراهیم زادهکارشناسی ارشد فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران ؛
دانشپژوه سطح چهار حوزهی علمیه قم، قم، ایرانJournal Article20230918One of the more complex versions of coherentism is the version designed by the contemporary philosopher Nicholas Rescher in a series of his works with special detail. This version claims to be resistant to the usual criticisms of coherentism and more productive in research methodologies. This article, written with a descriptive and analytical method, aims to criticize the main claims of Rescher's version after briefly explaining the generality of this view and expressing its advantages compared to the usual versions of coherentism. The generality of Rescher's point of view can be explained through a brief description of some of the main concepts of his epistemological system, such as "data," "network model," "maximalism," and also with a brief reference to his meta-epistemological perspective, which is a version of pragmatism called "methodological pragmatism." Despite the precision used in this version and its advantages, it seems that some of the main problems of coherentism still persist. The new mechanisms proposed in this version to address these issues are insufficient, and some even introduce additional problems. Furthermore, despite Rescher's insistence on being a coherentist, it appears that his view somehow deviates from the main criterion of coherentism. The amendments used in this version have actually blurred its distinction from some foundationalist versions.یکی از نسخههای پیچیدۀ انسجامگرایی نسخهای است که فیلسوف معاصر نیکولاس رشر در مجموعهای از آثارش با تفاصیلی ویژه طراحی کرده است و مدعی است دربرابرِ ایرادات معمول انسجامگرایی مقاوم است و بهرهوری بیشتری در روششناسیهای تحقیق خواهد داشت. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به نگارش درآمده و درصدد است که، پس از تبیین اجمالی کلیت این دیدگاه و بیان امتیازاتش نسبت به نسخههای معمول انسجامگرایی، مدعیاتِ اصلی آن را نقد و بررسی کند. کلیت نظرگاه رشر با شرح اجمالی برخی از انگارههای اصلی دستگاه معرفتشناسی او، ازجمله «دادهها»، «مدل شبکهای شناخت»، «بیشینهگرایی»، و همچنین با اشارهای اجمالی به دیدگاه فرامعرفتشناختی او، که نسخهای از پراگماتیسم با عنوان «پراگماتیسم روشی» است، تبیینپذیر است. اما باوجودِ امکاناتی که در این نسخه تعبیه شده و امتیازاتی که در مقایسه با نسخههای کلاسیک دارد، به نظر میرسد که همچنان برخی از مهمترین ایرادات معمول انسجامگرایی بر آن وارد است و سازوکارهای جدید تعبیهشده در این نسخه نیز برای رفع آن ایرادات ناکافی و حتی بعضاً خود دچار ایراداتی دیگر هستند. همچنین باوجودِ اصرار رشر بر انسجامگرابودنش، به نظر میرسد که دیدگاه او بهنحوی به اصلیترین ملاک انسجامگرایی آنچنان وفادار نمانده و اصلاحات بهکاررفته در این نسخه درواقع تمایزش با برخی نسخههای مبناگروی را مخدوش ساخته است.https://kj.sbu.ac.ir/article_104348_e378a4ae36cffc5bebfabd9b8222abd7.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Ways of Being, Restricted Quantifier and Generic Quantifierراههای بودن، سور مقید و سور عام375810433510.48308/kj.2024.233266.1194FAمحمدحسیناسفندیاریگروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20230928There is a contemporary interpretation of ontological pluralism which formulates<br />this thesis under the title of “recognition of ways of being”: that there are different<br />modes of being, and things exist in different ways. On the other hand, it is common<br />in analytic philosophy to take quantifiers as pointers to our ontological<br />commitments. So, this contemporary interpretation brings ontological pluralism<br />along with quantification theory and accept the plurality of existential quantifiers,<br />which is better to be labeled as quantificational pluralism. In the following article,<br />after explaining this interpretation, it will be discussed which quantifiers we should consider as the representation of our ontological commitments, and whether multiple quantifiers have overlapping domains. It also asks that, assuming the<br />acceptance of multiple quantifiers, should we also accept the generic quantifier (used in the predicate logic and inspires a monistic interpretation of ontology)? To this end, four arguments for generic quantifier will be presented and, then refuted.