دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 language and Representation of Culture in Stuart Hall's Theory زبان به منزله بازنمایی فرهنگ از دیدگاه استوارت هال با توجه به نظر فردیناند دو سوسور 7 22 98015 FA شیما بحرینی دانشجوی دکتری، رشته فلسفه هنر، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران دکتر مالک حسینی استادیار، رشته فلسفه هنر، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران 0000-0002-2204-8289 Journal Article 2016 11 26 Cultural Studies is fairly new in humanities that has been developed since 1980 , specially in the U.S., as a method. Stuart Hall has developed this field in a few books as Representation: Cultural Representations And Signifying Practices, and Encoding/ Decoding in the Center of Contemporary Cultural Studies. Hall suggests that language is the representation of culture ,which is quite inseparable from it. The processes of encoding and decoding take place within/ by means of culture and as the culture is perpetually moving and changing, signification and meanings getting shaped, are not static either, andare changing all the time, so the meaning is not fixed and unitary, and is continously getting constructed along with the changing culture. This paper is to show that although the culture and representation try to fix the meaning according to the norms the leading culture and discourse, they deconstruct themselves at the same time and give way to the new readings of them. So, unlike the leading culture and discourse, one can always create and build new meanings that each can be an event to deconstruct the culture and Art and lead them to the new paths. مطالعات فرهنگی زمینهای نسبتا جدید در علوم انسانی است که از دهه ۱۹۸۰ میلادی، بالاخص در امریکا شکل مدون یافت و از پیشگامان ان ، استوارت هال است که این نظریه را به صورتی نظام مند در اثاری همچون: بازنمایی: بازنمایی فرهنگی ، و عمل رمزگذاری/ رمزگشایی در محور مطالعات فرهنگی معاصر، به تفصیل مورد بررسی قرار داده است . از دیدگاه هال، زبان، بازنمایی فرهنگ است و از ان جدا نیست. فرایند رمزگذاری و نیز رمزگشایی در دل فرهنگ و از مسیر ان شکل میگیرد و از انجا که فرهنگ مدام در حرکت و تغییر است، دلالت و فرایند شکل گیری معنا نیز ثابت نیست و پیوسته دگرگون میشود. بنابراین، معنایکه و تثبیت شده نیست و همزمان با حرکت فرهنگ، از نو برساخته می شود. این مقاله بر ان است نشان دهد که با توجه به نظریه مطالعات فرهنگی چگونه فرهنگ و ابزار ان، بازنمایی-زبان- در عین حال که معنا را با توجه به هنجارهای فرهنگ و گفتمان مسلط تثبیت میکنند، همواره راه را بر ساختارشکنی از خود و ظهور خوانش های نو باز می گذارند. بنابراین، علیرغم فرهنگ و گفتمان مسلط ، همواره میتوان معناهای جدید خلق کرد که شاید بتوانند رخدادهایی شوند که جریان فرهنگ و هنر را به مسیرهای تازه ای ببرند.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98015_0dcc8cd0c5c760282795c90ab59c57c0.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 The Distinction between the Philosophical-Rhetorical Meanings of the two terms Enargeia and Energeia and its Importance for Word-Image Studies تمایز معنای فلسفی‌ـ‌بلاغی دو اصطلاح انارگیا و انرگیا و اهمیت آن برای فهم اکفراسیس در مطالعات کلمه-تصویر 23 44 98017 FA مجید پروانه پور رییس اداره آموزش و پژوهش پژوهشکده هنر فرهنگستان هنر، دانشجوی دکترای فلسفه دانشگاه اصفهان سعید بینای مطلق (نویسنده مسؤول) دانشیار دپارتمان فلسفه دانشگاه اصفهان Journal Article 2017 11 07 Word-image studies are one of the new areas of study that has attracted the attention of academics. Among the commonly used terms in this field is the term "ekphrasis". This term is mainly understood as a verbal description of a visual representation. But such an understanding does not accord with the classical meanings of this term. In order to get a better understanding of the meaning of "ekphrasis", it is important to investigate its philosophical-rhetorical background term known as enargeia. Enargeia means to describe and put before the eyes of the audience. While analyzing the rhetorical term of enargeia and comparing it with its affiliated concept of energeia, this paper would focus on Plato's discussion in this area to illustrate the philosophical significance of the term and extract its classical records as well. As a result, we will consider that the philosophical implications of the concepts that are used in the new fields of research, such as that of word-image studies, are of utmost importance without which it would not be possible to advance the new studies appropriately. مطالعات کلمه-تصویر یکی حوزههای نوین مطالعاتی است که توجه دانشگاهیان را به خود جلب کرده است. از جمله اصطلاحات رایج در این حوزه مطالعاتی اصطلاح اکفراسیس است. این اصطلاح را عمدتاً به معنای توصیف کلامی یک امر دیداری درک میکنند. اما چنین درکی چندان با معانی کلاسیک این اصطلاح همسو نیست. برای رسیدن به درکی بهتر از معنای اکفراسیس بررسی سوابق بلاغیـفلسفی آن با تکیه بر مفهومی به نام انارگیا اهمیت فراوان دارد. انارگیا در واقع توصیف رسا و جاندار امور است به نحوی که احساس کنیم پیش چشم ما جان گرفتهاند. در این مقاله ضمن بررسی سوابق بلاغی اصطلاح انارگیا و مقایسه آن با مفهومی متفاوت اما همآوا با آن به نام انرگیا، بر بحث افلاطون در این حوزه متمرکز میشویم تا اهمیت فلسفی این اصطلاح را نیز نشان دهیم و سوابق کلاسیک آن را استخراج کنیم. در نتیجه خواهیم دید که چنانکه استلزامات فلسفیـبلاغی تعابیری را که در حوزههای نوین پژوهش همچون حوزه مطالعات کلمه-تصویر به کار بسته میشوند در نظر نگیریم چه بسا با کجفهمیهای عمده در این زمینه روبرو شویم و لذا نتوانیم مطالعات این حوزه را به نحو مقتضی به پیش ببریم.