دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220The Subjectivity of Knowledge from the Known and Its Relationship with the Knowledge and Proof of God’s Existence from Ibn Arabi’s Point of Viewتابعیّت علم از معلوم ورابطۀ آن با شناخت واثبات وجود خدا از منظر ابن عربی113110329510.48308/kj.2023.228395.1127FAزکریابهارنژادعضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20220818 Muslim sages and Ghazali believe that the theoretical intellect is able to recognize the existence of a necessary thing, devoid of time, place, and regardless of the lineage and additions that it finds with its creatures. And as a result, they say, it is obvious that God's existence and His perfections are subject to our knowledge of His existence, which means that our knowledge causes us to become aware of God's existence And in this regard, they have not made a difference between knowing the essence and the names and attributes of God. But Ibn Arabi has distinguished between proving and knowing God's names and attributes and his essence, and he says that we have no way to know and prove his essence, and he says, Shariat (Book and Sunnah) has never been a reflection of God's nature, talking about God's nature is one of the absurdities of reason, and our knowledge of God is achieved only through His names and attributes, and this knowledge also depends on the appearance and manifestation of God in the world. As a result, our knowledge is subject to God, and the theory of the subjection of science to the knowledge of the known connects it to the knowledge of God, and makes it a prelude to knowing and proving the existence of God. Not in science itself.حکیمان مسلمان و غزالی بر این باورند که عقل نظری قادر است وجود یک واجبالوجود تهی از زمان، مکان را با قطعنظر از نِسب و اضافاتی که با مخلوقات خود پیدا میکند بشناسد و درنتیجه میگویند معلوم، یعنی وجود خدا و کمالات او، تابع علم ما به وجود اوست، بدین معنا که علم ما سبب میشود به وجود خدا آگاه شویم و در این جهت تفاوتی میان شناخت ذات و اسما و صفات خدا قائل نشدهاند. لیکن ابنعربی میان اثبات و شناخت اسما و صفات خدا و ذات او قائل به تفکیک شده است و میگوید ما هیچ راهی برای شناخت و اثبات ذات نداریم. گفتوگو از ذات الهی از بوالفضولیهای عقل است و شناخت ما نسبت به خدا منحصراً ازطریقِ اسما و صفات او حاصل میشود و این شناخت نیز بر ظهور و تجلّی خدا در عالم متوقف است. درنتیجه، علم ما به خدا تابع معلوم است و نظریۀ تابعیت علم از معلوم را به شناخت خدا مرتبط میسازد و آن را مقدمهای برای شناخت و اثبات وجود خدا قرار میدهد و، برخلافِ اهلِنظر، اختلاف علوم از یکدیگر را بهلحاظِ معلوم میداند و نه در خود علم. https://kj.sbu.ac.ir/article_103295_25ea1bb8cdd1b6a0313dd27192b07d95.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220A Suggestion to Explain How Classical and Quantum Fields Are Relatedاقتراح تبیین چگونگی ارتباط میدانهای کلاسیک و کوانتومی براساسِ نظریۀ حرکت جوهری335010329710.48308/kj.2023.229554.1138FAمحمدجعفرجامه بزرگیموسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانرضارمضانی آرانیدانشگاه کاشانمرتضیشاطریاندانشگاه کاشانJournal Article20221119 Based on the theory of intrinsic movement, change and transformation in transcendental wisdom is based on the theory of action-power. Potential is the kind of perfections that are integrated in a material being in the form of talent. This is the fluid and unstable area of the object that is always moving towards excellence and evolution. On the other hand, actuality is a fixed and complete state that the object maintains in a relative way in the continuity of existence. The theory of essential movement elevated the dual logic of changes in the walking system to a unified logic. The hypothesis of the article is that this theory has the ability to philosophically explain the idea of the unity of science in physics - in the connection between classical physics and quantum physics. An attempt has been made to establish a kind of unifying relationship between classical and quantum fields by descriptive-analytical method and using the framework of the theory of substantial motion and to redefine concepts such as virtual particle and classical limit of a theory. Also, according to the division of physical entities into two categories, classical particle and quantum