دانشگاه شهید بهشتی شناخت 2008-7322 10 1 2017 08 23 Merleau-Ponty and Dialectical Turn of Phenomenology مرلوپونتی و گردش دیالکتیکی پدیدارشناسی 147 168 97946 FA مهدی قنبری دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2016 06 15 Merleau-Pont’s location in the phenomenological movement, established by Edmund Husserl, can be determined only by considering the important role of “dialectic” in his thought. Using the dialectical method, he opens up a new path toward a “dialectical phenomenology” to release it from the antinomies into which it was entrapped. By adopting a dialectical strategy, Merleau-Ponty no longer defines the scope of phenomenology as “pure consciousness.” Encroachment of the “consciousness” and the “world” on each other does not allow defining the scope of phenomenological investigation in terms of “substantiality of a domain.” Therefore, contrary to Husserl and Heidegger who delineated the borders of phenomenological investigation against sciences, Merleau-Ponty, choosing a Hegelian approach, tries to overcome the ontic/ontological duality ارزیابی جایگاه خاص مرلوپونتی در جنبش پدیدارشناسی به واسطه ایضاح نقش «دیالکتیک» در پی­ریزی مبانی پدیدارشناسی توسط او ممکن می­گردد. در این مقاله می­کوشیم با روشن ساختن دریافت مرلوپونتی از «دیالکتیک» نشان دهیم که چگونه وی به واسطه این عنصر، پدیدارشناسی را بر مبنایی جدید استوار می­کند. مرلوپونتی جنبش پدیدارشناسی زمان خود را دچار چندپارگی­ها و تعارضاتی در مبنا و روش می­دید و می­کوشید تا با اتخاذ رویکردی دیالکتیکی این تعارضات را مرتفع سازد. تنها به کمک «تفکر دیالکتیکی» می­توان پدیدارشناسی را به مثابه یک «پژوهش فلسفی» پایه­گذاری کرد. پس از مرلوپونتی، نه قلمرو پژوهش فلسفی صرفاً بر پایه «آگاهی محض» مشخص می­گردد و نه روش آن با «توصیف محض». در هم آمیختگی و «دست­اندازی» آگاهی و جهان، از یک سو، و توصیف و تبیین از سوی دیگر، اجازه نمی­دهد که پژوهش پدیدارشناختی را بر پایه ایدۀ «جوهریت» یک قلمرو محدود و محصور پی­گیری کنیم. https://kj.sbu.ac.ir/article_97946_6a18933481124c62903e323b1bb1ecc9.pdf