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98017_1d36286a0d1770307469dff5a9d278a2.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 شناخت سواد دانشگاهی؛ چیستی و ماهیت آن (با تفسیری انتقادی از وضعیت سواد دانشگاهی در نظام آموزش عالی ایران) شناخت سواد دانشگاهی؛ چیستی و ماهیت آن 45 82 98019 FA علیرضا پیروزان پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری Journal Article 2018 03 11 در این مقاله مفهوم سواد دانشگاهی به طور عمیقی مورد بررسی قرار خواهد گرفت. به همین منظور دیدگاهی تاریخی با ریشه‌یابی تکامل سواد دانشگاهی برگرفته از ادبیات نظری مربوطه فراهم خواهیم آورد. با وجود این، از همه مهم‌تر، در این مقاله به دنبال تعریف سواد دانشگاهی از طریق توصیف دیدگاه‌ها، رویکردها و الگوهای بسیار متفاوتی که متضمن این اصطلاح بسیار پیچیده است خواهیم بود. سپس به بررسی مفهوم «سواد» برگرفته از «مطالعات جدید سواد» خواهیم پرداخت، گفتمان‌های دانشگاهی را در ارتباط با حوزه‌ی سواد دانشگاهی مورد توجه قرار خواهیم داد و به نقش «مهارت زبانی» در توسعه‌ی سواد دانشگاهی خواهیم پرداخت. در خاتمه‌ی مقاله، آثار متأخر در زمینه‌ی سواد دانشگاهی بحث خواهد شد، و موضوع «وضعیت سواد دانشگاهی در نظام آموزش عالی ایران» را با تفسیری انتقادی مورد بررسی قرار خواهیم داد. لذا مجموع مباحث مطرح شده در این مقاله منظری مناسب ارائه می‌کند که از طریق آن کار تجربی در این حوزه از «توسعه‌ی دانشگاهی» می‌تواند مورد تحلیل قرار گیرد. در این مقاله مفهوم سواد دانشگاهی به طور عمیقی مورد بررسی قرار خواهد گرفت. به همین منظور دیدگاهی تاریخی با ریشهیابی تکامل سواد دانشگاهی برگرفته از ادبیات نظری مربوطه فراهم خواهیم آورد. با وجود این، از همه مهمتر، در این مقاله به دنبال تعریف سواد دانشگاهی از طریق توصیف دیدگاهها، رویکردها و الگوهای بسیار متفاوتی که متضمن این اصطلاح بسیار پیچیده است خواهیم بود. سپس به بررسی مفهوم «سواد» برگرفته از «مطالعات جدید سواد» خواهیم پرداخت، گفتمانهای دانشگاهی را در ارتباط با حوزهی سواد دانشگاهی مورد توجه قرار خواهیم داد و به نقش «مهارت زبانی» در توسعهی سواد دانشگاهی خواهیم پرداخت. در خاتمهی مقاله، آثار متأخر در زمینهی سواد دانشگاهی بحث خواهد شد، و موضوع «وضعیت سواد دانشگاهی در نظام آموزش عالی ایران» را با تفسیری انتقادی مورد بررسی قرار خواهیم داد. لذا مجموع مباحث مطرح شده در این مقاله منظری مناسب ارائه میکند که از طریق آن کار تجربی در این حوزه از «توسعهی دانشگاهی» میتواند مورد تحلیل قرار گیرد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98019_6e4ac8382461bd2cd64f02001ea24ef8.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Faces of madness: Foucault to Ibn Habib Neyshaboory چهره‌های جنون؛ از فوکو به ابن‌حبیب‌نیشابوری 83 116 98021 FA عارف دانیالی گنبدکاووس 0000-0002-6566-8795 Journal Article 2019 05 31 Ibn Habib Neyshaboory in self' book –that it is classified as sufi literature- considers the kinds of madness. In this classification, never madness isn't conceived as illness and it isn't the contrast with rationality. A madman is a man who he chooses different style with public life and refuses formal normal. At a conclusion, a madman is representated as critic of society and politics. Madness is language of outcasts and isolated persons. Therefore, it is irony and overturne ethics-knowledge regime.Foucault, also, criticizes psychiatry' dividing practices that constitutes reason-madness polarity and denies a different ways of thinking. In view of Foucault, psychiatry is a apparatus for social control and rejaction of singular subjects. In this approach, Foucault's perpective becomes similar to Ibn Habib's.But, Foucault, against Ibn Habib, avoids romantic or essentialist interpretation about a innocent essence. Foucault considers refrence to pre-modern discourses as a regressive approach. He pays attention to madness concept because it make possible forms of informal politics: ways of practicing power down to up and pass out of dividing practices. It is beyond of good-bad or truth-false. But Ibn Habib, in sufi discourse, constitutes madness language as hegemonic discourse against philosophical discourse. This article make a comparison between Foucault and Ibn Habib and it transfers superficial similarity to discoursive difference. ابنحبیبنیشابوری در کتاب خویش – که ذیل ادبیات صوفیانه دستهبندی میشود- اقسام معانی جنون را برمیشمرد؛ در این طبقهبندی، هرگز جنون، بیماری پنداشته نمیشود و نقطۀ مقابل خردمندی نیست. دیوانه کسی است که سبکی متفاوت از زندگی همگانی را برمیگزیند و هنجارهای رسمی