particle, their ontology is challenged. تبیین تغییر و دگرگونی در حکمت متعالیه بر تئوری قوه- فعل مبتنی است. قوه ساحت آن دسته از کمالاتی است که بهصورتِ استعداد در موجودی مادی مندمج هستند. این ساحتِ سیال و ناپایدارِ شیء است که همواره رو بهسویِ تعالی و تکامل دارد. درمقابل، فعلیت حالت ثابت و کاملی است که شیء در استمرار وجودی بهنحوِ نسبی حفظ میکند. نظریۀ حرکت جوهری در حکمت متعالیه منطق دوگانۀ تغییرات در نظام مشائی را به منطقی واحد و یکپارچه تعالی میدهد. فرضیۀ مقاله این است که نظریۀ حرکت جوهری توانایی تبیین فلسفی ایدۀ وحدت علم در فیزیک -در ربط میان فیزیک کلاسیک با فیزیک کوانتوم- را دارد. بر همین اساس، در این مقاله سعی شده است که با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از چارچوب نظریۀ حرکت جوهری میان میدانهای کلاسیک و کوانتومی نوعی ارتباط اتحادساز برقرار شود و مفاهیمی همچون ذره مجازی و حد کلاسیکی نظریه بازتعریف شود. همچنین، با توجه به تقسیم موجودات فیزیکی به دو دسته ذرۀ کلاسیک و ذرۀ کوانتومی، در هستیشناسی آنها چالش میشود. https://kj.sbu.ac.ir/article_103297_f6e898733634b0961b861ff48ae942a7.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Formal Pragmatics, Beyond the Theory of Meaning«کاربردشناسی صوری» فراتر از نظریۀ معنا517510329810.48308/kj.2022.228174.1124FAامیدرضاجانبازاستادیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوجJournal Article20220728 In the late period of his thought, Habermas presents his theory of formal pragmatics, inspired by the model of language functions of Karl Bühler and the theory of speech acts, in an effort to solve the deficiency of critical theory and provide a foundation for his social theory. By placing language in primacy as a special medium for gaining understanding, while removing the limitations of common theories of semantics, and using their strengths, formal pragmatics offers a theory beyond the theory of meaning in the way that it can play a role in current philosophical debates about truth, rationality and meaning, and it creates the foundation of the sociological theory of communicative action. This theory operates on the basis of the intertwining of meaning and universal validity claims, which have implications for both Habermas’s social and language philosophy. On the one hand, it provides a more convincing basis for the classification of speech acts than Austin’s proposals or Searle’s theoretical taxonomy. On the other hand, by proposing the doctrine of the internal connection of language with universal validity claims, it offers the possibility of reproducing a specific concept of social order through communicative action. In this way, pragmatics is not just a theory of meaning and unique to the philosophy of language, but is a normative foundation in all fields of knowledge. By narrating the process of forming, the article shows what it is, why it is important and how it goes beyond just a theory of meaning.ابرماس، در اندیشۀ متأخر خویش، در تلاش برای رفع نقصان نظریۀ انتقادی و تدارک بنیادی برای نظریۀ اجتماعی با الهام از الگوی کارکردهای زبان کارل بوهلر و نظریۀ افعال گفتاری، نظریۀ «کاربردشناسی صوری» را ارائه میدهد. کاربردشناسی صوری، با اصل اولیه قراردادن زبان بهمثابه رسانۀ خاصِ حصول فهم، ضمن رفع محدودیتهای نظریههای رایج معناشناسی و استفاده از نقاط قوت آنها، نقشی فراتر از صِرف یک نظریۀ معنا ایفا میکند؛ به این طریق که هم در مباحثِ جاری فلسفی در خصوصِ صدق، عقلانیت و معنا نقشآفرینی میکند و هم شالودۀ نظریۀ جامعهشناختی کنشِ ارتباطی را فراهم میآورد. این نظریه برپایۀ درهمتنیدهبودنِ معنا و دعاوی عامِ اعتبار، یعنی، صدق، درستی هنجاری و صداقت عمل میکند. سه دعویِ عامِ اعتبارِ مذکور برای هر دو آموزۀ فلسفۀ زبان و اجتماعی هابرماس استلزاماتی به همراه دارد. از سویی، اساسِ متقاعدکنندهتری برای طبقهبندی افعال گفتاری نسبت به پیشنهادهای آستین یا سنخشناسی نظری سرل فراهم میآورد و، از سوی دیگر، با طرح آموزۀ ارتباط درونی زبان با دعاوی عام اعتبار، امکان بازتولید مفهوم خاصی از نظم اجتماعی ازطریقِ کنش ارتباطی را پیش میکشد. بهاینترتیب، کاربردشناسی نه صرفاً نظریۀ معنا و منحصر به فلسفۀ زبان، بلکه بهمثابۀ بنیاد نظریِ حوزههای متفاوت شناخت رخ مینماید. این مقاله با روایتی از فرایند شکلگیری این نظریه، چیستی، اهمیت و فراروی کاربردشناسی صوری از صرف نظریۀ معنا را نشان میدهد.https://kj.sbu.ac.ir/article_103298_5acf6c8ceb84a6e20dead1fe741a8518.