<br />However, in the end, generic quantifier prefers over pluralism. تقریری معاصر از تکثرگرایی وجودشناختی یافت میشود که، طبق آن، این رهیافت در بهرسمیتشناختنِ راههای بودن صورتبندی میشود: اینکه اشیا به طرقِ مختلف هستند یا از انحاء گوناگونی از بودن بهرهمندند. بااینحال ازآنجاکه، طبق تلقی رایج در فلسفۀ تحلیلی، سورها نمودار تعهدات وجودشناختی ما هستند، پس این تقریر معاصر تکثرگرایی وجودشناختی را ناظر به نظریۀ تسویر میداند و آن را در قامت پذیرش تعدد سورهای وجودی میبیند و بهتر است که تکثرگرایی تسویری نامیده شود. در مقالۀ پیش رو، پس از توضیحاتی دربارۀ این تقریر معاصر، از این سخن میرود که کدام سورها را باید نمودارِ تعهدات وجودشناختیمان لحاظ کنیم و اینکه آیا سورهای متعدد نمیتوانند دامنههایی همپوشان داشته باشند. نیز دراینباره بحث شده است که با فرض پذیرش تعددی از سورها، آیا همچنان باید سور عام را (یعنی همان که در دلالتشناسی منطق محمولات به کار میرود و خوانشی وحدتانگار از وجودشناسی پیش مینهد) پذیرفت یا نه. در این مقاله، چهار استدلال در پذیرش سور عام طرح و ردّ میشوند. بااینحال، سرانجام پذیرش سور عام برای تکثرگرایی مرجح دانسته میشود.https://kj.sbu.ac.ir/article_104335_8ac6959fb7cec34005eb6507bf493a8c.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220How is Logical Implication Analyzed and Formulated?
A Critical Review of the Article "on Historical Aspects of Hajihosseini’s Logical Systems"استلزام منطقی چگونه تحلیل و صورتبندی میشود؟ بررسی انتقادی مقالة «ملاحظات تاریخی نظامهای حاجحسینی»597810435010.48308/kj.2024.233342.1196FAمرتضیحاجی حسینیعضو هیأت علمی گروه فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه اصفهانحمیدهبهمن پوردانشآموخته رشته منطق فلسفی دانشگاه اصفهانJournal Article20231004In natural language, we sometimes come across arguments contain non-functional connectives. Classical logic is not able to analyze and formalize these arguments. Moreover, logical implication in a valid argument has four properties: Truth-preservation, Necessity, Formality, and Universality. In classical logic, which evaluates EQT and EFQ as valid and correct, the second property, necessity, is not guaranteed. Hajihosseini in book “A New Outlook on Elements of Logic” has paved the way for solving these two problems by establishing two logical systems, one functional and one non-functional, and extending these systems. <br />In this context, however, Asadollah Fallahi, in his article On Historical Aspects of Hajhosseini’s Logical Systems, published in Knowledge, No. 88/1 (Spring/Summer 2023), has attributed three claims to the author of the book: 1) The separation of functional and non-functional fragments is one of the author's innovations. 2) Classical logic confused material implication and deduction and considered them one. 3) The metatheorem of deduction is incorrect because the relation between the premises is an extensional conjunction. In this article, we demonstrate that none of the above claims were made in the book and that any confusion results from a selective reading of a detailed passage and a lack of understanding Fallahi, also, argues that any contradiction can be derived from a contradiction in the functional system. Moreover, transitive relations in arguments are valid in both functional and non-functional systems, contrary to Tennant's classical relational logic.در زبان طبیعی گاهی با استدلالهایی سروکار داریم که در آنها حروف ربط غیرتابعارزشی حضور دارد. منطق کلاسیک از عهدة تحلیل و صورتبندی این استدلالها برنمیآید. افزون بر این، استلزام منطقی در استدلال درست چهار ویژگی دارد: صدقنگهدار بودن، ضروری بودن، صوری بودن، کلی بودن. در منطق کلاسیک که اصول EFQ وEQT درست و معتبر ارزیابی میشود، ویژگی دوم تأمین نمیشود. حاجحسینی در کتاب «طرحی نو از اصول و مبتنی منطق» با تأسیس دو نظام منطقی تابعارزشی و غیرتابعارزشی و گسترش این نظامها راه را بر حل این دو مسأله گشوده است.<br />در همین ارتباط اما اسدالله فلاحی در مقالة «ملاحظات تاریخی نظامهای حاجحسینی» که در شمارة بهار و تابستان ۱۴۰۲، دوفصلنامة علمی، پژوهشی «شناخت» منتشر شده است، سه ادعا به نویسندة کتاب نسبت داده است: ۱) تفکیک پارههای تابعارزشی از پارههای غیرتابعارزشی از ابداعات نویسنده است ۲) منطق کلاسیک میان «استلزام مادی» و «استنتاج» خلط کرده و آنها را یکی گرفته است ۳) «فراقضیة استنتاج» به این دلیل که رابطة مقدمات با هم، عطف مصداقی است، نادرست است. در این مقاله نشان میدهیم که هیچ یک از این دعاوی در این کتاب مطرح نشده است و این بدفهمی تنها از گزینش یک عبارت از متنی مفصل و فهم ناقص آن شکل گرفته است. درضمن همانطور که فلاحی اشاره است استنتاج هر تناقضی از هر تناقضی در نظام تابعارزشی درست و معتبر است و رابطۀ تعدی در استدلالها، به خلاف منطق ربط کلاسیک تننت، در هر دو نظام تابعارزشی و غیرتایعارزشی برقرار است.https://kj.sbu.ac.ir/article_104350_6d25182f53c751a9370da3979b16ed7a.