دانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823هیوم چگونه کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرد؟: نگاهی دوبارههیوم و بیداری کانت از خواب جزمیت؛ نگاهی دوباره73098011FAسید محمدحسنآیت الله زاده شیرازیدانشگاه شهید بهشتیارشجمشیدپوردانشگاه شهید بهشتی0009-0005-8113-0257Journal Article20180607ایمانوئل کانت در تمهیدات به صراحت میگوید که تذکّر و هشدارِ دیوید هیوم بود که او را نخستین بار از خوابِ جزمیت بیدار کرد. علیرغمِ اذعانِ کانت، هنوز بر کانتشناسان روشن نیست که هیوم دقیقاً چگونه کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرد. اختلافِ مفسران برخاسته از این است که در موردِ هیچ کدام از جوانبِ این تأثیر و تأثر اجماعی وجود ندارد. آیا بحثِ هیوم از علیت کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرد، یا بحثِ او از تعارضهای قوۀ تخیل؟ اگر اولی ست، کدام بحثِ هیوم از علیت؟ کدام کتابِ هیوم بر کانت تأثیر گذاشته است؟ آیا کانت اساساً آشناییِ دستاوّلی با مکتوباتِ هیوم داشته است؟ در مقدمه، پرسشهای مختلفِ مرتبط با مسئله را متمایز میکنیم. در بخشِ اول، به جنبۀ تاریخیِ تأثیرِ هیوم و میزانِ آشناییِ کانت با دو کتابِ هیوم میپردازیم. در بخشِ دوم، استدلال میکنیم که بحثِ هیوم از «اصلِ علّیِ عام» در کتابِ رسالهای در بابِ طبیعتِ انسان کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرده است. اگر دیدگاهِ ما دربارۀ نسبتِ هیوم و کانت درست یا موجه باشد، آنگاه سایرِ تأثیراتِ هیوم بر کانت را نیز باید با نظر به همین دیدگاه تبیین کرد. در نتیجهگیری، خلاصهای از یافتههای تحقیق را ارائه میکنیم.ایمانوئل کانت در تمهیدات به صراحت میگوید که تذکّر و هشدارِ دیوید هیوم بود که او را نخستین بار از خوابِ جزمیت بیدار کرد. علیرغمِ اذعانِ کانت، هنوز بر کانتشناسان روشن نیست که هیوم دقیقاً چگونه کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرد. اختلافِ مفسران برخاسته از این است که در موردِ هیچ کدام از جوانبِ این تأثیر و تأثر اجماعی وجود ندارد. آیا بحثِ هیوم از علیت کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرد، یا بحثِ او از تعارضهای قوۀ تخیل؟ اگر اولی ست، کدام بحثِ هیوم از علیت؟ کدام کتابِ هیوم بر کانت تأثیر گذاشته است؟ آیا کانت اساساً آشناییِ دستاوّلی با مکتوباتِ هیوم داشته است؟ در مقدمه، پرسشهای مختلفِ مرتبط با مسئله را متمایز میکنیم. در بخشِ اول، به جنبۀ تاریخیِ تأثیرِ هیوم و میزانِ آشناییِ کانت با دو کتابِ هیوم میپردازیم. در بخشِ دوم، استدلال میکنیم که بحثِ هیوم از «اصلِ علّیِ عام» در کتابِ رسالهای در بابِ طبیعتِ انسان کانت را از خوابِ جزمیت بیدار کرده است. اگر دیدگاهِ ما دربارۀ نسبتِ هیوم و کانت درست یا موجه باشد، آنگاه سایرِ تأثیراتِ هیوم بر کانت را نیز باید با نظر به همین دیدگاه تبیین کرد. در نتیجهگیری، خلاصهای از یافتههای تحقیق را ارائه میکنیم.https://kj.sbu.ac.ir/article_98011_a27011678db232be4bc660d9e5900a1e.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823Compare the Sociological and Systems Approach on Relationship the Rational and the Social: With an Emphasis on Kusch’s and Lumann’s Theoryمقایسه رویکرد جامعهشناختی و سیستمی در بیان رابطه امر عقلانی و امر اجتماعی: با تأکید بر نظریه مارتین کوش و نیکلاس لومان315098008FAمریمبختیاریانگروه فلسفه هنر، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.Journal Article20160726It was important the relationship between the rational and the social for philosophers and sociologists from the distant past. This question refers to the relationship between reality and knowledge. The philosophical enlightenment has insisted on the importance of the human rationality in knowledge and social development. That is human rationality determines the affairs of society and knowledge. But after Marx’s criticism of capitalism, this thought became strong that society determines human consciousness. After that society placed inside reality and knowledge as the third pole. The third pole influenced on two other poles. With considering meaning as a human projection after Nietzsche, philosophy is closer to sociology. Even in the some cases it seems, a form of sociologism. The sociologism is a main component in contemporary thought. For this reason the many of critics don’t accept postmodern philosophy. For instance, Foucault says human entity is created by the structural changes of societies in history. In fact this matter became common after Niettzsche. The power that philosophy was given to human gradually reduced. This orientation led to decline of the power of Cartesian subject. The idea gained strength that human don’t determines