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Research on the Neoplatonic System of Avicenna’s Thought on Ethicsتحقیقی در سازمان نوافلاطونی اندیشۀ ابنسینا در اخلاق779810329910.48308/kj.2023.229633.1139FAمحمدهانیجعفریانپژوهشگر پسا دکتری دانشگاه تربیت مدرسمحمدسعیدی مهراستاد گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرسJournal Article20221127 This paper deals with Avicenna’s intellectual system in ethics and shows that his ethical system emerges in a totally Neoplatonic structure. Moreover, I show that he uses many Neoplatonic concepts inside this intellectual system. In the most important stage, to disclose the Neoplatonic system of Avicenna’s thought in ethics, I show that his ethics have levels as the most important property of a Neoplatonic system of thought in all its dimensions, from the point where he starts the discussion of ethics to where he discusses the ultimate aim of the ethical act. The presence of levels in Avicenna’s work is so important that one cannot have a correct understanding of his ethics without attention to them. In his thought, levels are examined in three stages according to Neoplatonic patterns: sensible, imaginable, and intelligible level. That means, all the aspects of Avicenna’s ethics like linguistics, metaphysics, epistemology, anthropology, theories, and moral duties, should be examined on three levels: the sensible, imaginable and, intelligible. In the next step, I attend to the concepts he uses from Neoplatonic thought and has employed them in his intellectual system. Besides the levels, many of these kinds of Neoplatonic concepts have been involved in forming this intellectual system.در این مقاله سعی بر این است که به سازمان فکری ابنسینا در اخلاق پرداخته و نشان داده شود که نظام اخلاق ابنسینا در قالبی کاملاً نوافلاطونی بروز پیدا میکند. علاوهبراین، به استفادۀ او از بسیاری از مفاهیم نوافلاطونی نیز در درون این سازمان فکری پرداخته خواهد شد. برای نشاندادن سازمانِ نوافلاطونیِ فکر ابنسینا در اخلاق، در مهمترین قدم تلاش بر این است نشان داده شود که اخلاق ابنسینا در تمام ابعاد آن، از جایی که ابنسینا بحث اخلاق را آغاز میکند تا آنجا که صحبت از غایت نهایی انسان از عمل اخلاقی میکند، دارای مراتب است که مهمترین خصیصۀ متافیزیکی سازمان فکر نوافلاطونی است. در قدم بعد، به مفاهیمی میپردازیم که او از اندیشۀ نوافلاطونیان استفاده کرده و در سازمان فکری خود پذیرفته و به کار گرفته است. مفاهیمی چون لحاظ مراتبی سهگانه برای اخلاق شامل اخلاق عامیانه، عالمانه و عاقلانه یا درنظرگرفتنِ عمل اخلاقی انسان بهعنوانِ تکمیلکنندۀ خلقت خداوند یا درنظرگرفتنِ مفهوم تشبه به مبادی عالیه یا خداوند بهعنوانِ غایت اخلاق از جملۀ این مفاهیماند. علاوه بر لحاظ مراتب، وجود بسیاری از این دست مفاهیم نوافلاطونی در شکلدهی به این سازمان فکری نقش داشته است. https://kj.sbu.ac.ir/article_103299_deba93b842a94779a69d3be50022f876.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Pluralism and Tolerance in Ibn Arabi’s Thought with Emphasis on Al-Futuhat al-Makkiyyaتکثرگرایی و مدارا در اندیشۀ ابنعربی با تأکید بر فتوحات مکیه9911710330010.48308/kj.2023.229812.1140FAحمیدزینلیدانشجوی مقطع دکترا در دانشکده ادبیات دانشگاه شهید بهشتینصراللهحکمتاستاد در دانشکده ادبیات دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20221214One of the necessary results of religious pluralism is the issue of tolerance, and a pluralistic person goes towards tolerance in the implementation of the social rules of religion. While believing in pluralism, Ibn Arabi is committed to the implementation of Sharia in all matters. He believes that the thought of pluralism has elements that believers and wayfarers must accept in order to ultimately reach the truth, but true pluralism is worthy of a perfect Man and everyone has their own share of this pluralism. Ibn Arabi takes two ways to achieve tolerance compatible with Islam. One is the design of a type of mystical worldview that shows that every belief is somehow related to the truth and after the implementation of divine hudud in the hereafter, the name of the Most Merciful includes everyone. The other is to draw a kind of practical behavior that is consistent with the acceptance of various beliefs. Therefore, Ibn Arabi tries to lead the society towards tolerance while maintaining the rules of Sharia.