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Rereading Anaxagoras’ Mind in Aristotle’s Psychologyبازخوانی عقل آناکساگوراس در روانشناسی ارسطو7910010434210.48308/kj.2024.234351.1219FAمحمدحبیب اللهیدانشگاه شهید بهشتیاحمدعسگریدانشگاه شهید بهشتیJournal Article20240103The examination of the concept of mind in Aristotle’s psychology poses a<br />considerable challenge within his work, De anima. This paper unravels the<br />complexities by scrutinizing Aristotle’s expressions as both a response to and an<br />advancement of Anaxagoras’ Mind theory. Anaxagoras’ theory, whether explicitly or<br />implicitly, presents mind as both indeterminate and everlasting. However, these<br />characteristics contradict the primary function of the mind, namely, its capacity for<br />knowledge and thought. Anything that is entirely indeterminate lacks resemblance<br />to anything else, thereby rendering it incapable of comprehending anything, in accordance with the widely accepted axiom that “like is known by like”. Besides, knowledge and thought involve a transformation from potentiality to actuality, implying the involvement of matter, while a material entity cannot possess eternity. In this paper, it is contended that the fourth and fifth chapters of the third book of De anima address these two dilemmas. Aristotle reconciles these attributes by endorsing and reinterpreting Anaxagoras’ theory. یکی از مباحث بسیار دشوار در روانشناسی ارسطو بحث عقل است. این بحث که در طول تاریخ دستمایۀ تفاسیر بسیار گوناگون بوده بهندرت از منظر مواجهۀ ارسطو با پیشینیانش بررسی شده است. این مقاله استدلال میکند که ارسطو در این بحث وامدار آناکساگوراس است و نظریۀ او را دراینباب ارتقا میدهد و در چارچوب مبانی خودش بازخوانی میکند. مهمترین و چالشبرانگیزترین مباحثی که در کتاب دربارۀ نفس در موضوعِ عقل مطرح شده از این منظر قابلِفهم میشوند. آناکساگوراس صریحاً یا ضمناً دو وصفِ عدمتعین و سرمدیت را به عقل نسبت میداد. ارسطو این دو وصف را برای عقل میپذیرد و میکوشد تا مشکلاتی را که بر سر راه این دو قرار دارد برطرف کند. هر دویِ این اوصاف با فعالیت اصلیِ عقل، یعنی شناختن و تعقلکردن، ناسازگارند. آنچه مطلقاً نامتعین است به هیچ چیزی شباهت ندارد. پس، مطابق حکم مشهورِ «شبیه شبیه را میشناسد»، قادر به شناختن نخواهد بود. همچنین شناختن نوعی عبور از قوه به فعل است که از لوازم ماده است. ازاینرو، عقل اگر بخواهد فعالیت شناختی داشته باشد، نمیتواند سرمدی باشد. نشان دادهایم که مباحث دو فصل چهارم و پنجم از کتاب سومِ <em>دربارۀ نفس</em> به همین دو مسئله پاسخ میدهند.https://kj.sbu.ac.ir/article_104342_4968907de60c55121e682fe3cd61c4b8.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220The Development of “absolute” in German Idealism and its Relationship to the Problem of Freedom in Hegel’s Absolute Idealismتکوین «مطلق» در ایدئالیسمِ آلمانی و نسبتِ آن با مسئلۀ آزادی در ایدئالیسمِ مطلقِ هگل10112410433810.48308/kj.2024.233630.1200FAدکتر مسعودحسینیدانشگاه تهرانJournal Article20231031Freedom in Hegel is defined in terms of the determining power of subjectivity, i.e. by the rule “to be with oneself in the other”. Free is the one who moves in his thoughts and actions completely in accordance with the absolute thinking that has been freed from its finitude, meaning that it has become identical with being. Freedom presupposes the elevation to the “absolute” standpoint and conforming to it. Thus, it is tied to the concept of identity. Free is someone who lives (thinks and acts) in accordance with the “absolute” subjectivity. Therefore, the individual is not free as far as he/she is an individual, but only to the extent that he/she is a universal individual (absolute subjectivity). Schelling calls this position on the “absolute” simply “negative”, for it defines the “absolute” as identity-in-difference of thinking and being in accordance with absolute subjectivity or thinking. Being, what Schelling calls the positive, is supposed to be explained away according to thinking, the negative, which means that contingency should be included under necessity.