meaning and the evolution of affairs alone, because of communication and social relations were ahead of him. That is, the social is determinative and it guides the rational. This was in itself a critique of modernistic individualism. This is the sociological enlightenment will seek the causes of events in the communities. While philosophical enlightenment gives all authority to human rationality, sociological enlightenment gives a part of authority to society. In this conception of human and society are not independent. Human cannot stand outside society. Then human should study society from within. Of course this is due to the bounded rationality of human. Human cannot forecast the future and changes. Then the human rationality is cause and effect in the social rationality. In recent years it is said from a form systemic rationality that both covers. This paper studies the aforementioned approach in the sociology of knowledge by studying the effective contemporary thoughts. It is important to express philosophical aspects of both approaches. Of course sociological approach introduces a type of the communication of dependence between them, but systems approach modifies the dependence and instead of argues from their correlation. This is mainly because of the importance of communicative nature of science and knowledge. In the approach human is a conscious system that is a part of communication. This paper attempts to explain the relationship between the rational and the social from two theoretical perspectives. There are similarities and differences their between. Of course, systems approach is saw more philosophical. In fact holism gives a philosophical aspect to it. In the survey have importance the relationship between reality, human and knowledge. These are common subjects in the philosophy, sociology and the sociology of philosophical knowledge, but their methodology is different. In fact, each of different branches of human sciences has special method. It seems systems approach is closer to philosophical method. فلسفه و جامعهشناسی در مسائل مشترک و با روشهای متفاوت به یکدیگر نزدیک میشوند. در این نزدیکسازی به شرط بهرهمندی از نوعی تاریخگرایی پساهگلی، جامعهشناسی قدری انتزاع و فلسفه مایههای انضمامی به دست میآورند که میتوان آن را در روششناسی جدید سیستمی و در مواجههی روشنگری از منظر جامعهشناختی و فلسفی ملاحظه کرد. در این مواجهه امر عقلانی و اجتماعی، سوژه و ابژه، شأن هستیشناختی برابری پیدا میکنند. این نوشتار با تحلیل دادههای به دست آمده از مطالعهی آرای برخی از اندیشمندان برجستهی فلسفه و جامعهشناسی به شرح موانع معرفتی و معرفی روشنگری از منظری جامعهشناختی و نیز به تعدیل جامعهشناسیگرایی کوش میپردازد که هستومندهای عقلانی را اجتماعی و کاملاً وابسته معرفی میکند. بدین منظور دیدگاه معرفت سیستمی که بر مبنای عقلانیت محدود انسانی، غلبهی نوعی عقلانیت سیستمی و معرفت درونی واقعیتهای اجتماعی را نوید میدهد میتواند مفید باشد. این دیدگاه پرسپکتیو عمودی دیدگاههای اومانیستی و عقلانیت خودبنیاد روشنگری را کنار میگذارد و با تقسیم یکسان عاملیت میان انسان و جامعه امر عقلانی و اجتماعی را همبسته معرفی میکند.https://kj.sbu.ac.ir/article_98008_75d60527c14584b51f3c45b5a35636a7.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823Understanding and Describing the Universal Aesthetics Model (Nature-Environment) Based on John Dewey’s Theories and its Relationship with Contemporary Environmental Aestheticsشناخت و تبیین الگوی زیباییشناسی همگانی (طبیعت – محیط) بر اساس آرای جان دیویی و نسبت آن با زیباییشناسی محیطی معاصر*517498010FAمصطفیحسین زادهنویسنده نویسندهمحمدرضاشریف زادهنویسنده مسوولJournal Article20170813Contemporary Aesthetics has its roots in two major approaches: new developments in art and Philosophy of art, and trends in meta-art and met philosophy of art; each with distinct aesthetics perspectives. Contemporary aesthetics was emerged and developed in the United States of America in the second half of the 20th century and in particular during its last three decades. The changes it Underwent were not impertinent to contemporary Scientific paradigms and philosophy; yet its basic concepts and perspective alterations were introduced by John Dewey in the first half of the 20th century.