از نتایج ضروریِ تکثرگراییِ دینی مسئلۀ مداراست و شخص تکثرگرا در اجرای احکامِ اجتماعی دین بهسمتِ تساهلوتسامح میرود. ابنعربی در عین باور به تکثرگرایی به اجرای شریعت در تمام شئون ملتزم است. وی قائل است که اندیشه تکثرگرایی لوازمی دارد که مؤمنان و سالکان بایستی آن را بپذیرند تا درنهایت به حقیقت راه یابند. اما تکثرگراییِ حقیقی شایستۀ انسان کامل است و هرکس از این تکثرگرایی بهرهای متناسب با خود دارد. ابنعربی برای رسیدن به مدارا و رواداریِ سازگار با اسلام دو راه را طی میکند. یکی از این راهها طرح گونهای جهانبینی عرفانی است که نشان میدهد هر عقیدهای بهنحوی با حقیقت مرتبط است و، پس از اجرای حدود الهی در آخرت، اسم الرحمن همه را دربرمیگیرد و راه دیگر ترسیم نوعی سلوک عملی است که با پذیرش عقاید گوناگون منطبق است. بنابراین، ابنعربی در عین حفظ احکام شریعت تلاش دارد جامعه را بهسمتِ مدارا و رواداری سوق دهد.https://kj.sbu.ac.ir/article_103300_adf14e18d0b7a0e3dc9ce29cdc2a3df0.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Stanford’s ‘New Induction’: Is It More Powerful Than ‘Standard Pessimistic Induction’?«استقرای جدید» استنفورد: آیا در مقایسه با «استقرای بدبینانۀ مشهور» استدلالی قویتر است؟11914610330110.48308/kj.2023.228319.1126FAمحمدشفیعیدانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی شریفجواداکبری تختمشلواستادیار فلسفه علم دانشگاه صنعتی شریفJournal Article20220813 Pessimistic induction is often seen as the main argument against scientific realism. According to this argument, the history of science has revealed that past theories, despite being successful, subsequently turned out to be false, and therefore (given that the only criterion provided by realists, i.e., success, is not indicative of truth), current successful theories are also false. Kyle Stanford believes that the defect in the (standard) pessimistic induction is that realists can challenge it by pointing out how the success of current theories is different from the success of past theories. Therefore, he designs a new (pessimistic) induction in order to overcome such a defect and have a more powerful argument. His induction differs from standard pessimistic induction in that he bases it on theorists instead of theories: Past theorists have repeatedly failed to conceive serious alternatives to their theories, but subsequent scientific inquiries would routinely reveal that there were such alternatives; since current theorists choose their theories based on this failure, then the (approximate) truth of current theories is also not believable.<br />In this paper, we discuss Stanford’s new induction and assess his claim that it is more powerful. The findings of this study show that, although having a different form than the old induction, the new induction is not a stronger argument. استقرای بدبینانه را معمولاً مهمترین استدلال علیه رئالیسم علمی به شمار میآورند. طبق این استدلال، تاریخ علم نشان داده است که نظریههای گذشته بهرَغمِ موفّقیّت، درنهایت کاذب از آب آمدهاند و لذا (باتوجهبه اینکه تنها معیار موردادعای واقعگرایان، یعنی موفّقیّت، نشانۀ صدق نیست)، نظریههای موفق امروزی نیز کاذباند. کایل استنفورد معتقد است که استقرای بدبینانۀ یادشده این ایراد را دارد که واقعگرایان میتوانند با تأکید بر تفاوت موفّقیّتهایی که نظریههای گذشته و امروزی داشتهاند آن را به چالش بکشند. ازاینرو، او استقرا(ی بدبینانۀ) جدیدی را طراحی مینماید که، ضمن غلبه بر چنین ایرادی، از قوّت و استحکام بیشتری برخوردار باشد. تفاوتی که او در استقرای خود نسبت به استقرای بدبینانۀ معروف ایجاد میکند این است که موضوع و محور استقرا را از نظریهها به نظریهپردازان منتقل مینماید: نظریهپردازان پیشین مکرّراً عاجز از تصور بدیلهای جدیِ نظریههای خود بودهاند، بااینحال، تحولات علمی بعدی همواره از وجود چنین بدیلهایی پرده برداشتهاند. ازآنجاکه نظریهپردازان امروزی نیز در سایۀ همین عجز به انتخاب نظریۀ خود اقدام میکنند، پس صدق (تقریبی) نظریههای امروزی نیز قابلباور نیست. <br />ما در این مقاله قصد داریم ضمن ارائۀ استقراء جدید استنفورد، ادعای برتری این استقراء را مورد سنجش و ارزیابی قرار دهیم. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که استقراء جدید علیرغم کسب شکل و شمایل جدید نسبت به استقراء قبلی، چندان به پیشرفت مهمّ و مطمئنی که بیانگر قوّت و استحکام بیشتر آن بوده باشد دست نیافته است.https://kj.sbu.ac.ir/article_103301_8a9d90658bb3cb03bd5933b3c11c2ee2.