<br />Schelling, on the other hand, emphasizes that contingency takes precedence over necessity, just as Kant’s freedom takes precedence over cognitive thinking. Therefore, in Schelling, thinking sould be based on freedom. Furthermore, he<br />understands freedom in relation to the divine. In this article, we will first explain the development of the Hegelian “absolute” in connection with its history in German idealism; Then we will unpack its implications for freedom. After that, we will point out Schelling’s criticism of the Hegelian “absolute”, and finally give a perspective of a non-Hegelian model for freedom. آزادی در فلسفۀ هگل برحسبِ قدرتِ تعینبخشیِ سوبژکتیویته و با ضابطۀ «در دیگری نزدِ خود بودن» تعریف میشود. آزاد کسی است که در اندیشه و عمل، بهتمامی، مطابق با اندیشۀ مطلق حرکت کند. اندیشهای مطلق است که از تناهیِ خویش رها شده است، بهطوریکه با هستی یگانه گشته است. آزادی یعنی ارتقا به موقفِ «مطلق» و انطباق با «مطلق». بهاینترتیب، آزادی با مفهومِ اینهمانی گره میخورد. آزاد کسی است که در اینهمانی با «مطلق» به سر میبرد یا ذیلِ «مطلق» مندرج میشود. بنابراین، فردِ تکینِ انسانی ازآنجهت که فردی تکین است آزاد نیست، بلکه تاآنجاکه فردی کلی (سوبژکتیویتۀ مطلق) است آزاد است. شلینگ این تلقی از مطلق را صرفاً «منفی» مینامد زیرا، در این تلقی، «مطلق» اینهمانی-در-تفاوتِ اندیشه و هستی است که ذیلِ اندیشۀ مطلق تعریف شده است. هستی، امرِ ثبوتی و، برحسبِ اندیشه، امرِ منفی، تبیین میشود یا حوزۀ امکان ذیلِ حوزۀ ضرورت مندرج میشود. شلینگ، درمقابل، تأکید میکند که امکان بر ضرورت تقدم دارد، همانطور که نزدِ کانت آزادی بر شناخت و اندیشۀ شناختی تقدم دارد. لذا آزادی را مبنای اندیشه قرار میدهد و نه اندیشه را مبنای آزادی. بهعلاوه، آزادی را در نسبت با امرِ الهی درک میکند. در این مقاله، نخست سیر تکوینِ «مطلقِ» هگلی را برحسبِ تاریخچۀ آن در ایدئالیسمِ آلمانی توضیح میدهیم. سپس «مطلقِ» هگلی و پیامدهای آن برای آزادی را شرح میدهیم. پسازآن، انتقاد شلینگ از «مطلقِ» هگلی را بیان میکنیم و، نهایتاً، دورنمایی از الگویی غیرِهگلی برای آزادی ترسیم میکنیم.https://kj.sbu.ac.ir/article_104338_9943a1efce3763d8ea0d5b63901becb0.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220A Nietzschean Reading of Romanticism: Aesthetics of Loss (Case Study of the Novel Life is Elsewhere by Milan Kundera)خوانش نیچه ای از رمانتیسیسم: زیبایی شناسی ِفقدان (مطالعۀ موردی: رمان زندگی جای دیگری است اثرِ میلان کوندرا)12514710433910.48308/kj.2024.233782.1205FAعارفدانیالیدانشگاه شهید بهشتیJournal Article20231115This paper is a critique of Romanticism as aesthetics of Loss. As a case study, this<br />paper addresses Life is Elsewhere by Milan Kundera. Nietzsche says that an abundant<br />life is a major cause of the tragic pain (strong pessimism), but a sense of Loss results<br />in Romantic aesthetics (week pessimism). A Romantic poet has been chosen as a<br />prophet who has access to a transcendent truth: a truth going far beyond ordinary<br />limits; he is a person who is immature because he used to live in ideal place (womb).<br />The Lyrical age, according to Kundera, is youth, and this novel is an epic of<br />immaturity. The lyric poetry is an ideal form for self-expression, a poetry that prays<br />emotions per se. Actions have been replaced by enthusiasm. In practice this means<br />that poetry retreated into the soul. The current study has already described the crisis of Romanticism as an excess of subjective interiority. A poet goes so far as to say Reality is reduced to the aesthetic object. An action is the conditioned domain, but passion aims at the unconditioned. Poetry is always separate from the reality. These inward explorations do not coincide with the external world. This article focuses on a young poet, Jaromil, who aimed at the unconditioned, yet his last attempt ended in failure, falling under the spell of metaphors. هدف اصلی مطالعۀ حاضر نقد رمانتیسیسم بهمثابۀ زیباییشناسیِ فقدان است. مطالعۀ موردیِ پژوهش حاضر رمان زندگی جای دیگری است اثر میلان کوندرا است. نیچه معتقد است که رنجِ تراژیک ناشی از غنای زندگی است (بدبینی نیرومندانه)، اما رمانتیسیسم زیباییشناسیِ فقدان و سترونیِ زندگی است (بدبینی ضعیفانه). شاعرِ رمانتیک «برگزیده»ای است که به حقیقتِ متعالی دسترسی دارد، حقیقتی که آلوده به این زندگیِ روزمره نیست. او جوانی است که نمیخواهد از مکانِ مثالی (زهدان مادر) دور شود و به همین دلیل همیشه بیتجربه