“Nature-Environment” is one of the main components of contemporary aesthetics and Dewey’s aesthetic paradigm. The fundamental question is to see whether a universal aesthetics model of nature-environment can be accounted for and incorporated in contemporary trends in environmental aesthetics through understanding of Dewey’s aesthetic paradigm.
The aim of this study was to understand the contemporary aesthetics of nature- environment from the perspective of universal aesthetics and based on Dewey’s Theories. Accordingly, the characteristics of Dewey’s Aesthetic paradigm were first identified using the inferential-analytic method and a universal aesthetics model of nature-environment was then proposed based on Dewey’s aesthetic components and the review of existing models. Finally, its relationship with environmental aesthetic, the aesthetics of human environments and everyday life, and sustainable aesthetics was elaborated on.زیبایی شناسی معاصر از نیمه ی دوم قرن بیستم به ویژه از سه دهه آخر قرن در آمریکا ظهور و گسترش یافته است. این تغییرات بی ارتباط با پارادایم های فلسفی و علمی زمانه ی خود نیست. امّا مفاهیم بنیادین و تغییر نگرش زیبایی شناسی معاصر در نیمه ی اول قرن بیستم توسط جان دیویی طرح ریزی و مطرح شده است.طبیعت-محیط یکی از مولفه های اصلی در زیبایی شناسی معاصر و همچنین پارادایم زیبایی جان دیویی است. پرسش بنیادین اینکه آیا با شناخت پارادایم زیبایی جان دیویی می توان مدلی از زیبایی شناسی همگانی محیط-طبیعت تبیین و آن را در گرایش های معاصر زیبایی شناسی محیطی لحاظ کرد.هدف از این تحقیق شناخت زیبایی شناسی معاصر طبیعت-محیط از دیدگاه زیبایی شناسی همگانی بر اساس آرای جان دیویی است. به همین دلیل با روش تحلیلی-استنباطی به شناخت پارادایم زیبایی جان دیویی پرداخته آنگاه مدل زیبایی شناسی همگانی پیشنهاد شد،سپس نسبت آن را با گرایش های زیبایی شناسی محیطی و رویکردهای مرتبط بررسی گردید.https://kj.sbu.ac.ir/article_98010_cad44517b35950ca85cffe44458ff25a.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823The priori in the thought of Kant, Heidegger, and Gadamerامر پیشین در اندیشه کانت، هایدگر و گادامر7510698013FAمهدیخبازی کناریعضو هیئت علمی دانشگاه مازندراننداراه باردانشجوی دانشگاه مازندرانJournal Article20170927This article seeks to understand that the epistemological and ontological aspects of the priori. This concept plays a role in the thought of Kant as the consistency of essential and epistemological terms. And in Heidegger's and Gadamer's thoughts, life continues to exist. This article seeks to understand that the epistemological and ontological aspects of the former are reflected in Heidegger and Gadamer's thoughts. Kant, in the epistemological context, and Heidegger uses in the ontological field, and Gadamer place on the combination of these two epistemological and ontological views. In short, the priori in Kant's epistemology is an integral part of the mind and is necessary for the realization of the reality and experience. In Heidegger's ontology, the priori is the former perception of being that the foundation of knowledge is in the realm of experience. And in Gadamer's thought, the priori is a rational necessity that the history of the individual and its belonging to the tradition and society are its ontological nature.مقاله حاضر، ضمن پرداختن به پیشینه تاریخی امر پیشین تصریح می کند که این مفهوم در اندیشه کانت به مثابه قوام بخش احکام ضروری و معرفت شناختی ایفای نقش می کند و در اندیشه هایدگر و گادامر به وجهی دیگر ادامه حیات می دهد. این مقاله در جستجوی فهم این مساله است که وجوه معرفت شناسانه و هستی شناسانه از امر پیشین در اندیشه هایدگر و گادامر چگونه خود را نشان می دهد. کانت در ساحت معرفت شناختی و هایدگر در ساحت هستی شناختی امر پیشین را بکار برده و گادامر به روایتی دیگر امر پیشین را در امتزاج این دو دیدگاه معرفت شناختی و هستی شناختی با یکدیگر قرار می دهد. به اختصار می توان گفت، امر پیشین در معرفت شناسی کانت، جزء ساختار لاینفک ذهن بوده و لازمه تحقق حکم ناظر بر واقع است. در هستی شناسی هایدگر، امر پیشین درک پیشین از وجود است که بنیاد شناخت در ساحت تجربه است و در اندیشه گادامر امر پیشین، ضرورتی عقلانی است که تاریخمندی فرد و تعلق آن به سنت و جامعه، وجه هستی شناختی آن استhttps://kj.sbu.ac.ir/article_98013_0f5e0b65d55a65be313a1a01f6e8c4d4.