را زیرِ پا مینهد. بدینترتیب، دیوانه همچون نقاد اجتماعی-سیاسی بازنمایی میشود. دیوانگی، زبان حاشیهنشینان و مطرودان است. از اینروست که همواره شکل طنز و هجو به خود میگیرد و سلسله مراتب معرفتی-اخلاقی را باژگونه میسازد. فوکو نیز گفتمان روانپزشکی که تحت کردارهای شکافانداز، دوقطبیِ «عقل-جنون» را برمیسازد و کردار اندیشیدن به شیوۀ متفاوت را منتفی میسازد، به نقد میکشد. از دید فوکو، روانپزشکی ابزار کنترل اجتماعی و حذف سوژههای تکین است. این رهیافت، نگاه فوکو را به فهم ابنحبیب نیشابوری از جنون نزدیک میکند. البته برخلاف ابنحبیب نیشابوری، فوکو از هرگونه تفسیر رمانتیک یا ذاتگرایانه از یک باطن معصومانه امتناع میورزد. فوکو، هرگونه بازگشت به گفتمانهای پیشامدرن را همچون رهیافتی ارتجاعی نفی میکند. او به مفهوم جنون توجه مینماید از این حیث که شکلی از سیاستورزیِ غیررسمی را ممکن میکند: نوعی اِعمال قدرت از پایین به بالا، فراروی از کردارهای تقسیمکننده. به عبارتی دیگر: فراسوی نیک-بد یا صدق-کذب. اما ابن حبیب نیشابوری، در چارچوب گفتمان صوفیانه، از زبان شیدایان یک گفتمان هژمونیک علیه گفتمان فلسفی میسازد. مقالۀ حاضر با مقایسۀ دیدگاه ابن حبیبنیشابوری با فوکو میکوشد از شباهتهای ظاهری به تفاوتهای گفتمانی برسد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98021_cf4d5c5671ed2fd27e17936a41fcb9e5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Levinas and ethical attitude in new art دیگریِ لویناس وجه انضمامی هنر نوپدید 117 136 98023 FA مصطفی مختاباد دانشگاه تربیت مدرس مهشید سادات منصوری دانشجو دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز Journal Article 2018 01 15 Abstract The emphasis on content in “New Art”, made me review the dominant thoughts and ideas which had affected the canon according to the morals’ philosophy approach. Considering the relation of art and moralities, very strong and complicated connections and bonds exist which the contemporary aesthetics and the relation of art with human life with this regard could be extracted by relying on philosophers and theorists’ ideology, specifically the contemporary philosophers and theorists. Hereof, this survey tries to study the “New Art” based on the thoughts and ideology which had been presented by Levinas about morals’ philosophy. Levinas, a French- Lithuanian intellectual, whose ideas specifically in the realm of moralities are thought provoking and worth studying. This morality philosopher, declares that confronting with the “Other” is the alienation of “Phenomenology” and believes that this phenomenon is the end of subject’s Virility and championship. The researcher studied the art in the last few decades according to Levinas viewpoint and the moral aspect, and after the survey, she found out there is a connection between “learning audience” in the New Art and the “Other” by Levinas and herewith, this study aims to focus on the integration aspect of the “Other” in Levinas’ philosophy and the “New Art”. Key Words: Levinas, The Integration Aspect, Morality, Subject, Phenomenology, New Art. چکیدهتاکید بر روی محتوا در "New art" ،مرا بر آن داشت تا تفکر غالب بر روی این آثار را با رویکردی بر فلسفه اخلاق مرور نمایم.در پی ارتباط هنر و اخلاق پیوندهای پیچیده و چندگانه ای برقرار است که می توان با تکیه بر آراء فیلسوفان و نظریه پردازان بالاخص معاصر به زیبایی شناسی معاصر و ارتباط هنر با زندگی امروز انسان ها دست یافت.در این مجال، کوشیده خواهد شد تا با تکیه بر تفکرات و آراء لونیاس در باب فلسفه اخلاق new art)) "هنر نو پدید" بررسی شود. لویناس که متفکری فرانسوی و لیتوانیایی تبار بود،اندیشه هایش بالاخص در حیطه اخلاق ، تامل بر انگیز و در خور اعتنای جدی می باشد.این فیلسوفِ اخلاق مواجه با "دیگری" را نوعی "پدیدارشناسی"غیریت بیان میدارد و این پدیدار را دال بر پایان مردانگی و قهرمانی سوژه میداند. از نقطهنظرات لویناس و وجهی اخلاقی وقتی هنر این چند دههی اخیر را مورد مطالعه قرار دادم و ارتباطی میان "مخاطب یا دیگری" در new art و "دیگری" لویناس یافتم،که دراین بحث به وجه انضمامی "دیگری"در فلسفه لویناس و new art پرداخته ام.واژگان کلیدی:لویناس،وجه انضمامی،اخلاق،سوژه، پدیدارشناسی، هنر نو

https://kj.sbu.ac.ir/article_98023_9afdf189fcae8189c250865783d52630.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Cratylus and the Ancestors تصورات تاریخی افلاطون از پیشینیان و ارتباط آن با ریشه شناسی 137 164 98025 FA امیرحسین ساکت عضو مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی Journal Article 2016 12 13 Abstract: Plato’s different and somehow contradictory views on etymology has long resulted in debates. In Cratylus and some other works he criticized etymology as a philosophical method. He denied any resemblance between things and their names so that the analysis of a name would not discover the essence of the thing. Yet he has practiced in his other works some etymological analyses which seems to be in opposition with his previous view and therefore there has been the debate if Plato at all believed in etymology as a philosophical method. Cratylus is generally believed as one of the so-called