و نابالغ باقی میماند. به اعتقاد کوندرا، سنِ تغزلی جوانی است و این رمان حماسۀ نابالغان است. شعرِ غنایی فرمِ ایدئال اوست: شعری که حدیث نفسِ شاعر است، نوازش احساسات بهمثابۀ احساسات است. شاعر بهجایِ کُنش، بهجایِ جهان، فقط از نوازشِ نفس میگوید. همین افراط در درونبودگیِ سوبژکتیو به بحران رمانتیسیسم منجر شد. برای انسانِ تغزّلی جهان تا آنجا «واقعیت» دارد که بتواند به اُبژۀ زیباشناسی تقلیل یابد. قلمرو واقعیت عرصۀ امر مشروط است، اما حوزۀ شعر حوزۀ امر مطلق و نامشروط است. به همین دلیل است که همواره میان شعر و زندگی فاصله وجود دارد و جهان بیرون و درون بر یکدیگر منطبق نمیشوند. یارومیل (شخصیت رمان) خواهانِ امر نامشروط است اما شکست میخورد. استعارهها او را طلسم کرده بودند.https://kj.sbu.ac.ir/article_104339_91d07c6087be9ac8c7a9e8dd85e9185c.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Explaining the Kantian Notion of Respect in Light of Lacan’s Concept of Voice, Eye and Gazeتبیین مفهوم احترامِ کانتی با توجه به مفهومِ صدا، نگاه و خیرگی در لکان14916610434010.48308/kj.2023.233401.1197FAعلیرضاضمیریدانشگاه قمسید احمدفاضلیدانشگاه قمحسنفتحزادهدانشگاه زنجانJournal Article20231010Philosophers have always looked for the relationship between motivation and moral<br />obligation. For this purpose, Kant proposes a special feeling of respect and offers<br />an interpretation of it that respect is defined as synonymous with morality; At the<br />same time, this feeling is not of the other feelings and therefore not experimental.<br />Rather, it is similar to the concept of anxiety in Lacan's dissimilarity with empirical<br />feeling. The feeling of respect appears when the subject finds himself near the object<br />(the moral law). Besides, in explaining this concept and the object of the moral law,<br />Kant uses expressions such as Voice and Eye, which have a pathological strain<br />(depending on feeling). On the one hand, the voice and Eye direct the moral agent to the moral law, and on the other hand it prevents the unreasonableness and dominance of the superego over the moral law by separating the fat voice from the pure statement. The subject's Eye at the moral law and the Gaze of the moral law at the subject is the closest interpretation to the feeling of respect that shakes the body of every wrongdoer. This is a completely pathological interpretation of morality and a special sense of respect. فیلسوفان همواره به دنبال نسبت انگیزۀ عمل با الزام اخلاقی بودهاند. به این منظور کانت احساس خاص احترام را مطرح میکند و تفسیری از آن ارائه میدهد که احترام مترادف با اخلاقمندی تعریف شود، درعینِحال که این احساس از جنس سایر احساسات و، درنتیجه، تجربی نیست، بلکه با مفهوم اضطراب در عدمِمشابهت با احساس تجربی نزد لکان شباهت دارد.<br />احساس احترام زمانی ظاهر میشود که سوژه خود را در نزدیکی ابژه (قانون اخلاقی) مییابد. بهعلاوه، کانت در تبیین این مفهوم و ابژۀ قانون اخلاقی از تعابیری چون صدا و نگاه استفاده میکند که دارای سویه پاتولوژیک (وابسته به احساس) است. صدا و نگاه از یک سو عامل اخلاقی را متوجه قانون اخلاقی میکنند و ازسویِدیگر از نامعقولی و سلطۀ سوپرایگو بر قانون اخلاقی، با تفکیک صدای فربه از اظهارِ ناب، جلوگیری میکنند. نگاه سوژه به قانون اخلاقی و خیرگیِ قانون اخلاقی به سوژه نزدیکترین تفسیر به احساس احترام است که تن هر خطاکاری را میلرزاند. این تفسیری سراسر پاتولوژیک از اخلاقمندی و احساسِ خاص احترام است.https://kj.sbu.ac.ir/article_104340_752ffe6e0a610707448c5a7106d85127.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220The Influence of Kant’s Critical Philosophy on Formalism in Musicتأثیر فلسفهی نقّادیِ کانت بر صورتبنیادی (فُرمالیسم) در موسیقی16718010434110.48308/kj.2024.233791.1206FAسید شهاب الدینطالقانی اصفهانیدانشجوی دکترای دانشگاه بینالمللی امام خمینیسید محمدحکاکدانشگاه بین المللی امام خمینیمحمدحسنحیدریدانشگاه بین المللی امام خمینیمحمدرعایت جهرمیاستادیار گروه فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)Journal Article20231118Eduard Hanslick, the first formalist thinker in music criticism, believed that music is the moving forms of tones. He argues that music is nothing but a form without any content or theme outside of its form. Therefore, music cannot express the feeling that comes from the outside, but if there is a feeling, it is the result of the forms and the structure of the music itself. The difference between music and other arts is that it cannot represent