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220The Indeterminacy of Sense Datumعدم تعیّن داده حسّی14716710330210.48308/kj.2023.227601.1120FAفرازعطاردانشجوی دکتری/مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20220614 According to the sense datum theory, the object of perception is a sense datum, not an external object. Now in many cases, if not all, perceptual experience has a degree of indeterminacy; despite the fact that state of affairs in the external world is determinate. If a sense datum is the object of perception, then is it determinate or indeterminate? I examine three cases of the indeterminacy: the speckled hen, the intransitivity of the exact similar, the long-haired woman. I argue that in all three cases, the sense datum theory cannot successfully explain the indeterminacy, whether the sense datum is indeterminate or determinate. If the sense datum is indeterminate, then the relation between it and the external object is not well-established, as if the object of perception is not the sense datum. If the sense datum is determinate, then it has characteristics which the subject of perceptual experience is not aware of. The conclusion is at odds with the main motivation of the sense datum theory. Thus the sense datum theory, considering a cognitive indeterminacy as an ontological indeterminacy, becomes vulnerable against the indeterminacy problem.نظریۀ دادۀ حسی عین تجربۀ ادراک حسی را دادۀ حسی و نه عین واقع در جهان خارج در نظر میگیرد. حال، در بسیاری از موارد، اگرنَه تمام موارد، تجربۀ ادراکی درجهای را از عدمتعین دارد، اگرچه اوضاع امور در جهان خارج متعین است. اگر دادۀ حسی عین تجربۀ ادراکی باشد، آنگاه، در این موارد از عدمتعین تجربۀ ادراکی، دادۀ حسی متعین است یا نامتعین؟ من سه نمونه از این موارد عدمتعین را بررسی میکنم: مثال مرغ سرخدار، رابطۀ تعدی میان دقیقاً-مشابهها و آزمایش فکری زن بلندمو. نشان میدهم که در هر سه مورد، خواه دادۀ حسی متعین فرض شود خواه نامتعین، نظریۀ دادۀ حسی در توضیح آن عدمتعین توفیق نخواهد داشت. اگر دادۀ حسی نامتعین باشد، آنگاه رابطۀ آن با عین خارجی متعین مشخص نیست: گویی آنچه به ادراک حسی درمیآید آن دادۀ حسی نیست. اگر دادۀ حسی متعین باشد، آنگاه این دادۀ حسی مشخصههایی دارد که سوژه تجربۀ ادراکی از آن آگاه نیست و این نتیجه با مشوّق اصلی نظریۀ دادۀ حسی سازگار نیست. بنابراین، نظریۀ دادۀ حسی، با تبدیل عدمتعین شناختی به عدمتعین وجودشناختی، خود را دربرابرِ مسئلۀ عدمتعین بیدفاع میکند. https://kj.sbu.ac.ir/article_103302_0ed6c5f7ab42ba17858eeddd4acbbf57.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Kripke, Soames, and the problem of the standard meterکریپکی، سومز و مسألة متر استاندار16918410330310.48308/kj.2023.227053.1125FAفرازقلبیمحقق مقیم در پژوهشکده فلسفه تحلیلی در پژوهشگاه دانش های بنیادیJournal Article20220806According to Kripke, someone who fixes the referent of the term "one meter" with the definite description "the length of stick S in Paris at time t" can know a priori that one meter is the length of S in Paris at time t. Scott Soames has reconstructed Kripke's claim as an argument and shown that this argument is based on three principles. He then claimed that the third principle assumes a meaning of the concept of a prior that is inconsistent with the traditional meaning of that concept. So if Kripke's argument is based on the traditional meaning of the concept of a priori, his argument does not work. In this paper, I first provide a detailed formulation of the different interpretations of the meter example and similar ones. This formulation helps us to understand under which interpretation Soames' reconstruction of Kripke's argument should be understood. I then try to show that the main conflict between Soames and Kripke is not about the traditional meaning of the concept of a priori, but about what empirical evidence is. If my claim is true, I conclude that Soames's criticism of Kripke's argument is question-begging at best.Music, Philosophy of Music, Greek Music, alFarabi, Platoمطابق نظر کریپکی، کسی که مرجع «یک متر» را با توصیف معین «طول میلۀ S، در پاریس، در زمان t» تثبیت میکند میتواند بهصورتِ پیشینی بداند که یک متر طول میلۀ S، در پاریس، در زمان t است. اسکات سومز ادعای کریپکی را بهصورتِ استدلال بازسازی کرده و نشان داده است که این استدلال مبتنی بر سه اصل است. او سپس ادعا کرده است که اصل سوم معنایی را از مفهوم پیشینی مفروض میگیرد که با معنای سنتی این مفهوم همخوانی ندارد. بنابراین، اگر استدلال کریپکی مبتنی بر همان معنای سنتی از مفهوم پیشینی باشد، این استدلال کار نمیکند. من در این مقاله ابتدا صورتبندی دقیقی از تفسیرهای متفاوت از مثال متر، و مثالهای شبیهِ آن، ارائه میکنم. این صورتبندی به ما کمک میکند تا بفهمیم که بازسازی سومز را از استدلال کریپکی ذیل کدام تفسیر باید فهمید. سپس سعی میکنم نشان دهم که منازعۀ اصلی میان سومز و کریپکی دربارۀ معنای سنتی از مفهوم پیشینی نیست، بلکه دربارۀ چیستی شاهد تجربی است. اگر ادعای من درست باشد آنگاه نتیجه میگیرم که نقد سومز علیه استدلال کریپکی، در بهترین حالت، مصادره به مطلوب است.https://kj.sbu.ac.ir/article_103303_cdd0a719c6ed0f2d3a317a7ccc7a50b3.