middle dialogues, i.e. those Plato wrote in the second phase of his philosophical career, while the aforementioned etymologies appear in the late dialogues. It shows that after Cratylus Plato in his late dialogues has changed his mind regarding etymology and its epistemological worth and subsequently inclined/tended to it. Plato disagrees etymology in Cratylus since he thinks the greek name-givers have failed to gain the truth about things so that the names they made do not correspond to the things themselves. The name-givers, called usually as law-givers by Plato, are the same ancestors who have founded/stablished the greek laws, norms, traditions and the opinions. In Cratylus Plato is suspicious to the knowledge of greek ancestors and his disagree with etymology is one of its consequences. However In his later works because of some unknown reasons he changes his previous view and praised the ancestors’ virtues and confirmed their superior knowledge. Simultaneous with the change, and opposed to what we find in Cratylus, in later dialogues it is said that the greek names in all aspects correspond to the objects and this seems to be, according to Plato, due to name-giver’s knowledge of the things. Thus the reason why Plato has asserted different views on etymology seems to be that he has changed his view regarding the ancestors. In this article the passages with the subject names, namegivers and ancestors will be collected and analyzed. چکیده: افلاطون در کراتیلوس و دیگر آثار خود عقایدی متعارض درباب ریشه شناسی ابراز کرده که از دیرباز موجب اختلاف نظر بوده است. وی در کراتیلوس استفاده از ریشه شناسی را منع می کند زیرا به عقیدۀ او مطابقتی میان نامها و چیزها وجود ندارد و تحلیل نام به حروف و هجاهای سازنده اش ماهیت نامیده را آشکار نمی سازد. اما او در دیگر آثار خود در چند مورد به ریشه شناسی نامها پرداخته است که ظاهراً ناقض سخنان قبلی او به نظر می رسد و به همین جهت مفسران درباب موافقت یا مخالفت او با ریشه شناسی اختلاف نظر داشته اند. کراتیلوس به زعم اکثر محققان از آثار دورۀ میانی افلاطون است در حالی که ریشه شناسیهای مذکور در آثار متأخر وی مطرح شده است و این نشان می دهد که او احتمالاً پس از کراتیلوس دربارۀ ریشه شناسی تجدید نظر کرده و به استفاده از این روش گرایش یافته است. ریشه شناسی در کراتیلوس بدین سبب منع شده است که به عقیدۀ افلاطون نامگذاران یونانی ماهیت حقیقی چیزها را نمی شناخته اند و در نتیجه نامهایی که وضع کرده اند ماهیت چیزها را منعکس نمی سازد. نامگذاران که افلاطون معمولاً آنان را قانونگذار می خواند، همان پیشینیانی هستند که علاوه بر نامها، قوانین و سنن و اعتقادات یونانیان را بنیاد گذاشته اند. افلاطون در کراتیلوس و آثار نزدیک به آن به دانش پیشینیان بدگمان است و مخالفت او با ریشه شناسی نیز از نتایج همین بدگمانی است. وی در آثار متأخر خود به علتی نامعلوم از عقیده سابق خود برگشته، فضایل پیشینیان را ستوده و به دانش برتر آنان اذعان کرده است. همزمان با این تغییر عقیده و برخلاف آنچه در کراتیلوس مطرح شده بود، گفته می شود که نامهای یونانی از هر جهت با چیزها مطابقت دارند و این ناشی از دانش نامگذارانی است که به گفتۀ افلاطون ماهیت حقیقی چیزها را می شناخته اند. بر اثر این تغییر عقیده افلاطون به ریشه شناسی گرایش یافته و در آثار این دوره در چندین مورد از این روش استفاده کرده است. بنابراین علت مخالفت و سپس موافقت افلاطون با ریشه شناسی، تغییر عقیدۀ او دربارۀ دانش نامگذاران و پیشینیان بوده است. در این مقاله ضمن گردآوری و تحلیل فقراتی از محاورات افلاطون که در آنها به موضوع نامها، نامگذاران و پیشینیان اشاره می شود، ارتباط میان این موضوعات و سیر تدریجی تغییر عقیدۀ او بررسی خواهد شد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98025_1e676fdf7a3a560b2733305d4f77feef.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Spinoza's evaluation of Descartes' free will بررسی ارزیابی اسپینوزا از اراده آزاد دکارت 165 182 98027 FA سیدمصطفی شهرآیینی دانشیار و مدیر گروه فلسفه دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی دانشگاه تبریز مینا ذوالقدر دانشجوی دکترای دانشگاه تبریز Journal Article 2017 03 05 This paper examines Deccartes’ theory of the freedom of the will and Spinoza’s well-known criticisms of it. In Spinoza’s critique of Descartes’ account of relation between intellect and will there seem to be two main strands. The first hinges on Spinoza’s theory of judgment and his thesis of the inseparability, in judgment, of the intellect and the will. The second strand relates to a more pervasive and general feature of Spinoza’s philosophy- his thoroughgoing determinism. Spinoza does not think that the will is distinct from the intellect, nor that it is endowed with the kind of freedom that Descartes postulates. As Spinoza himself puts it at Ethics II P48, in the section which leads on into the critique of Descartes we have just examined, there is no absolute or free will [sc. Of the kind Descartes supposed]. Cartesian freedom, Spinoza insists, is a kind of illusion. Men think themselves free because they are conscious of their