reality. Therefore, aesthetic judgment on music should be thoughtful and based on reflection rather than feeling. The content of music cannot be conceptual and the beauty of music is not objective. We can find these concepts by Hanslick in Immanuel Kant's The Critique of Judgment. Kant believes that beauty appears in the form of phenomena, on which any aesthetic judgment should be based. Also, Kant believes that aesthetic judgment should not be based on personal interest or a specific goal, but should be general and universal so that it can be presented as a universal (subjectively necessary) judgment, that is, individual and personal feelings should not be involved in the judgment. Hanslik's approach to music criticism is also based on this concept. ادوارد هانسلیک، نخستین متفکر صورتبنیاد یا فُرمالیست در حوزۀ موسیقی، بر آن بود که موسیقی صورتها یا فُرمهای متحرک طنینها یا نُتهاست. وی این گزاره را مبنا قرار میدهد و چنین استدلال میکند که موسیقی چیزی جز فرم نیست و محتوا یا درونمایهای بیرون از فرم یا صورت خود ندارد. ازاینرو، موسیقی نمیتواند احساسی را که از بیرون بر آن وارد میشود بیان کند، بلکه اگر احساسی نیز وجود دارد، برآیند خود صورتها و ساختار موسیقی است. تفاوت موسیقی با دیگر هنرها در همین است که نمیتواند بازنمایندۀ واقعیت باشد. بنابراین، قضاوت زیباشناختی دربارۀ موسیقی باید اندیشهورزانه و مبتنی بر تأمّل باشد و نه احساس. درونمایۀ موسیقی نیز نمیتواند مفهومی باشد و ،ازاینرو، زیبایی موسیقی غایتمند نیست و امری خودمختار و خودبسنده است. ردّپای تمام این اندیشههای هانسلیک را میتوان در نقد سوم ایمانوئل کانت با عنوان <em>سنجش داوری زیباشناختی</em> یافت. کانت بر آن بود که زیبایی در صورت پدیدههاست و هرگونه داوری زیباشناختی باید صرفاً برمبنای صورت انجام پذیرد. همچنین کانت اعتقاد دارد که قضاوت زیباشناسانه نباید برمبنای غرض و علاقۀ شخصی و یا غایتی خاص باشد، بلکه باید کلیت و عمومیت داشته باشد تا بتواند بهمثابۀ حکمی کلی عرضه گردد، یعنی احساسات فردی و شخصی نباید در قضاوت دخیل گردد. رویکرد هانسلیک به نقد موسیقی نیز بر همین مبناست.https://kj.sbu.ac.ir/article_104341_0b1e5b69eff88daa30f0aa7703f26de1.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220A Critique of David Bohm’s Dimensions of the Ontological Interpretation of Quantum Mechanics in light of Mulla Sadra’s philosophyبررسی انتقادی رویکرد فلسفی دیوید بوهم به علیت براساس فلسفه ملاصدرا18119810427110.48308/kj.2023.233172.1189FAامیرعبدالهی خلجگروه فلسفه دانشگاه قممهدیمنفرددانشگاه قمJournal Article20230919In the last century, some physicists challenged the principle of general causality in science, and claimed that in the subatomic world, some events happen that contradict determinism and causality. The positive interpretations of the thinkers of the Copenhagen school of the law of causality, especially in the interpretation of the path of particles, have formed a wrong argument and a pragmatic issue has been referred to an ontological issue, which brings physics into an abyss other than its specialized field. David Bohm, one of the greatest physicists of the 20th century, was able to present a causal formulation of quantum theory with his ontological interpretation and the use of hidden variables in quantum mechanics. From Mulla Sadra's point of view, the principle of causality is dominant in the world and no action will occur without a cause. Mulla Sadra's reliance on the primacy of being leads to the conclusion that if there is causality in the world of being, it is only in the context of being, and the criterion of the being's need for another lies only in the<br />truth of being as well as the poverty of being hidden in the essence of being. In his interpretation of quantum mechanics, Bohm has taken a general and philosophical view and by proposing hidden variables, he has taken an effective step closer to reality. What is necessary is to not return the hidden variables to a physical and material matter so that a comprehensive framework can be considered to solve the problems. در یک قرن اخیر، برخی از فیزیکدانان اصل علیت عمومی را در علم به چالش کشیدند و ادعا کردند که در برخی عرصههای جهان، ازجمله در عرصۀ دنیای ریز و دنیای زیراتمی، اتفاقاتی میافتد که با دترمینیسم، موجبیت و قطعیت در حوادث و پیشبینی حوادث منافات دارد که مورد انتقاد برخی از دانشمندان سرشناس نیز قرار گرفته است. تفسیرهای موجبیتی متفکران مکتب کپنهاگی از