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823The relationship of the subject and language and its impact on masculine and feminine discourses from Kristeva’s viewpoint”زمینه های پیشازبانیِ شکل گیری سوژه در اندیشه کریستوا10712697992FAمرضیهدارابیدانشگاه آزاد اسلامی- واحد تهران شمالمجیداکبریدانشگاه آزاد اسلامی- واحد علوم تحقیقات تهرانJournal Article20150905Kristeva’s subject in process theory may be assumed as a composition of two psychoanalysis and linguistic fields. There is no doubt Lacan’s psychoanalysis is visible in works of Kristeva as a methodological connection link. The primary writings of Julia Kristeva are based on Lacan’s perceptions (pre-mirror image and Oedipus complex). She provides these two phases as necessary conditions for achieving what she later expresses it as ‘subject in processes’. But unlike Lacan, Kristeva is always aware of social and historical aspects of subjectivity and here affected by Foucault and similar to Foucault she deems formation of subject in some consideration derived from history, society, and power. Likewise, Kristeva has been also influenced by Saussurean linguistics. It can be implied that the pattern of semiotic space of Kristeva has been formed from link among Lacan, Freud, and Saussurean semiotics. Her perception of the related semiotic and symbolic functions to social and psychological life is based on distinction made by Freud among pre-oedipal and oedipal motives. It can be said Kristeva considers semiotic realm as a maternal- feminine space (Chora). If a subject is placed a pre-oedipal semiotic action; in contrast, a symbolic subject is an oedipal system that has formed by rule of name of the father (nom du pére) of Lacan and these two form together the existing pole in ‘speaking subject’ نظریه سوژه ی سیال کریستوا را میتوان تلفیقی از دو حوزه روانکاوی و زبانشناسی در نظر گرفت. نوشته های اولیه کریستوا بر تحلیل های لاکان از مرحله آینهای و عقده ادیپ مبتنی است. این دو مرحله شرایط لازم را برای شکلگیری آنچه وی بعدها «سوژه در فرآیند» میداند فراهم میآورد. اما برخلاف لاکان، کریستوا جنبههای اجتماعی و تاریخی سوبژکتیویته را نیز در نظر میگیرد. از سوی دیگر کریستوا از نظریه زبانشناسی سوسوری نیز متاثر بوده است. میتوان گفت الگوی کنش معنایی کریستوا از پیوند روانکاوی لاکانی و نشانهشناسی سوسور گرفته شده است. تصور او از کارکردهای نشانهای و نمادین که به زندگی اجتماعی و روانی مربوط میشود، مبتنی بر تمایز انگیزههای پیشاادیپی و ادیپی میباشد، در مقابل امرنمادین سیستم ادیپ شدهای است که به واسطه قانون پدر شکل گرفته است و این دو با هم دو وجه «سوژه سخنگو» را تشکیل میدهند. در این مقاله قصد داریم به این زمینههای نشانهای شکلگیری سوژه بپردازیم. کریستوا با تکیه بر امر مادرانه، علیه تقلیل معاصر سوژه به قلمرو نمادین استدلال میکند.https://kj.sbu.ac.ir/article_97992_0dc76f2b5c3bada7c8bf8a8cbf02a968.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823The Statement of Aesthetic Qualities and Judgments Based on Frank Sibley’s Critical Discourseتبیین کیفیات و احکام زیباشناختی در گفتمان انتقادی نزد فرانک سیبلی12716697994FAهانیهدلاوریاندانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات تهراننادرشایگان فراستادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه هنر اصفهان0000-0003-0316-8397Journal Article20161015Frank Sibley’s ideas have affected contemporary philosophers’ views interested iaesthetics. In this regard, most studies have focused on his initial works. He argues in aesthetics that aesthetic notions are not so rule-based that one can well use an aesthetic word merely by distinguishing the non-aesthetic features of an object. Therefore, a person with normal eyes, ears and brain may not be able to distinguish the aesthetic features of the object (because only non-aesthetic features could be distinguished by these abilities). Thus, the existence of “taste” is necessary for distinguishing the aesthetic features and proper use of such words. This paper studies Sibley’s ideas regarding aesthetic qualities and judgments as well as the role of taste as a cognitive ability. Furthermore, the reason why a critic may defend aesthetic judgments and share his findings with addressees has been investigated. So, the paper, based on examples, seeks to precisely state the methods by which the aesthetic feelings of the viewer are nurtured and to pose this question that how through this, one can gain mastery of aesthetic words because the answer to this question gives information on the critic’s discourse.