volition, but not the causes thereof . For Spinoza , the non-freedom of the will (in what they take to be the “absolute” Cartesian sense) follows from the particular brand of rationalism. In the case of Spinoza, the denial of absolute freedom flows from what is often called his necessitarianism- a doctrin that is expressed most concisely in the Metaphysical Thoughts. The precise sense in which all things are ‘necessery’ for Spinoza has been the subject of debate: it is possible that he is prepared to allow that individual truths are not absolutely, but only ‘relatively’ necessary. But did Descartes in fact postulate the existence of an absolute, contra-causal freedom of the kind which Spinoza denied? In this paper will be argued that Spinoza misinterpreted Descartes on this point; the position which they take to be the Cartesian one does not correspond to the stance which Descartes centrally and characteristically adopts in his discussions of freedom. The centeral Cartesian position on freedom is much closer to that of Spinoza; indeed there is a sense in which Spinoza’s views, so far from being in radical conflict with Descartes’ , can be seen as a natural development of those of his predecessor. To describe Spinoza as having misinterpreted Descartes at once needs qualifying. The absolutist position which he attributes to Descartes is one for which some support can be found in the Cartesian texts. Unfortunately, the way Descartes expresses himself concerning the freedom of the will is often confusing; frequently his remarks seem open to an indeterministic interpretation. In spite of some important differences, there are many ways in which Spinoza’s views, so far from being anti-Cartesian, can be seen as a natural development of those of Descartes. Spinoza’s general critique of the Cartesian theory of the will dose not take sufficient account of what Descartes actually claimed, and that if the Cartesian concept of freedom is properly understood, Spinoza is closer to it than he himself recognized. در تاریخ فلسفه‌ها می‌خوانیم که نظریۀ ضرورت در کانون اندیشۀ اسپینوزا، و نظریۀ آزادی اراده در قلب نظام دکارت جای دارد. اسپینوزا خدا را علت خود و علت داخلی می‌داند، اراده را از خدا و انسان نفی می‌کند، اختیار را منحصر در ضرورت آزاد می‌داند و به‌ضرورت انتشای عالم از خداوند تصریح می‌کند؛ تا جایی که به‌نظر می‌رسد خط فکری خود را کاملاً از دکارت جدا کرده است. از مهم‌ترین نقدهایِ اسپینوزا بر دکارت، انتقاد از دیدگاه او درباره ارادۀ آزاد است. اما بااین‌همه، برخی دکارت‌شناسان دیدگاه اسپینوزا را در باب ضرورت، هم‌چون رشد طبیعی فلسفۀ دکارت می‌بینند و برآنند که نقد اسپینوزا بر نظریۀ دکارت دربارۀ ارادۀ آزاد، ارتباط چندانی به ادّعای اصلی دکارت ندارد تا جایی که اگر مفهوم دکارت دربارۀ آزادی به‌درستی تقریر شود، دیدگاه اسپینوزا بیش از آن‌چه خود می‌پنداشت، به موضع دکارت نزدیک است. در این مقاله می‌خواهیم نشان دهیم که به‌رغم انتقادات اسپینوزا بر نظریۀ اراده آزاد دکارت، دکارت آن‌گاه ‌که سخن از بالاترین درجۀ آزادی به میان می‌آورد، هم‌بستگی ضرورت و آزادی را هم‌چون اسپینوزا نشان می‌دهد و در این مرحله از آزادی، او نیز میان فاهمه (عقل) و اراده هیچ تمایزی قائل نمی‌شود؛ بنا بر این، با توجه به آن‌چه دکارت در همة آثارش دربارة اراده و اختیار می‌گوید، انتقاد اسپینوزا بر دکارت مبنی بر قول او به ارادة مطلق و آزاد، پذیرفتنی نیست.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98027_12dc78e6688e6756f8e934e778b817fe.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Perceptual and Epistemic Views About Language Understanding; A Critical Study بررسی و نقد دیدگاه‌های معرفتی و ادراکی در تبیین چگونگی فهم عبارت‌های زبانی 183 206 98028 FA ابوالفضل صبرآمیز پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی 0000-0002-6470-6518 محمدعلی اژه ای استاد فلسفه دانشگاه اصفهان Journal Article 2017 02 07 There are two main theories about the nature of language understanding and its properties: perceptual and epistemic. Epistemic view believes that understanding a phrase is nothing but knowing its meaning. But perceptual view believes that to understand a bit of language is just like perception. This article introduces these two approaches and tries to examined them. As we try to show, language understanding in epistemic view is not in fact a kind of knowledge. For example, understanding a bit of language could be compatible with luck. Also, some language analysis show that we can understand a bit of language without any specific belief. In other words, belief is not necessary for linguistic understanding. In addition, there are some familiarities between understanding a bit of language and seeing a thing. For instance, understanding language is an automatic state like seeing a thing. Beside, we understand a bit of language interpreted and with content, just like seeing a thing. Although, epistemic view has some advantages. For example, epistemic view can explain