بررسي تطبيقي نمايش‌هاي تعزيه و تراژديبراساس نظريات ارسطو

مرضيه پيراوي ونک, اقدس نيک نفس

چکیده


تعزيه و تراژدي، نمايش‌هايي آئيني و مذهبي همراه با امکانات و ويژگي‌هاي مختص خويش هستند. وجود ويژگي‌هايي چون روايت‌گري، بديهه‌سازي، تعليق و تعويق حوادث و امکاناتي از اين دست در تعزيه و ويژگي-هايي چون تقليد کنش، شخصيت‌پردازی و وحدت‌هاي سه‌گانه «کنش»، «زمان» و «مکان» در تراژدي از هريک از آنها نمايشي خاص مي‌سازد که با وجود تفاوت هاي ياد شده، اين دو گونۀ نمايشي در وقوع «فاجعه» يا «امر تراژيک» و خاستگاه آييني مشترک اند. حال پرسش اين است که کدام ويژگي‌ها و عناصر در تعزيه و تراژدي وجود دارد که به وقوع امر تراژيک منجر مي‌شود و آيا مي‌توان براساس تفاوت‌ها و شباهت‌هاي اين دو گونۀ نمايشي، تعزيه را نوعي تراژدي محسوب کرد یا نه. اين مقاله با بهره‌گيري از روش توصيفي_ تطبيقي و با رويکرد فلسفي براساس نظر ارسطو سعي در تبيين اين نظر دارد که با وجود عناصر تراژيک در تعزيه و وقوع امر تراژيک در آن، اين نمايش از نوع تراژدي نبوده بلکه از نوع حماسه مي باشد.

واژگان کلیدی


تعزيه، تراژدي، امر تراژيک، روايت‌گري، تقليد کنش، شبيه.

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.