نظرات فرانک سیبلی در میان فیلسوفان معاصر علاقمند به زیباشناسی تأثیرگزار بوده است. اگرچه عمده ی بررسی ها، تنها بر روی کارهای اولی اش تمرکز داشته اند. وی در مباحث زیباشناختی چنین استدلال می کند که مفاهیم زیباشناختی به آن صورت قاعده مند یا مقید نیستندکه بتوان یک واژه زیبایی شناختی را صرفاً با امکان مشخص ساختن ویژگی های نازیباشناختی شیء به درستی بکاربرد. در نتیجه، شخصی با چشم و گوش و هوش طبیعی شاید قادر به مشاهده ویژگی های زیبایی شناختی شیء نباشد. (از آنجائیکه صرفاً ویژگی های نازیباشناختی با این توانمندی ها قابل مشاهده هستند) از این رو وجود "ذوق" جهت تمیز دادن این ویژگی های زیبایی شناختی و به کاربردن درست این نوع واژگان مورد نیاز است. در این مقاله، شرح سیبلی در رابطه با کیفیات و احکام زیباشناختی و به موازات آن جایگاه ذوق به عنوان نوعی توانایی ادراکی، مورد بررسی قرار می گیرد به علاوه دلیل اینکه چگونه ممکن است منتقد از قضاوت های زیباشناختی دفاع و مخاطب را در مشاهدات خود سهیم گرداند مورد تأمل و مداقه قرار گرفته است. از این رو مقاله به شیوه ای مبتنی بر ارائه مثال ها و نمونه ها برآن است تا به تبیین دقیق روش هایی بپردازد که به مدد آنها حس زیبایی شناختی مخاطب گسترش یافته و این پرسش را پیش رو بگذارد که چگونه می توان از این طریق بر واژگان زیباشناختی تسلط یافته، چرا که پاسخ با این مهم، پاسخ به گفتمان منتقد است.https://kj.sbu.ac.ir/article_97994_4cc8e5f0715a9cb35123b9640ea5b019.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823The manifestation of the Aesthetics and Artistic Embodiments According to the Illumination Philosophy of Suhrawardiظهور زیبایی و هیأت هنری در پرتو انوار اشراقی فلسفه سهروردی16718697997FAمحمدرحیمیان شیرمرددانشجوی دکتریعباسذهبیاستادیار دانشکده الهیات و فلسفه دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهرانJournal Article20160925The importance of the ontological and epistemological aspect of aesthetics as a concept and an aesthetic embodiment of it has laid down foundations for philosophical deliberations. From Socratic deliberations to the 18th century aesthetic formations, despite the changes in their achievements and the different attitudes toward them, a philosophical background has appeared in art theorization as an object of knowledge. Here the most philosophical attitude to abstract the aesthetic and artistic theories from philosophic texts and their categorization is the reconstructing and perusing of those theories according to the whole and integrated body of the texts and the inferring of the details from the above-mentioned philosopher’s general viewpoints.
The present essay intends ,through the explanation of the aesthetic aspects of the works and the general viewpoints of Shahabaddin Suhrawardi with the consideration of his works’ structures and their general formations along with his imagining of the Visionary Worlds and the Hanging Images , to indicate the fact that the hierarchical formation of those worlds , their relation and affinity to one another, the explanation of the Illumination (ishraqi) Doubting Knowledge to perceive its pertaining truths and facts are all of an aesthetic formation and an artistic facet. The clarification of the philosophical basics of the art and aesthetics included in the illumination (ishraqi) philosophy and the integrating categorization of the features of each one of them is another goal pursued in this study.شأن وجودشناختی و حیث معرفتی زیبایی به مثابه یک مفهوم و امر زیبا به عنوان وجه تحققی آن، زمینه های تأملات فلسفی در این باب را فراهم آورده است. از تبیین سقراطی تا صورتبندی های قرن هیجدهمی در قبال زیبایی، با وجود رهیافت ها و تفاوت رویکردها، زمینه های فلسفی برای نظریه پردازی در مورد هنر همچون متعلق شناخت پدید آمده است. در این میان فلسفی ترین مواجه برای استخراج و دسته بندی نظریه های زیبایی شناسی و هنری از متون فلسفی بازسازی و خوانش این نظریه ها از کلیت و پیکره این متون و استنباط امور جزئی از دیدگاه های کلی فیلسوف است.این مقاله قصد دارد با شرح وجوه زیباشناختی آثار و آرای کلی کلی سهروردی از حیث ساختار و هیأت کلی اثر و جنبه های ابداعی عالم و صور معلقه، این حقیقت را نشان دهد که صورتبندی سلسله مراتبی عوالم، ربط و نسبت آن ها با یکدیگر و تبیین معرفت تشکیکی اشراقی برای ادارک حقایق و معارف، پیکری زیباشناختی و وجهی هنری دارد. توضیح مبانی فلسفی زیبایی شناسی و هنر در بطن حکمت اشراقی و دسته بندی انضمامی ویژگی های هریک ا آن ها، هدف دیگری است که این نوشتار دنبال کرده است.https://kj.sbu.ac.ir/article_97997_b0f269bbf285123d33365ec575f24d63.