the cognitive and inferential role of general and linguistic knowledge in understanding a bit of language. In this paper, we try to show that our linguistic knowledge in perceptual view has a psychological role, and our general knowledge of world can account a part of our understanding dispositional in understanding a bit of language, so we do not need a cognitive and inferential explanation for linguistic understanding, necessarily. In short, the perceptual view has some advantages but the view encounter with some challenges: first, the process of understanding a bit of language is not clear, conceptually. Second, the perceptual view cannot explain how we do understand a sentence or phrase in second language. Finally, this approach cannot explain how we understand a new sentence and ambiguous phrase. درباره فهم زبانی و ویژگی‌های آن دو نظریه غالب وجود دارد: دیدگاه معرفتی و دیدگاه ادراکی. دیدگاه معرفتی معتقد است مراد از فهمیدن یک اظهار، شناخت معنای آن اظهار است. اما دیدگاه ادراکی فهمیدن یک قطعه از زبان را از جنس ادراک حسی و شبیه دیدن یک شیء می‌داند. در این مقاله نشان خواهیم داد فهم زبان نوعی شناخت نیست. برای مثال فهمیدن یک قطعه از زبان برخلاف شناخت می‌تواند با بخت یا شانس همراه باشد. همچنین نشان خواهیم داد که شباهت‌هایی که میان فهمیدن یک عبارت زبانی و دیدن یک شی وجود دارد، به نفع دیدگاه ادراکی است و با اهمیت‌تر از آن است که در این نزاع نادیده گرفته شود. مثلا فهمیدن مانند دیدن، حالت غیر ارادی و خودکار است. همچنین به لحاظ پدیداری، ما یک عبارات زبانی را به صورت محتوادار و تفسیر شده می‌فهمیم، همانگونه که اشیاء را به صورت محتوادار می‌بینیم. یک مزیت رویکرد شناختی توانایی تبیین نقش شناختی و استنتاجی دانش زبانی و دانش عمومی ما از جهان در فهم الان‌مان از یک عبارت زبانی است. در انتهای مقاله نشان خواهیم داد که دانش زبانی ما می‌تواند نقشی روانشناختی و نه شناختی در فهم زبانی ما داشته باشد و همچنین استدلال خواهیم کرد که دانش عمومی ما از جهان،‌ می‌تواند بخشی از استعداد فهمی ما در فهم یک عبارت زبانی باشد و در نتیجه نیازی به فرآیندهای شناختی و استنتاجی برای رسیدن به فهم زبان نیست.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98028_690888d974a715942ab6b37c487f9a02.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Review and critic of duality aspect of Schopenhauer's ethics بررسی و نقد ساحت های دوگانة اخلاق شوپنهاور 207 224 98031 FA مسعود عسگری دانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه اصفهان غلامحسین توکلی استاد دانشگاه اصفهان Journal Article 2016 12 25 Abstract Schopenhauer believes two aspects in the realm of ethics.The first aspect is compassionate person that he discussions in this context of freedom and determinism, moral responsibility the right philosophy, moral virtues and vices moral psychology and the kinds of traits and says compassion is the source of all actions that have a genuine moral values.The second is saint realm that he discussions in this context of of death, justice, metaphysics of sexual love, asceticism and mysticism. In this aspect, the saint in order to will deny resign of life knowingly and oblivious to anything completely. When we focus on these two dimensions, we see that are in conflict with each other. On the one hand he says that any ethical and on the other hand says to moralize the most desirable for the individual is interrupt of any determination. but it is clear that without compassion and sympathy with others will hold is impossible. and if we accept compassion as the foundation of ethics, dies will deny of the person saint. On the other hand will as a thing in itself and the substance only be asked and it is in that demand can not be. So can not deny itself. چکیدهشوپنهاور در حوزة اخلاق قائل به دو ساحت است.اولی ساحت فرد شفیق است که او در این بافت از آزادی و جبرباوری، مسئولیت اخلاقی، فلسفة حق، فضائل و رذائل اخلاقی، روان شناسی اخلاق و انواع خصلت ها بحث کرده و می گوید شفقت منبع همة کنش هایی است که واجد ارزش اصیل اخلاقی اند. دومی ساحت قدیس است که او در این بستر از مرگ، عدالت، متافیزیک عشق جنسی، ریاضت پیشگی و عرفان بحثمی کند. در این ساحت، قدیس در جهت انکار خواست یا اراده، آگاهانه از زندگی کناره می گیرد و به زهد وریاضت پیشگی روی می آورد و نسبت به هر چیز کاملاً بی تفاوت می شود. هنگامی که بر این این دوساحت متمرکز می شویم، می بینیم که با هم در تعارض اند. او از یک طرف می گوید که هرگونه اخلاقیمبتنی بر شفقت است و از سوی دیگر می گوید که به لحاظ اخلاقی، مطلوب ترین حالت برای فرد رویگردانی از هرگونه اراده ورزی است؛ اما واضح است که بدون فعالیت اراده شفقت و همدردی با دیگرانناممکن است. و چنانچه شفقت را به عنوان بنیاد و اساس اخلاق بپذیریم، انکار اراده ورزی قدیس منتفیمی شود. از طرف دیگر اراده به عنوان شیءفی نفسه و جوهر هستی صرفاً خواست است و از آن حیث کهخواست است، نمی تواند نخواهد. بنابراین نمی تواند خود را انکار کند.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98031_b24266f37a09a37b8c44c8fbb86eb788.