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220An Introduction to the Aesthetics of Ugliness: An Essay on Quiddity of Ugliness and Its Functions in the Art Worldدرآمدی به زیباییشناسی زشتی جستاری در چیستی زشتی و کارکردهای آن در دنیای هنر18520710330410.48308/kj.2023.228872.1132FAمحسنکرمیاستادیار دانشگاه صدا و سیماJournal Article20220920 Much of the study of art has historically revolved around the concept of beauty as the most important quality of works of art, and while ugliness has occasionally been spoken of, it has often been used as an opposite or contradictory concept of beauty, and no more. But in the last two centuries, researches has gradually shifted to the concept of ugliness in the art world, and this concept itself, regardless of its relation to beauty, it has been focused and reflected on, although it cannot be speak of aesthetics of ugliness as a rich area under aesthetics in its general sense yet. Therefore, in the essay, we have attempted to provide an introduction to this field of research by dealing with the most important problems of this field. In this way, we first have dealt with what ugliness is and what kinds of ugliness there are, and then have distinguished three types of ugliness: psychological ugliness, aesthetic ugliness, and moral ugliness. Then, we have turned to another important problem in this area, namely the functions of the emergence of ugliness in the art world. And finally we have showed that, just as the appearance of beauty in works of art has its own functions, the appearance of ugliness also has its own functions. Aesthetic function, epistemological function, psychological function, moral function, and propagandic function are the most important causes of ugliness in works of art.بخش اعظم مطالعات هنر، در طول تاریخ، در حول مفهوم زیبایی بهمثابۀ مهمترین کیفیت آثار هنری گردیده است و اگر هم گهگاه سخن از زشتی به میان آمده است غالباً بهعنوانِ مفهومِ متضاد یا متناقض با زیبایی بوده است و نه بیش از آن. اما در دو سدۀ اخیر آرامآرام تحقیقات بهسمتِ مفهوم زشتی در عالم هنر نیز معطوف شدهاند و خود این مفهوم، فارغ از نسبتش با زیبایی، محل توجه و تأمل قرار گرفته است، هرچند هنوز نمیتوان از زیباییشناسی زشتی بهمثابۀ حوزهای غنی در ذیل زیباییشناسی بهمعنایِ عام آن سخن گفت. ازاینرو، در جستار حاضر کوشیدهایم، با پرداختن به مهمترین مسائل این حوزۀ تازه، بهنحوی، درآمدی بر این حوزۀ پژوهشی عرضه کنیم. زیرا، چنانکه نشان خواهیم داد، زشتی کارکردهای مهمی در عالم هنر دارد و، بالتبع، نمیتوان و نباید از آن بهسادگی گذشت. براینقرار، نخست به چیستی زشتی و انواع آن پرداختهایم و سه نوع زشتی را از هم تمییز دادهایم: زشتی روانشناختی، زشتی زیباییشناختی، و زشتی اخلاقی. آنگاه به مسئلۀ مهم دیگر در این حوزه، یعنی کارکردهای بروز و ظهور زشتی در عالم هنر، پرداختهایم. بهعبارتِدیگر، تلاش کردهایم ببینیم که هنرمندان به چه اهداف و اغراضی انواع زشتی -اعم از روانشناختی و زیباییشناختی و اخلاقی- را در آثارشان ترسیم و تصویر میکنند. و، درنهایت، نشان دادهایم که، همان طور که نمود زیبایی در آثار هنری کارکردهای خاص خود را دارد، ظهور زشتی نیز کارکردهایی دارد. کارکرد زیباییشناختی، کارکرد معرفتی، کارکرد روانشناختی، کارکرد اخلاقی، و کارکرد پروپاگاندیک از مهمترین علل بروز زشتی در آثار هنریاند.<br /><br />https://kj.sbu.ac.ir/article_103304_0d53756b39ae0bf8a4d8e43ab4d8fe86.