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823Universality of Art in the evolutionary aesthetics of Denis Duttonاهمیت اصالت اثر هنری از منظر مخاطب در زیباشناسی تکاملی دنیس داتن18720897998FAروجاعلیزادهدانشجوی دکتری دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهرانهادیصمدیعضو هیات علمی دانشگاه آزادJournal Article20180416Denis Dutton (1941-2010) claims that art and aesthetics are types of evolutionary adaptations that are shaped by natural selection and sexual selection. They have been derived from human instincts and the common nature of human beings. His theory of art is based on evolutionary theory. His last book, The art instinct: Beauty, pleasure, and human evolution, is a complete defense of this claim. One of the most important and most interesting of his defenses is the existence of common aesthetic tastes and artistic preferences that all humans throughout the world and in different historical periods share it. Based on the available commonalities in the artistic tendencies and preferences of the people, Dutton compiles a list of twelve criteria for the artistic affairs. He thinks that some of the criteria in the list are shaped by natural selection and the others by sexual selection.دنیس داتن[1]، فیلسوف معاصر امریکایی (1941-2010)، دعوی آن دارد که هنر و زیباشناسی گونهای سازگاری تکاملی و برآمده از انتخاب طبیعی و انتخاب جنسیاند و ریشه در غرایز انسانی و سرشت مشترک انسانها دارند. او که نظریهی تکامل را مبنای نظریهی هنر خود قرار میدهد در کتاب غریزهی هنر: زیبایی، شعف و تکامل در تأیید ادعای خود، به موارد گوناگونی میپردازد که از مهمترین و جالب توجهترین آنها سلیقههای مشترک زیباشناسی و ترجیحهای هنری مشابه میان انسانها در همهجای جهان و در دورههای گوناگون تاریخی است. داتن با توجه به اشتراکهای موجود در تمایلها و ترجیحهای هنری انسانها، فهرستی دوازدهگانه شامل معیارهای لازم برای هنری بودن امور تدوین میکند که بخشی از معیارهای موجود در این فهرست با انتخاب طبیعی و بخشی از آنها با انتخاب جنسی در ارتباطاند. به عقیدهی او بخش قابل توجهی از هنرها محصول انتخاب جنسی هستند و انتخاب طبیعی به تنهایی برای توجیه وجود همیشگی و ماندگار هنرها کافی نیست.[1] Denis L. Duttonhttps://kj.sbu.ac.ir/article_97998_f511755a6359603cdeceb64db9bdac40.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823The Relation between Moral Values and Aesthetic Values in Artworksنسبتِ میانِ ارزشهایِ اخلاقی و ارزشهایِ زیباییشناختی در اثرِ هنری20922698001FAمحسنکرمیدانشجوی دکتری فلسفهی هنر: دانشگاه علوم و تحقیقات تهران0000-0003-3669-1029مالکحسینیاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشکدهی الاهیّات و فلسفهJournal Article20160612The problem that there are relations between moral values and aesthetic values is a most important concerns of the philosophy of art today. In the other words, the question is whether moral criticism is related to aesthetic criticism. In response to this question, three positions have taken, in which the position of moderate confirmers seems acceptable. Moderate confirmers agree with each other in confirming that there are relations between moral values and aesthetic values, but are disagree in how they are related, and they think that moral virtue/vice and aesthetic merit/demerit are related in several ways. Here, it can be found, at least, four important views, of which are worth to speak: (1) sometimes a moral virtue in a work of art becomes an aesthetic merit in it, (2) sometimes a moral vice in a work of art becomes an aesthetic demerit in it, (3) sometimes a moral vice in a work of art results in an aesthetic merit in it, and (4) sometimes an aesthetic merit in a work of art results in moral virtue.مسألهیِ وجودِ نسبت میانِ ارزشهایِ اخلاقی و ارزشهایِ زیباییشناختی یکی از مهمّترین دغدغههایِ فلسفهیِ هنر در روزگارِ ما است. به عبارتِ دیگر، مسأله از این قرار است که آیا نقدِ اخلاقی و نقدِ زیباییشناختیِ اثرِ هنری ارتباطی با یکدیگر دارند یا نه. در پاسخ به این پرسش موضعگیریهایِ گوناگونی صورت گرفته است، که، از آن میان، موضعِ مؤیّدانِ میانهرو بیش از همه پذیرفتنی مینماید. مؤیّدانِ میانهرو در تأییدِ وجودِ نسبتی میانِ ارزشهایِ اخلاقی و زیباییشناختی با یکدیگر همداستاناند، امّا در چگونگیِ برقراریِ این نسبت با یکدیگر اختلافنظر دارند، و محاسن/معایبِ اخلاقی و مزایا/نواقصِ زیباییشناختی را به انحاءِ متفاوتی با یکدیگر مرتبط میدانند. در این میان، دستکم ردِّ چهار نسبت را میتوان در آراءِ ایشان پی گرفت: (1) گاهی حسنِ اخلاقیِ اثرِ هنری سببسازِ مزیّتِ زیباییشناختیِ آن میگردد، (2) گاهی عیبِ اخلاقیِ اثر موجبِ نقصِ زیباییشناختیِ آن میشود، (3) گاهی عیبِ اخلاقیِ اثر به مزیّتِ زیباییشناختیِ آن میانجامد، و (4) گاهی مزیّتِ زیباییشناختیِ اثر به حسنِ اخلاقیِ آن ختم میشود.https://kj.sbu.ac.ir/article_98001_8be37c6a297eb1216d7b056b441d6dab.