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 An Investigation of Mulla Sadra's Vision-based theory in Mental Existence بررسی بصر محوریِ ملاصدرا در مسئله وجود ذهنی 225 246 98033 FA علیرضا فاضلی دانشگاه یاسوج سید مصطفی موسوی اعظم دانشگاه یاسوج سعید ظفرآبادی دانشگاه یاسوج Journal Article 2018 07 11 Some historians of philosophy consider Greek thought to be a vision-based theory of knowledge. Since one of the cornerstones of the epistemic geometry of Islamic philosophy is Greek thought, the writers have come up with the question of whether the recognition of vision-based can be seen in the course of thinking by Islamic philosophers? Many of the words used in logic and philosophy, such as imagination (Tasawor), form (Surat), objective existence (Wojud eyni), appearance (Zohur), explanation (Tabyin), etc., are the corollary and confirmatory of such cognition. In this essay, the authors have limited their research to the issue of the mental existence of Mulla Sadra and they are concerned with the fact that our knowledge and experience are not only affect the effect of apparent senses, but more than any other senses that are influenced by vision. Mulla Sadra, in positions, especially rational forms, tries to avoid the sense-based (and the vision-based) based on the ontological and epistemological system of his philosophy, But it seems that if his words are examined in his mental existence theory, he also faces serious challenges within the system. According to the authors, the category of knowledge in the philosophical system of Mulla Sadra, at least based on what is said in mental existence theory, is influenced by the senses of external information and more than other senses are affected by vision, and this point, in addition to particularities, includes unversals. برخی از تاریخ نگاران فلسفه، تفکر یونانی را یک شناختِ بصر محور می دانند. از آنجا که یکی از اضلاع هندسه معرفتی فلسفه اسلامی تفکر یونانی است نگارندگان این پرسش را روبه روی خویش یافتند که آیا شناختِ بصر محور را می توان در جریان تفکر فیلسوفان اسلامی رصد نمود؟ بسیاری از واژگان مستعمل در منطق و فلسفه همانند تصور، صورت، وجود عینی، ظهور، تبیین و.....تداعی کننده و تایید گرِ چنین شناختی است. نگارندگان در این جستار دایره پژوهش خود را محدود به مسئله وجود ذهنی ملاصدرا کرده اند و به این مسئله پرداخته اند که معلومات و مدرَکات ما نه تنها از تاثیر حواس ظاهری در امان نیستند؛ بلکه بیش از دیگر حواس تحت تاثیر قوه بینایی اند. ملاصدرا در مواضعی، خصوصا صور عقلی، سعی در دوری جستن از حس محوری (و بصر محوری) مبتنی بر نظام هستی شناختی و معرفت شناختیِ فلسفه اش می کند، اما به نظر می رسد اگر در خلال بررسی سخنان او در وجود ذهنی پرسشهایی از زاویهی دیدی خاص مطرح شود، او هم دچار چالش های جدیِ درون سیستمی میگردد. به باور نگارندگان، مقوله شناخت در نظام فلسفی ملاصدرا، دست کم بر پایه آنچه در وجود ذهنی میگوید تحت تاثیر نمودهای حسی معلومات خارجی است و بیش از سایر حواس، بینائیده شده است و این نکته علاوه بر صور جزئی بر صور کلی صادق است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98033_4fea58f776ef5d6e22156e08c2191b09.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 مقدمه ای بر مبانی فلسفی حقوق بین الملل محیط زیست تحلیلی بر مبانی فلسفی حقوق بین الملل محیط زیست 247 262 98035 FA سماء فرخنده نژاد اتاق بازرگانی ایران Journal Article 2018 04 23 چکیده مقصود از فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست، نظرات کلی حاکم بر علم حقوق بطور اعم و حقوق بین الملل محیط زیست بطور اخص می باشد. دو موضوع در فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست دخیل است که یکی مبنا و دیگر هدف حقوق است. فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست به طور قابل ملاحظه ای با حوزه کاری فلسفی در اخلاق زیست محیطی اشتراک و همپوشانی دارد.حقوق بین الملل محیط زیست با ایجاد مکانیسم هایی برای همکاری بین المللی مستمر و دائمی میان دولت ها که بسیاری از آنها از دل معاهدات بین المللی جوشیده، نشان داده است که چگونه می توان تخریب فرامرزی محیط زیست را که صلح و امنیت بین المللی را تهدید می کند، تبدیل به فرصتی برای همگرایی بین المللی نماید. لازم به ذکر است که بحث از فلسفه حقوق محیط زیست بسته به اینکه نگرش مادی یا الهی باشد، نتایج دو گانه ای دارد. لذا هدف این مقاله آشنا کردن متخصصان محیط زیست با دیدگاه های مختلف فلسفه محیط زیست در جهان امروز است. مقصود از فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست، نظرات کلی حاکم بر علم حقوق بطور اعم و حقوق بین الملل محیط زیست بطور اخص می باشد. دو موضوع در فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست دخیل است که یکی مبنا و دیگر هدف حقوق است. فلسفه حقوق بین الملل محیط زیست به طور قابل ملاحظه ای با حوزه کاری فلسفی در اخلاق زیست محیطی اشتراک و همپوشانی دارد.حقوق بین الملل محیط زیست با ایجاد مکانیسم هایی برای همکاری بین المللی مستمر و دائمی میان دولت ها که بسیاری از آنها از دل معاهدات بین المللی جوشیده، نشان داده است که چگونه می توان تخریب فرامرزی محیط زیست را که صلح و امنیت بین المللی را تهدید می کند، تبدیل به فرصتی برای همگرایی بین المللی نماید. لازم به ذکر است که بحث از فلسفه حقوق محیط زیست بسته به اینکه نگرش مادی یا الهی باشد، نتایج دو گانه ای دارد. لذا هدف این مقاله آشنا کردن متخصصان محیط زیست با دیدگاه های مختلف فلسفه محیط زیست در جهان امروز است.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98035_71991ae3e4d5394fae43eac265c6b851.pdf

دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 11 2 2019 02 20 Maurice Blanchot on the Origin of Literature and the Problem of Finitude خاستگاه ادبیات و مسئله ی تناهی از منظر موریس بلانشو 263 287 98037 FA نوید افشارزاده دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران امیر نصری دانشیار گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2017 05 28 Despite being rather a less known, even mysterious character in his time, Maurice Blanchot, French philosopher and literary man, became famous due to his writings in the second half of the 20th century, particularly among those who were engaged in Post Structuralism as well as literary critiques and theorists. What is most remarkable and distinctive about Blanchot’s works is his fragmentary approach towards philosophy and literature which results not in the establishment of a literary theory or a philosophical system, but rather in an anti-theory or a non-systematic attitude to these realms. Thus, through injecting a feature of indeterminacy and incompleteness in the bodies of theories and systems, he pushes literary and philosophical works toward their unstable margins which will paradoxically reveal their true potentials in a new manner. Blanchot tries to show that literature is obscure through and through, indicating that it will not be easily submitted to definition or interpretation, and that the more we get close to literature, the more it withdraws to its abysmal origin. Therefore, the questions concerning the nature of literature, are necessarily failed, since the only concern of literature is literature itself. Among the various aspects of Blanchot’s thought, one can recognize the uncanny relation that he suggests between the origin of literature and the problem of finitude. Blanchot’s formulation of the meaning of death and finitude, is a strange one, regarding what he considers as the impossibility of death and also a metaphorical notion about day and night and their relation to literature and the existence. Also, Drawing on Hegel’s ideas about language as the subject’s power and possibility, he considers a radical difference between the normal language and the language of literature and poetry, as the former is linked to the concepts and ideas at the expense of annihilation of the thing itself, and the latter, which is more concerned with the thing which was there before the annihilating work of language. This leads to two surfaces, or as he calls it “slopes” of literature concerning its relation with language, which according to Blanchot, both are in a continuous slide from one to another. In the first slope, literature tries to remain in the realm of communication and clear meaning, and in the second, it seeks to find the absence of the thing which is disappeared by language to be replaced with its concept. However, literature, being necessarily lingual, fails to explore the depths of the absence caused by language, or to put in another way, it fails to find the realm of pre-language, which is ruled by death. Now, by discussing Blanchot’s ideas about the indefinability of literature, the origin of literature and also the question of death, the present article seeks to discuss the relation between the origin of literature and the problem of finitude. As we shall see, Blanchot’s viewpoint regarding finitude and nihilism could be considered as what constitutes the secret of literature’s opacity and its origin. Literature, in the pure quest of its origin, attains a vertiginous knowledge which is the affirmation of finitude, which paradoxically indicates a strange happy moment of infinity. موریس بلانشو، فیلسوف و ادیب فرانسوی، علیرغم آنکه در زمانه خود شخصیتی کمتر شناخته شده به شمار میرفت، اما آثارش از نیمه دوم قرن بیستم تا به امروز مورد توجه فلاسفه و منتقدان ادبی واقع شده است. آنچه نوشتههای بلانشو را متمایز میسازد، رویکرد قطعهوار او در قبال فلسفه و ادبیات است که بیش از آنکه به تدوین نظریههای فلسفی و ادبی بینجامد، منجر به ضد-نظریه و در نتیجه بینشی غیرسیستماتیک به این دو حوزه شده است. از چشمگیرترین جنبههای اندیشه بلانشو، بحث در باب نسبت غریبی است که او میان خاستگاه ادبیات و مسئله تناهی و مرگ برقرار میسازد. جستارحاضر، در پی خوانش آراء بلانشو در خصوص ادبیات، به مسئله تعریف ناپذیریِ آن و سپس خاستگاه ادبیات میپردازد و از خلال تحلیل دیدگاه بلانشو در باب مرگ، نسبتِ این دو موضوع را به بحث و بررسی میگذارد. چنان که خواهیم دید، تصور بلانشو در خصوص تناهی و نیهیلیسم را میتوان به نحوی ناسازنما برسازندهی راز ابهام ادبیات و خاستگاه آن تلقی کرد.

https://kj.sbu.ac.ir/article_98037_1b768762d08f45b511e3e8b35b9554c4.pdf