قانون علیت، بهویژه در تفسیر مسیر ذرات، استدلال غلطی را شکل داده و موضوعی عملگرایانه به موضوعی هستیشناسانه ارجاع شده که فیزیک را به ورطهای غیر از حوزۀ تخصصی خود وارد میکند. دیوید بوهم، از بزرگترین فیزیکدانان قرن بیستم، با تفسیر هستیشناختی خود و بهکارگیری متغیرهای پنهان در مکانیک کوانتومی، به مخالفت با تفسیر کپنهاگی، که در آن زمان تفسیر رایج بود، پرداخت و توانست یک صورتبندی علّی از نظریۀ کوانتوم ارائه دهد. از دیدگاه ملاصدرا، اصل علیت در عالم هستی حاکم است و هیچ فعلی بدون علت رخ نخواهد داد. تکیه ملاصدرا بر اصالت وجود، این نتیجه را به دنبال دارد که اگر علیتی در جهان هستی وجود دارد، فقط در بستر وجود است و معیار نیاز موجودی به دیگری تنها به حقیقت وجود و فقر وجودی نهفته در ذات موجود بازمیگردد. بوهم در تفسیر خود از مکانیک کوانتومی، نگاهی کلی و فلسفی را در نظر داشته و، با طرح متغیرهای نهان، گامی مؤثر در نزدیکی به واقعیت برداشته است. آنچه ضروری است این است که متغیرهای پنهان را صرفاً به امری فیزیکی و مادی برنگردانیم تا بتوان شاکلهای جامع برای حل مسائل در نظر گرفت.https://kj.sbu.ac.ir/article_104271_1d5bb18bc64f4455b17422458898fae1.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Conceptual Metaphor Of Perception as Movement in Ibn Sina's Epistemologyاستعاره مفهومی ادراک به مثابه حرکت در معرفت شناسی ابنسینا19921610434310.48308/kj.2024.233949.1209FAفاطمهمبارکیدانشجوی دکترای فلسفه و کلام اسلامی ،دانشگاه آزاد اسلامی،سبزوار، ایرانسید محمد کاظمعلویدانشگاه حکیم سبزواریمحمدرضاارشادی نیافلسفه و کلام اسلامی/ دانشگاه حکیم سبزواریJournal Article20231129In the contemporary view, metaphor is the transfer of the inferential pattern of the source area to the destination area, based on which many philosophical concepts can be reconstructed. The way of perception and its different stages in Avicenna’s philosophy can be understood and explained in a metaphorical way and based on the metaphor of the event structure of Lakoff and Johnson and the definition of movement given by Avicenna. The movement schema is the basis of the event structure metaphor, which is composed of the macro metaphor “perception is movement” from the combination of the primary metaphors “knowledge is movement” and “science is movement”; and it is capable of reconstructing all types of perception, including partial and general perception, and in that general movement includes micro-movements that form sub-metaphors of the macrometaphor of movement. Each of these sub-metaphors focuses on an aspect of the perception process and highlights it. This article aims to present a new reading of Avicenna’s epistemology with the approach of conceptual metaphor through the expression of the domain of erception by movement. در دیدگاه معاصر، استعاره انتقال الگوی استنباطی حوزۀ مبدأ به حوزۀ مقصد است و براساسِ آن میتوان بسیاری از مفاهیم فلسفی را بازخوانی نمود. چگونگی ادراک و مراحل مختلف آن در فلسفۀ سینوی به شیوۀ استعاری و برمبنای استعارۀ ساختار رویداد لیکاف و جانسون قابلِفهم و تبیین است. طرحوارۀ حرکت اساس استعارۀ ساختار رویداد است که بهصورتِ کلاناستعارۀ «ادراک حرکت است» از ترکیب استعارههای اولیه «معرفت حرکت است» و «علم حرکت است» تشکیل یافته و قادر است تمام اقسام ادراک اعم از ادراک جزئی و کلی را بازسازی نماید و، در آن، حرکت کلی شامل ریزحرکتهایی میشود که خردهاستعارههای کلاناستعاره حرکت را تشکیل میدهند و هر کدام از این خردهاستعارهها بر جنبهای از فرآیند ادراک تمرکز و آن را برجسته میکند. این مقاله با رویکرد استعارۀ مفهومی، ازطریقِ بیان حوزۀ ادراک (حوزۀ مقصد) توسط حرکت (حوزۀ مبدأ)، در پی ارائۀ خوانشی جدید از معرفتشناسی سینوی است.https://kj.sbu.ac.ir/article_104343_41d17c451f62e3b8c212eac07036fb79.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Critical Epistemological Analysis of Robert Adams’ Revised Theory of the Divine Commandتحلیل انتقادی معرفتشناختی نظریه امر الهی اصلاح شده رابرت آدامز21723210434410.48308/kj.2024.233242.1193FAبهروزمحمدی منفرداستادیار دانشکاه تهرانJournal Article20230926According to the theory of divine order, there is no goodness or moral obligation without God’s command, and God’s commands are the main source of moral truths and explain them. In this case, God and, of course, revelation and scriptures play a fundamental role in realizing the essence of goodness and obligation, as well as understanding propositions focused on good and bad, should and shouldn’t. Based on his theory of divine order, Adams