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823Practice of Philosophy, Politics and critique of Ideology for Louis Althusserپراتیکِ فلسفه، سیاست و نقد ایدئولوژی نزد لویی آلتوسر22724598003FAنویدگرگین پاوهدانشگاه شهید بهشتی0000-0001-9910-1271Journal Article20180626Althusser introduces the question of ideology into a new level of discussion. He redefines the concepts of human science by borrowing ideas from Freudian psychoanalysis. When Althusser defines ideology not "false consciousness" or " consciousness of the inverted world," but also a kind of "ignorance" or “inconsciousness,” which stands at odds with humanism and economism. For Althusser, this is the reappearance of Marx's fundamental theses, in order to accomplish it. Althusser immediately encountered a variety of criticisms that reveal various aspects of his theory. He follows the logic of his argument by departing from the problem of "reproduction," and ending it with "subjection". We will reveal that Althusser can not argue with "ideology" unless it has already been made a distinction between "science" and "politics". And we will not be able to answer the question of ideology without explaining fundamental elements such as "politics" and "philosophy". But then it goes without saying that philosophy itself is nothing but a ruminated (ruminé) politics. And so for Althusser, philosophy can not be conceptualized. Philosophy has no Essence, but philosophy can only be applied. In Althusser, we claim that philosophical practice is a theoretical political action or critique of ideology, and although the ultimate goal of this activity is the actualization of philosophy itself, Althusser's theory does not provide the possibility of going beyond the level of "action" or Emancipation. Finally, we see that Althusser, however, describes the rational relation between philosophy, politics and ideology, but can only explain the "critique" at the political level and can not go beyond it.آلتوسر مسئله ی ایدئولوژی را وارد سطح جدیدی از بحث می کند. او با وام گرفتن ایده هایی از «روانکاوی» فرویدی مفاهیم علوم انسانی را دوباره صورتبندی می کند. وقتی آلتوسر ایدئولوژی را نه «آگاهی کاذب» و یا «آگاهی از جهان واژگون»، بلکه قسمی «ناآگاهی» تعریف میکند؛ همزمان با انسانگرایی (humanisme) و اقتصادگرایی (economisme) سر ستیز دارد. نزد آلتوسر این امر بازصورتبندی تز های بنیادی مارکس است، به جهت تحقق آن. آلتوسر بلافاصله با انواع نقد هایی مواجه شد که وجوه متنوع نظریه ی او را آشکار کردند. او منطق بحث خود را با آغاز از مسئله ی «بازتولید» پی می گیرد و آن را با «انقیاد» (subjection) پایان می بخشد. آشکار خواهیم کرد که آلتوسر نمی تواند از «ایدئولوژی» بحث کند مگر آنکه تمایز آن از «علم» و «سیاست» را از قبل روشن کرده باشد. و نتیجه خواهیم گرفت بدون روشن کردن عناصری بنیادی چون «سیاست» و «فلسفه» نخواهیم توانست مسئله ی ایدئولوژی را پاسخ دهیم. اما در ادامه نیز آشکار می شود خود فلسفه چیزی نیست جز سیاستِ نشخوار شده (ruminé) یا پرداخت شده. و بنابراین برای آلتوسر فلسفه را نمیتوان مفهوم پردازی کرد. فلسفه هیچ ذاتی ندارد، بلکه تنها می توان فلسفه را به کاربست. مدعی هستیم در آلتوسر پراتیک فلسفی، کنش سیاسی نظری یا نقد ایدئولوژی است و گرچه غایت این فعالیت فعلیت خود فلسفه است، اما در نظریهی آلتوسر امکان فراروی در سطح «فعیلت» یا رستگاری (Emancipation) فراهم نیست. در نهایت میبینیم که هرچند آلتوسر نسبتی عقلانی بین فلسفه، سیاست و ایدئولوژی را شرح میدهد اما تنها میتواند «نقد» را در سطح سیاسی تبیین کند و توان فراروی از آن را ندارد.https://kj.sbu.ac.ir/article_98003_d90f5f9cfccb42269fdf5eaafb1408bd.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823How the Universally and Naturally-Lived Experience Evolved into an Aesthetic Experience in John Dewey’s Thoughtتبیین نحوه دگردیسی تجربه عام زیسته و طبیعی به تجربه زیباشناختی در اندیشه دیویی24727498005FAسعیدهگل محمدیواحد علوم و تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایرانشمس الملوکمصطفویواحد علوم و تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایرانJournal Article20170409In a specific stage of his contemplation, John Dewey (1859-1952), the American pragmatist philosopher, concentrated on art and aesthetics which resulted in the book Art as Experience (1958 ). Analytical in form and romantic in content, the book relies on the simplest notions of living to present a perfect experience of aesthetics.