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220A comparison of alFarabi`s and Plato`s philosophy of musicنسبت فلسفۀ موسیقی فارابی با افلاطون20923510330510.48308/kj.2023.230268.1144FAسید شاهینمحسنیدانشگاه شهید بهشتینصرالهحکمتدانشگاه شهید بهشتیامیرمازیاردانشگاه هنرحمیدعسکری رابریدانشگاه هنرJournal Article20230116The current article studies the relation between alFarabi`s philosophy of musicand that of Plato.Plato as a Pythagoras with a strong ethical inclination has many arguments on music the most signicant of wich are given in Laws and the republic. Plato is faced with a theoretical and practical change in music in his time and is striving to prove the musica principles and maintain the old musical traditions, Whereas, alFarabi is not in such a historic turning point. He is in the center of Islamic civilization with musical ideas from different cultural backgrounds, has access to the books on Greek music theory, and is obsessed with developing a comprehensive musical sience.<br />The relation between alFarabi`s and Plato`s philosophy of music is studied in four areas: music and cosmos, ethos and paideia, pleasure, utopia, and practical music, and significant differences in all areas have been concluded. Although they share views in same matters, their ideas are basically different. AlFarabi, being beyond Pythagorian discourse, has founded music on experience. در مقالۀ حاضر، نسبت فلسفۀ موسیقی فارابی با افلاطون در چهار موضوعِ (1) موسیقی و جهان، (2) ήθος و παιδεία، (3) لذت، (4) دولتشهر و موسیقی عملی بررسی شده و نشان داده شده که باآنکه فارابی در حکمت عملی از افلاطون تأثیراتی گرفته، اما در فلسفۀ موسیقی و در تمام موضوعات با افلاطون اختلاف اساسی دارد و بااینکه در بعضی مواضع آرای مشابهی صادر شده، اما مبادی یا غایات رأی تفاوت داشته است. افلاطون که فیثاغورسی است، با گرایش اخلاقی پررنگ، با تغییر در نظر و عملِ موسیقی زمانۀ خویش مواجه است و سعی در اثبات اصول موسیقایی و حفظ سنت و آیین موسیقایی پیشین دارد، درحالیکه فارابی در چنان بزنگاه تاریخی مشابه افلاطون قرار ندارد، اما در مرکز تمدن اسلامی با پیشینههای فرهنگی متفاوت و آرای مختلف موسیقایی قرار گرفته و همینطور کتب موسیقیِ نظری یونانی را نیز پیش دست دارد و دغدغۀ اصلی وی تشکیل علمِ جامع موسیقی در نظر و عمل است. فارابی، با غایت قراردادن سعادت در حکمت عملی، استفاده از موسیقی را نیز در جهت سعادت تبیین میکند. او، با انکار منشأبودنِ روابط کیهانی در علم موسیقی و با گرایش به فلسفۀ علم ارسطویی، مبادی علم موسیقی را بر تجربه بنا نهاده و از گفتمان فیثاغورسیای که افلاطون در آن قرار داشته گذر کرده است.<br /><br />https://kj.sbu.ac.ir/article_103305_ea7d24e8217be3fb3520bd2c41db0c56.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220Near-death experiences as anomalies in the current biomedical science paradigm: A Kuhnian approchتجربههای نزدیک مرگ بهعنوانِ بحرانی در پارادایم علوم زیست-پزشکی23729110330610.48308/kj.2023.229996.1147FAاحمدرضانورمحمدیدانشگاه شهید بهشتیسید محمدحسنآیت الله زاده شیرازیاستادیار رشتۀ فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20230123 Near-death experiences (NDE) are the experiences of those who have come back to life on the verge of clinical death via the efforts of medical staff or other factors and, upon their return, have narrated astonishing reports of near-death conditions. These experiences have been reported worldwide and often with phenomenological features, which, according to statistical research, have certain components in common. Due to both the presence of a common core and the pervasiveness of the experiences, NDEs have grasped the attention of researchers as a challenging explanatory topic in Biomedical Science . The scientists involved in this area have proposed different explanations . Despite the proposed hypotheses, the question remains whether the existing biomedical science paradigm offers a persuasive explanation of these experiences. Furthermore, if the current paradigm fails to explain these experiences , could we consider these experiences as an anomaly in this paradigm? In this study, we evaluate the topic of NDEs as a sample case in the current paradigm structure based on Thomas Kuhn’s The Structure of Scientific Revolutions. The results of this study suggest that NDEs have turned into an anomaly, and the current paradigm is in the state of “extraordinary science”. Despite the various hypotheses proposed for explaining these experiences during the past 48 years, they have yet to fully explain the phenomena comprehensively . In addition, some scientific articulations and new hypotheses show that the current paradigm becomes more ambiguous in presenting the puzzle-solving exemplars to the scientists working on NDEs in particular and to the biomedical scientists in general. Although the paradigm does exist, there is no unified understanding of its nature among scientists practitioners working in it.