also states that God plays a fundamental and necessary role in creating certain moral phenomena. In this research, we will seek to<br />reject Adams’ theory of the divine order based on the epistemological challenge of that theory. It becomes clear that all the theories of divine affairs, even the Ash‛arite approach in Islamic thought, are vulnerable to this challenge, since in all those theories, there is this epistemic condition that the existence of moral obligation depends on the fact that the divine command is known to the moral agent. In this article, Adams’ theory is first analyzed from an epistemological point of view, and then the epistemological challenges of this theory are explained and verified. پیروان نظریۀ امر الهی معتقدند که هر آنچه خداوند به آن فرمان دهد خوب است و آنچه خداوند از آن نهی کند بد است. برایناساس، آموزههای وحیانی منبعی برای معیارهای ارزش و همچنین حقایق اخلاقی و معرفت به قضایا و گزارههای اخلاقی خواهند بود. رابرت آدامز از فیلسوفان اخلاق و قائل به نظریۀ امر الهی است. وی، باتوجهبه اشکالات واردشده بر نظریۀ امر الهی، سعی کرد در مقالۀ واپسین خود این نظریه را اصلاح کند و نظریۀ خود را بهنحوی تبیین کند که دچار اشکالات ناقدان نباشد. مسئلۀ اصلی پژوهش حاضر تبیین، تحلیل و نقد نظریۀ امر الهی اصلاحشدۀ آدامز است و ازآنجاکه نقدهای متعددی بر این نظریه وارد شده است، در این مقاله صرفاً بر چالش و نقد معرفتشناختی تمرکز میشود. البته روشن خواهد شد که سایر نظریههای امر الهی، ازقبیل رویکر اشاعره، نیز با این چالش معرفتی مواجه خواهند بود. زیرا در همۀ آن نظریهها این شرط معرفتی وجود دارد که وجود الزام اخلاقی منوط به این است که فرمان الهی برای فاعل اخلاقی شناخته شود. حاصل و یافتۀ مقاله این خواهد بود که نظریۀ امر الهی و، بهطورِ خاص، نظریۀ امر الهی اصلاحشدۀ آدامز با چالشی معرفتی مواجه است و پاسخهای نظریۀ امر الهی نمیتوانند درمقابلِ این چالشها موفق باشند.https://kj.sbu.ac.ir/article_104344_e6df8026a25cd7f5f9a5a4fc07e34a8d.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732216220240220Individuality and collectivism of natural education in Emileفردیت و جمعیت تربیت طبیعی در امیل23325110434910.48308/kj.2023.232349.1176FAسیدعلییزدانیدانشگاه خوارزمیعلیرضامحمودنیادانشگاه خوارزمییحییقائدیدانشگاه خوارزمیJournal Article20230713In the 17th century, the concept of natural education was proposed by Rousseau in Emil's book, and despite the public and private acceptance of this book since its publication, Researchers have different opinions about whether Rousseau's words were oriented towards individuality or the collectivism of natural education.Although the scope of this controversy affects the whole of Rousseau's thought, an attempt has been made in this article After this issue is clearly stated in the book of Emil the opinion of, one of the most important contemporary commentators of Rousseau's educational views, Jürgen Oelkers, is given an example in favor of the individuality of Emil's natural education And with the help of her clarifications of Rousseau's educational views, a deeper understanding of Emile can be obtained, which can preserve the unity and coherence of Rousseau's thought in a lower layer; In this way, although individuality and population are natural characteristics of two distinct periods of the desire's development, But the principle of submission to necessity resonates throughout Emile, and it is this principle that keeps the unity of Rousseau's educational thought intact.در سدۀ هفدهم، در کتاب <em>امیل</em>، روسو مفهوم تربیت طبیعی را مطرح کرد و، بهرغمِ اقبال و ادبار عموم و خصوص از این کتاب، از زمان انتشار، پژوهشگران دراینخصوص که لب کلام روسو گرایش به فردیت یا جمعیت تربیت طبیعی بوده اختلاف نظر دارند. گرچه گسترۀ این مناقشه دامنگیر کلیت اندیشۀ روسو میشود، اما در این مقاله تلاش شده تا پس از طرح روشن این مسئله مشخصاً در کتاب امیل رأی یکی از مهمترین مفسران معاصر آرای تربیتی روسو، یورگن الکرز، در جانبداری از فردیت تربیت طبیعی امیل مثال آورده شود و با استمداد از روشنگریهای وی از آرای تربیتی روسو درکی عمیقتر از امیل حاصل شود که بتواند در لایهای فروتر وحدت و انسجام اندیشۀ روسو را حفظ کند؛ بدین قرار که گرچه فردیت و جمعیت ویژگی طبیعی دو دورۀ متمایز رشد امیل به حساب میآیند، اما اصل تسلیم ضرورت شدن در کل امیل طنینانداز است و همین اصل است که وحدت اندیشۀ تربیتی روسو را مصون نگه میدارد.https://kj.sbu.ac.ir/article_104349_c3a9d5282ac18757b338c12242b231c8.pdf