Being an experimentalist in offering the pragmatic foundations of his thought, Dewey employs experience as a key to open the gates of aesthetics to himself and to all others. As is manifest in the title of this well-known work, for Dewey art is an experience while beauty is an event whose platform is the most rudimentary, natural routine of life. This paper, while aiming to show how Dewey, in the scope of Art as Experience, laid the foundations of the most beautiful experiences of human being in nature, attempts to explain the development and transformation of art experience in his thought, expounding on the fact that how Dewey, as the philosopher of life, can be situated in the position of expressing art and aesthetic.جان دیویی(1952-1859)، فیلسوف پراگماتیست آمریکایی در مرحله ای از تأملاتش،درباره هنر و زیباشناسی تأمل کرده که حاصل آن کتاب هنر به مثابه تجربه(1958)است.این اثر در فرمی تحلیلی و با محتوایی رمانتیک و با تکیه بر ساده ترین انگاره های زیستی برای به دست دادن تجربه ای اعلی از زیباشناسی تألیف گردیده است.دیویی در به دست دادن مبانی عمل گرایانه اندیشه اش،تجربه گراست و تجربه شاه کلیدیست که درهای زیباشناسی را بر وی و از طرف وی برای همگان خواهد گشود.آن چنان که از عنوان اثر شناخته شده اش در این زمینه بر می آید برای وی هنر به مثابه نوعی تجربه است و زیبایی رخدادی است بر بستر ساده ترین روال طبیعی زندگی.این مقاله بر آن است تا در گستره هنر به مثابه تجربه ضمن نشان دادن این که دیویی چگونه پایه های زیباترین تجارب بشری را در جهان طبیعت می گذارد،نحوه نضج گیری و سپس سیر تحول تجربه هنر را در اندیشه وی روشن سازد و معلوم دارد که چگونه می توان دیویی را به عنوان فیلسوف زندگی بر مسند بیانگری درباره هنر و زیبایی نشاند.https://kj.sbu.ac.ir/article_98005_cd2992dd46ac50978482d83c7f510331.pdfدانشگاه شهید بهشتیشناخت2008-732211120180823Metaphysics according to logical positivists and early wittgensteinمتافیزیک نزد پوزیتیویستهای منطقی و ویتگنشتاین متقدم27530598006FAامیررضاجوادیکارشناس ارشد فلسفه دانشگاه شهید بهشتیحسینوالهاستادیار گروه فلسفه دانشگاه شهید بهشتی0009-0006-7890-4087Journal Article20150518Ludwig Wittgenstein is one of the pioneers of philosophy of language who maintained critical attitudes against metaphysics. Early Wittgenstein considers metaphysics as nonsense because metaphysical propositions do not picture any state of affairs. To understand this, we need to have a thorough comprehension of what metaphysics is as well as what delicate limits separate linguistics from ontology. Wittgenstein's verdict about metaphysics is in fact a judgment on language and it's limits rather than on existence or nonexistence of a sphere of Reality. But many, including logical positivists, were mistaken about Wittgenstein's sentence. logical positivists consider metaphysics as nonsense too, but this is different from what Wittgenstein claimed. The difference is clearly visible in Tractatus. In Tractatus, Wittgenstein obviously goes beyond the limits he sets and declares that the mystical exists. This sentence is nonsense based on Tractatus's thesis! Yet, it shows the apparent difference of logicalلودویگ ویتگنشتاین از پیشگامان و پدران فلسفۀ زبان است که در قبال متافیزیک رویکردی انتقادی اتخاذ میکند. ویتگنشتاین متقدم با طرح نظریۀ تصویری، در نهایت با توجه به اینکه گزاره های متافیزیکی تصویری از امور واقع نیستند، حکم به بیمعنایی متافیزیک میکند. درک صحیح این حکمِ ویتگنشتاین در گرو داشتن تلقی درستی از متافیزیک است و در پرتو تفکیک موشکافانۀ هستی شناسی از زبانشناسی صورت میپذیرد. رأی ویتگنشتاین در باب متافیزیک رأییست ناظر به زبان و محدودیتهای آن و نه وجود یا عدمِ وجودِ حوزه ای از هستی. اما بسیاری، از جمله پوزیتیویستهای منطقی، در باب این سخن ویتگنشتاین دچار اشتباه شده اند. از نظر پوزیتیویستهای منطقی نیز متافیزیک بیمعناست اما این بیمعنایی با آنچه ویتگنشتاین ادعا میکند متفاوت است. تفاوتی که به روشنی در تراکتاتوس نیز قابل مشاهده است. ویتگنشتاین در تراکتاتوس آشکارا پا را از حدودی که معین کرده فراتر میگذارد و اعلام میکند که امر راز آمیز وجود دارد. هرچند بنا بر آموزه های تراکتاتوس چنین حکمی نیز در زمرۀ بیمعنایان قرار میگیرد با اینحال تفاوت آشکار رویکرد پوزیتیویسم منطقی و اندیشههای ویتگنشتاین را به خوبی نمایش میدهد.https://kj.sbu.ac.ir/article_98006_9dd3559fab10c10e1778b729b1387784.pdf