تجربههای نزدیک مرگ حکایت اشخاصی است که، در آستانۀ مرگ بالینی، با تلاش کادر درمان یا عواملی دیگر به زندگی بازگشتهاند و، پس از بازگشت، گزارشهایی حیرتانگیز از وضعیت نزدیک مرگ روایت میکنند. این تجربهها اغلب با مشخصههایی در اقصینقاط جهان گزارش شده است که، براساسِ بررسیهای آماری پژوهشگران، دارای مؤلفههایی با هستۀ مشترک است و، بهدلیلِ وجود هستۀ مشترک و فراگیر بودن تجربهها، بهعنوانِ مقولۀ مهم تجربی در پارادایم زیست-پزشکی حاضر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. بااینحال و بهرغمِ توجه جامعۀ پزشکی به این تجربهها، این سؤال همچنان مورد بحث است که آیا پارادایم حاضر تبیین موفقی از علت پدیدارشدنِ این تجربهها ارائه میدهد؟ اگر پارادایم حاضر در تبیین موفقِ این تجربهها ناکام باشد، آیا میتوانیم این تجربهها را اعوجاج پارادایم علوم زیست-پزشکی بدانیم؟ در این پژوهش برآنیم تا موضوع تجربههای نزدیک مرگ را بهعنوانِ یک نمونۀ موردی در ساختار پارادایم زیست-پزشکی و باتوجهبه تفسیر انقلابهای علمی تامس کوهن ارزیابی کنیم. <br />نتایج پژوهش حاضر نشان میدهد که موضوع تجربههای نزدیک مرگ در ساختار پارادایم زیست-پزشکی به اعوجاجی مقاوم تبدیل شده و پارادایم حاضر در مواجهه با این تجربهها در دوران فوقِعادی به سر میبَرد. زیرا بهرغمِ فرضیات گوناگونی که در 48 سال گذشته و پس از انتشار کتاب ریموند مودی در تبیین این تجربهها مطرح شده است، هیچ فرضیهای تاکنون پدیدۀ منسجم تجربهکنندگان را با تمام ملزومات آن توضیح نداده است. علاوهبراین، تکثر مفصلبندیها و منطقهای بدیعی که بهمنظورِ حل معمای تجربهکنندگان مطرح شده است نشان میدهد که پارادایم حاضر در ارائۀ الگوی حل به دانشمندانی که بر موضوع تجربههای نزدیک مرگ متمرکز شدهاند دچار ابهام شده و هرچند هنوز پارادایمی وجود دارد، اما هیچ اتفاقنظری دربارۀ چیستی آن در میان آزمایشها و نظریهپردازی پژوهشگران مشاهده نمیشود. https://kj.sbu.ac.ir/article_103306_90bba504dcbb286b7e03ed6c13c26029.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732215220230220The Theory of the Hierarchy of Beings in Sana’i’s Thoughtنظریه سلسله مراتب موجودات در اندیشه سنایی29331710330710.48308/kj.2023.226889.1114FAسیدعلیهاشمیان بجنورددانشجوی دکتری ادبیات فارسی/دانشگاه بهشتیاحمدخاتمیگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهیدبهشتی.تهران.ایرانJournal Article20220424 One of the solutions that philosophers have presented to justify the emergence of plurality from unity has been to consider a hierarchy of beings. Sana'i Ghaznavi is among the thinkers who believed in a hierarchy for beings and was influenced by the Neoplatonists in this discussion. But Sana'i is also influenced by religious wisdom. This has caused his opinion differ from Muslim Neoplatonic thinkers. His emphasis on the divine will and the dependence of the general intellect and the general soul on the matter is, more than anything else, what shows his difference from the Neoplatonic philosophers. While considering a role for mediators in creation, Sana'i emphasizes that they are a facet of the divine order and what is really the cause of creation of beings is divine power and God directly created beings. Sana'i is more intent on praising God and uses the general intellect and soul for this purpose. However, what really exists in his opinion is not the intellect and the soul, but God.یکی از راهکارهایی که فلاسفه برای توجیه پدیدآمدنِ کثرت از وحدت ارائه دادهاند درنظرگرفتنِ سلسلهمراتبی برای موجودات بوده است. سنایی غزنوی ازجمله اندیشمندانی است که به سلسلهمراتبی برای موجودات قائل بوده و در این بحث تحتتأثیر نوافلاطونیان بوده است. اما سنایی از حکمت دینی نیز تأثیر پذیرفته است. همین امر موجب شده که نظر او در عین تأثّر از اندیشمندان نوافلاطونیِ مسلمان، متفاوت از آنان باشد. آنچه بیش از هر چیز نمایانگر اختلاف سنایی با فیلسوفان نوافلاطونی است، تأکید وی بر ارادۀ الهی و وابستگی عقل کلی و نفس کلی به امر است. سنایی، ضمن درنظرگرفتن نقشی برای واسطهها در آفرینش، تأکید دارد که آنها وجهی از امر الهی هستند و آنچه واقعاً علت پدیدآمدنِ موجودات است قدرت الهی است و خداوند مستقیماً موجودات را خلق کرده است. سنایی بیشتر قصد تنزیه خداوند را دارد و عقل و نفس کلی را هم برای همین موضوع به کار میبرد اما آنچه از نظر او واقعاً وجود دارد نه عقل و نفس بلکه خداوند است. https://kj.sbu.ac.ir/article_103307_1ae58faa96fe46a4b35a8732dd7e4690.pdf